Camel - Mirage (1974)

Me dunkt, dat die Plato er maar een potje van maakt.
KIng Crimson en Camel zijn allebei op eigen unieke wijze, pure symfo-bands.
Niet echt vergelijkbaar daarentegen.

Camel moet je meer zoeken in de canterbury-hoek (al is Camel zelf geen canterburyband), denk bijv. aan Caravan en Hatfield and the North. Ook vind ik de eerste werkjes van Kraan of Focus ook wel vergelijkbaar met Camel.

Toetsenist Peter Bardens wilde altijd een beetje de Santana kant op. Nou, da's er nooit van gekomen.

Camel maakt eigenlijk platen die in verschillende categorieen zijn in te delen.

"Mirage" mag wat mij betreft bij de hardrock/metal staan want dat was deze plaat zeker voor die tijd.
Erg stevig en afwisselend, symfonische hardrock maakten ze op "Mirage".

Helemaal niet mee eens. Deze plaat is pure Symfonische Rock voor mij en heeft helemaal niets met Hard Rock of Metal te maken, ook niet in die tijd.

't Is symfo, sterk instrumentaal georiënteerd met een vrij gelijke balans tussen gitaar en toetsen. Ik weet niet of het in jouw straatje past, maar zo ja dan is een van de eerste vier platen (waaronder dus deze) waarschijnlijk je geschiktste beginpunt.

@ricardo: bij de bewuste Plato (Groningen toch?) zijn veel symfo-albums nou eenmaal weggemoffeld in een hoekje, terwijl ze om een of andere reden wel twintig albums van King Crimson en Yes hebben die er niet meer bijpassen (?) en dan maar tussen de mainstream moeten staan. Om de een of andere reden staan er dan wel weer twee verschillende remastered versies van The Snow Goose en Moonmadness... maar dit (voor Camel-begrippen stevige) album is waarschijnlijk meer jouw stijl.

Dan maken ze er inderdaad maar een potje van bij Plato, want ook Genesis staat bij de normale populaire albums net als Yes ook overigens. Soms zoek je daar iets, maar staat het niet erg logisch weggezet.

geweldige synforock met het heerlijke gitaarspel van latimer.
heerlijk zweverig maar nergens cheasy.
een van mijn lievelingsalbums.

Jammer eigenlijk dat ze niet alle symfo/progrock gewoon bij de andere popmuziek plaatsen. Dat doet de populariteit van het genre geen goed; zo wordt het toch een beetje iets voor freaks.

Dit is misschien wel het beste album van Camel. Symfo met jazz invloeden (vooral ritmisch). Vanaf het begin gaat het los en het album dendert maar door, rustpuntje bij Lady Fantasy. Het geluid is wekelijk overrompelend alsof ze het live of de plaat ingespeeld hebben.

Mee eens, maar hij rockt wel hard natuurlijk.

Hij rockt op enkele momenten fucking de pan uit. Doug en Andy zijn een killer time-tandem.

Ik zou zo ver willen gaan dat het bij vlagen zelfs de pan uitswingt, maar daarmee is dit nog geen disco. Hardrock is het ook geenszins, al was het maar omdat de 'ritmegitaar' een te beperkt aandeel in de composities heeft (nog op zoek naar een betere definitie van 'hardrock').

Klopt, Andy heeft (volgens mij) nog nooit echt staan riffen. Al is het debuut nog het meest rock-gericht. Op Down on the Farm van Breathless is voor het eerst een echt rockriffje te horen.

Verder wordt er op Single Factor en Stationairy Traveller nog wel wat gerockt.

Ja, maar dat is dan ook bijna pure AOR.

Nou, The Cloak and Dagger Man rockt wel wat hard voor een AOR-song. Maar symfo is het inderdaad al bijna niet meer.

Geweldige solo's en gitaarloopjes. Af en toe Santana-invloeden en vooral uit het midden-oosten. Dit is echt een verslavend album. Erg dromerig ook.

Toetsenist Peter Bardens wilde oorspronkelijk ook een soort Santana achtige band, heb ik ooit eens ergens gelezen.

