Camel - Mirage (1974)

Een van de betere albums van Camel. In Supertwister is zelfs een beetje folk te bekennen. Het drankje op het einde is ook te horen op Masterseries. Uitschieter is natuurlijk Lady Fantasy, hoewel het op The Paris Collection beter klinkt.

Raar hoor dat deze band niet bekender is,de muziek is echt geniaal.

Het is in progland wel een van de grootste jaren '70 bands hoor (waarbij 'groot' een subjectief midden tussen kwaliteit en cultpopulariteit is). King Crimson, Genesis, Yes, Pink Floyd, Rush en dan komt toch Camel wel een keer....

Ongelooflijk hoeveel gevoel Latimer in zijn solo's kan leggen. Pinkt hij daar nu een traantje weg, bij die solo in Lady Fantasy (minuut 6:25)?

Echt één van de beste gitaristen, naar mijn mening, en, het is al eerder gezegd hier, ondergewaardeerd.

Dit is nou echt heerlijke prog-muziek. Natuurlijk valt de hoes het eerst op, maar de muziek op dit schijfje is van pure klasse zoals alleen topmuzikanten dat kunnen spelen. Ik heb alles tot en met Moonmadness en vind het allemaal te gek klinken.

4,5.

Ik heb het besteld en het was een week later binnen.
Dingen van Nektar, daar mag je een half jaar op wachten en soms komt het helemaal niet. Hetzelfde voor Hawkwind en met wat pech krijg je dingen van RockFever, een illegale kopie waar je veel geld voor geeft.
België is een verkeerd land voor de Progressieve Rockfan, voor verschillende dingen eigenlijk.
Maar de remasters van Mirage zijn van Universal en dus goed en niet duur te vinden, je moet gewoon een fatsoenlijke CD-winkel vinden om je bestelling bij te doen.

Ben een beetje laat om op de Camel-trein te springen, maar vindt dit toch een weergaloos album met prachtige nummers, met als uitschieter Lady Fantasy.

5*

Met dank aan Opeth dat ze me naar Camel verwezen hebben

2e hands op LP gekocht.
Earthrise vind ik echt geweldig.

Met uitzondering van het derde nummer een bijna perfect album. Je kan echt dagen met die riedeltjes in je hoofd rondlopen...

En Lady Fantasy steekt een Child of Time toch wel naar de kroon hoor!
(Oke, misschien komt het omdat ik Child in Time al tweehonderdachtennegentig keer op Arrow heb gehoord, maar goed...)

Wacht even ...ho ho ! STOP ! HU! wat gaat hier niet goed?
Wat is er mis met het derde nummer , Nimrodel / The Procession / The White Rider , ...naar mijn weten is dat juist een heel sterk nummer.

Ik vind dat buiten het begin(dat geroffel en gefluit)net het sterkste nummer van het album.

Precies, dat geroffel en gefluit is net even teveel. Misschien als dat er niet was dan had ik vijf sterren gegeven, zou zomaar kunnen.
Niettemin wel een top 10-notering.

Dit is de plaat waarop Camel hun eigen sound vond. Het klinkt wat Floyd-achtig, maar iets energieker met ook wat klassiek aandoende invloeden. Het ligt wat in de lijn van het latere Moonmadness. Heerlijke plaat met tijdloze muziek! De cover vind ik ook zeer geslaagd.

Hup, gewoon vijf sterren deze, niet zeuren.

Schitterende plaat. Van het begin tot eind perfect. Overigens vind ik Camel live wel wat beter klinken als de studio platen. Op een of andere manier klinkt Camel live wat voller en minder ingestudeerd. Ik heb hem beoordeeld met een 5. Overigens heb ik de uitvoering zonder de bonusnummers

Wow deze muziek is echt fantastisch gecomponeerd! Geweldige muzikanten. Al is het niet echt mijn ding, toch wel een leuk plaatje.

Vandaag zomaar tegengekomen, in de rekken van.... Mediamarkt in Wallonië (Jemappes nabij Mons). Ik kende de band vaag, had al wat van ze gehoord, maar dit album is een openbaring.
Er was méér onder de zon dan Genesis, Pink Floyd, Yes en Jethro Tull, destijds.... Het leuke voor iemand als ik die van oude muziek houdt, is dat je dergelijke oude muziek toch een beetje als tijdloos beschouwt, dus, beter laat dan nooit.
Ik denk dat ik naar véél meer van Camel op zoek ga, allez, tegen betaalbare prijzen, dat spreekt! Ik koop niets aan volle pot, of toch haast niets.
Voor de kenners, ik heb dus deze en hun debuut. Welke zou je me beslist nog aanraden?

moonmadness en snow goose

de eerste is mijn favoriet van camel

het titelloze debuut mag ook genoemd worden... kortom: de eerste vier platen zijn gewoonweg symfo-hemels

daarna is er onder de naam Camel overigens ook nog een hoop moois (en hier en daar ook minder moois) uitgekomen, maar dat is allemaal doorgaans wat poppier, hier en daar een beetje naar bijvoorbeeld The Alan Parsons Project neigend

Supertwister is een eerbetoon aan Haagse band Supersister.

Geweldig wat kan gitarist Andy toch fijn fluit spelen.
Niet zo gehaast en heftig als Ian Anderson, maar gweoon lekker chill en melodieus.
Een droomnummertje.

Ik zou deze zo graag een 5,5 willen geven

Dit is de ultieme symfoplaat.
Alles klopt gewoon. Zeer uitgebalanceerde muziek en geen enkel minpuntje.

Kamelen zijn “funky animals” volgens gitarist Latimer en inderdaad ik heb me geen buil gevallen aan deze tweebulter. maar goed jullie willen natuurlijk weten waarom dit zo goed is. Ach ja dan zal ik maar beginnen hé.

Het album begint met Freefall. Dit nummer bevalt mij gelijk. Al vanaf de eerste gitaren word ik door het ritme meegesleept. Op en neer en op en neer als de bulten van een kameel. “ I starfall helpless to the ground” word geroepen . en inderdaad de solo gooit mij kei hard naar de grond toe. Het is geen zweven maar een echoënde val als een kanonskogel naar beneden. En net als de afgrond in zichtbereik is word ik alsof ik aan een bungee-koort vast zit terug omhoog geschoten. Het nummer is geëindigd . Freefall is een mooi nummer maar het past eigenlijk niet in de sprookjessfeer van de rest van het album. Ook wil het (hoewel het een mooi nummer is) niet echt rocken.

Supertwister vind ik een van de beste nummers op dit album. Het is eigenlijk een vrij rustig nummer maar wel met een lekker tempo. Het nummer kan ik het beste omschrijven als een zachte omhelzing van fluit en keyboard. Beiden proberen niet de dominante positie op te eisen en vullen elkaar uitstekend aan. Het drankje op het einde vind ik leuk bedacht maar ik zou zelf het nummer met een climax geëindigd hebben.

Nimrodel is ook al zo'n pareltje. Waar supertwister eigenlijk een vrij aards nummer is nimrodel meer zweverig van karakter. Het geroffel en het gefluit in het begin vind ik ,in tegenstelling tot sommige, juist zeer sfeervol. Ook de zang is opvallend sfeervol in dit nummer. Uiteraard heeft het nummer een lekkere emotionele gitaarsound geholpen door de drijvende keyboardpartijen. Wat me nu steeds meer opvalt aan camel is de goede samenwerking in de band. Het zijn absoluut geen egotrippers. Ze gebruiken veel samenspel en de solo's strelen het gehoor en niet hun ego's.

Earthrise heeft net zo als freefall en heerlijk ritmische en spannende snelheid maar ook dat rockgevoel en die geweldige sprookjessfeer. Het ritme bleef bij mij in ieder geval dagenlang in de kop zitten. Geweldig hoe zowel gitaar synth/keyboard en de drum samenspelen. Dit soort muziek maakt mij gewoon erg blij.

En dan het allerbeste nummer van dit album lady fantasy. Ik probeer me eigenlijk altijd een voorstelling te maken hoe die lady er dan uit zou zien. Al gauw weet ik een knappe blondine uit mijn klas voor mijn ogen te toveren.

“A lady i've seen but i never could hold”

Ja zelfs de tekst past bij mijn gedachtensbeeld. Voor zo'n 4 minuten lang heeft een nummer een heerlijk dromerig ritme. Maar dan komen we in een stroomversnelling. Latimer lijkt het ook te horen en gooit er een paar memorabele gitaarpartijen er tegenaan. De muziekstroom stroomt wat rustiger waarna Latimer met zijn gitaar zijn gevoel totaal bloot legt. Even komt er wat zweverige(en erg mooie) zang tussen. Het nummer versnelt weer. Het nieuwe ritme rockt lekker door tot dat de beginklanken van het nummer ons ook weer uitzwaaien. De overgangen in dit nummer zijn volstrekt natuurlijk en het nummer is voorbij voor dat je er erg in hebt.