Ik hoorde van een vriend dat het debuut van Camel (enige album uit begindagen dat ik niet heb) ook wel trekjes van Santana heeft. Toch maar eens checken...

Klopt, komt door het overmatig orgel/gitaar duels en op een nummer wordt er ook conga gespeeld.

De soloplaten van Bardens uit deze tijd hebben ook Santana trekjes, met name ook door het bluesy gitaarspel van Peter Green

Mijn interesse is gewekt!

Wat quotes verwijderd. Niet echt nodig iedere keer het volledige bericht waarop je reageert te quoten, zeker niet als het direct boven je reactie staat. Komt opmaak en leesbaarheid niet ten goede.

Totaal niet mijn ding dit. Vind de nummers niet spannend genoeg om zo lang mijn aandacht erbij te kunnen houden. Breng geen stem uit.

Dan had je net zo goed ook geen reactie kunnen plaasten.
Beetje nutteloos, dit...

Je hebt gelijk, ik moet eigenlijk gewoon een stem uitbrengen, ook al vind ik het niet goed.

Bij deze gedaan.

Ach ja, smaken verschillen zullen we dan maar weer zeggen...

Ouch, 1,5 voor deze klassieker.. Da's toch jammer.

Camel moest bij mij even groeien. Ik was een jaar of 14/15 toen mijn 1 jaar oudere neef mij kennis liet maken met The Beatles en Pink Floyd. Daarbij had ie ook wat platen van oa Camel en die dus ook op wat cassettebandjes gezet. De tandem Mirage/Moonmadness op een TDK SA-90 bandje is toen langzaam maar zeker pakkender en pakkender totdat ik 'm zo ongeveer een half jaar niet meer uit m'n walkman heb gehaald. Elke dag heen en weer op de fiets naar school stond ie aan. Verslavend goed.

Okee, niet de allerbeste zangers, maar zeer passend in de sfeer van de muziek. Fantastisch ronkende orgel en zwevende moog klanken, prachtige ontroerende gitaarmelodiën, heerlijk stuwend baswerk, vleugjes mellotron en wat sfeervolle dwarsfluit. En dan die waanzinnig swingende, inventieve drummer!! Andy Ward swingt de pan uit! Kan echt niet stilzitten bij zijn drumwerk.

Het enige smetje op deze plaat is dat verschrikkelijke inschenken van een glas bier (?) tussen Supertwister en Nimrodel. Zou er bijna een halve punt voor aftrekken. Ga het er maar eens uitknippen in m'n iTunes en 'm dan weer eens opzetten (en dan zal ie voorlopig wel weer wat rondjes blijven draaien, hooguit afgewisseld door.... Moonmadness!

Haha, dat is juist geniaal
Het geeft ook waarschijnlijk nét de doorslag dat Supertwister hier een vinkje scoort.

Er gebeurt anders van alles in de nummers, 't is niet zo dat het maar wat voortkabbelt tot het einde. Maar ja, als het je ding niet is, dat kan natuurlijk al zou ik in dat geval niet stemmen.
Ik ben bijvoorbeeld niet van plan om bij 50 cent - get rich or die trying te gaan stemmen (ik weet wel wat ik dan ongeveer zou stemmen )

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Stemmen op albums in genres waar je niet van houdt

Users die mij een beetje kennen weten dat ik me aan vrijwel alle genres waag en alle albums die ik beoordeel meerdere malen luister. Vaak luister ik ze bijvoorbeeld een jaar later nog een paar keer en soms kom ik dan ook terug van mijn mening. Dus wie weet..........

Voor nu kan mij dit dus niet bekoren. Niet spannend genoeg om mijn aandacht erbij te houden. Vandaar de lage stem.

Dan gaat een andere user zich dan toch afvragen wat je nu dan spannender vindt aan The Doors, U2 en Kanye West.
Ook vergeleken bij Wish You Were Here, vind ik persoonlijke Mirage van Camel, spannender.
Maar da's gewoon iets wat een andere user (die jou niet goed genoeg kent) zich afvraagt.