Conclusie: een geweldig album. Het ademt een fantasierijke sfeer uit. De afwisseling tussen zweverige en niet-zweverige nummer is erg sterk vormgegeven. Deze nummers zijn met veel plezier en gevoel gemaakt en dat valt te horen. Latimer is een top gitarist en weet zonder egotripperij enorm veel waardering te wekken. 4.5 ster is de enige juiste beoordeling voor dit juweeltje. Waarom camel nooit mainstream succes gehad heeft is mij onbekend. Het is voor prog erg toegankelijk en past qua sfeer uitstekend in de 70ties. Maar ach ja, zolang ik het maar kan waarderen

Nimrodel gaat over Gandalf (once he were grey, he fell and slipped away etc.) uit The Lord of the Rings

Supertwister een eerbetoon aan de haagse band Supersister met wie ze samen hebben opgetreden.

Progrock, symforock, what's in a name, ik weet enkel dat ik na mijn avondwandeling om een beetje af te koelen, deze plaat nog eens heb beluisterd, volgens Windows Mediaplayer zit ik aan luisterbeurt vier. Die genre-aanduidingen zijn gevaarlijk voor mij, want laat dat nu een genre zijn die me normaal gezien totaal niet ligt, te langdradig, te ingewikkeld om enkel ingewikkeld te kunnen zijn enzovoort.
En dan kom je opeens een plaat tegen van een dik half uur, vergeet niet, ik hou geen rekening met dat bonusgedoe, en je luistert en blijft luisteren. Mijn conclusie, goede muzikanten ongetwijfeld maar met muziek die mijn aandacht vasthoudt en dat is een prestatie die kan tellen.
Lady Fantasy? Inderdaad, klasse. Miljaar, die lijst met verder-te-ontdekken-groepen wordt alsmaar langer ... zalig!

Dit album onlangs aangeschaft (ik kende voordien Camel enkel van naam) en ik sta daar zeer positief tegenover.
Dit is grotendeels instrumentale progrock (af en toe komen er vocalen bij te pas) met ook een tikkeltje jazz maar erg vakkundig uitgevoerd. Er wordt hier vaak gewisseld van ritme en instrumentatie maar dat gebeurt steeds vloeiend en de sound is vrij zweverig en verzandt niet in oeverloze bombast waar progrockbands zich soms aan zondigen. De nummer stralen ook de nodige sfeer uit en weten de aandacht vast te houden.
Overigens heb ik de versie met de (live)bonustracks die nog meer aantonen dat wij hier te doen hebben met vakmuzikanten.
De jaren '70 brachten heel wat interessante progrockbands en niet alleen Pink Floyd, Yes en Genesis. Camel hoort beslist ook in dat rijtje thuis.

Camel is puur compositorisch gezien zelfs een stuk beter dan de bands die je noemt. Wát een geweldige muzikanten zeg! Ik heb even aan Camel moeten wennen, maar het is inderdaad een grootse band. Dit album vind ik hun sterkste plaat.

Zeker een van de betere albums van deze symfo goeroes! Enorm sterke composities uit de tijd dat ze de luisteraar nog echt wilden uitdagen!

****

Deze muziek heb ik nog nooit gehoord. Het schijnt dat dit hun meest bekende album is. Bij Plato hebben ze dit zelfs in de sympho hoek staan, en b.v een band als King Crimson staat gewoon bij populaire muziek. Is deze band nog meer specialistisch dan King Crimson dan? Waar is het het best mee te vergelijken?

Misschien het meest gewaardeerde. Het meest bekende lijkt mij The Snow Goose dat echter wel volledig instrumentaal is.

Luister ook eens naar Nude als je met Camel gaat beginnen. Deze Mirage is overigens zeker aan te raden.

KC = meer avant-garde met een saus van rock erover.

Camel = echte symfo( ff de ouderwetse term gebruiken ), en is eigenlijk nergens mee te vergelijken , want Camel = Camel ( gelukkig maar ) !