menu

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

mijn stem
3,84 (292)
292 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: DinDisc

  1. The New Stone Age (3:22)
  2. She's Leaving (3:28)
  3. Souvenir (3:39)
  4. Sealand (7:47)
  5. Joan of Arc (3:48)
  6. Joan of Arc (Maid of Orleans) (4:12)
  7. Architecture & Morality (3:43)
  8. Georgia (3:24)
  9. The Beginning and the End (3:48)
  10. Extended Souvenir * (4:16)
  11. Motion and Heart [Amazon Version] * (3:07)
  12. Sacred Heart * (3:30)
  13. The Romance of the Telescope * (3:22)
  14. Navigation * (3:00)
  15. Of All the Things We've Made * (3:25)
  16. Gravity Never Failed * (3:26)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 37:11 (1:01:17)
zoeken in:
avatar van LucM
5,0
Verhoogd naar 5*, als ik een meesterwerk in de synthipop moet aanduiden is het dit album dat na al die jaren nog steeds fris klinkt met zowel eenvoudige als meer experimentele nummers maar steeds met sfeer en melodie.
Maid of Orleans is zowat het ultieme synthipopnummer, pastoraal en vooral uniek.

avatar van dazzler
5,0
Toch vind ik Maid of Orleans in zijn pastoraliteit een voorganger hebben: Vienna van Ultravox.

Maar ik ben het voor de rest uiteraard volmondig eens met Luc.

Ik vind het een draak van een nummer - toonbeeld van wansmaak - en ik verbaas me er nog steeds over dat het een hit is geworden. Enola Gay en Electricity sla ik bijv veel hoger aan - veel directer dan die vuige Andre Rieux sound-alike wals van die maagd. Volgens mij lachen beide heren zich nog steeds een breuk daarom. MIj lijkt het typisch een nummer dat in een soort van afterthought tot stand is gekomen (zoals Elvis Presley ... van U2 op TUF).

En Vienna is idd veel iconischer, zowel qua sound als qua beelden (clip) - dat is echt supreme kitsch.

avatar van Chameleon Day
4,5
En ik vind Maid of Orleans vooral een sterke Joy Division sfeer ademen. En zeker geen slecht nummer. Het roept bij mij associaties op met Atmosphere, al haalt het dat niveau natuurlijk niet. Vgl. bijvoorbeeld ook het artwork van de Atmosphere 12" (zie clip) en het begin van de videoclip van MoO. De opening van Maid of Orleans (die industriële geluiden) doen dan weer denken aan de opening van de albumversie van 'New Dawn Fades' (die liftschacht geluiden). Let verder op de ijle synth die ook typisch voor JD is.

Zou OMD hier bewust een muzikale link met JD hebben willen aanbrengen?

avatar van Snakeskin
3,5
de associatie met Joy Division heb ik nooit gelegd. Ik denk niet aan OMD als ik Joy Division draai en andersom evenmin. Ik vindt de muziek van OMD ook veel te vrolijk voor die vergelijking.

Ik vind die mellotron echt nergens naar klinken en heb het altijd een vreselijk nummer gevonden, clichématig synthpop op de massa gericht (zoals André R.) - ik zie altijd met die eerste twee tracks van de b-kant de kermis weer voor me, de draaimolens, de botsauto's. Ik vind het hyper-corny en draai die eerste twee nummers van de b-kant alleen op verzoek en als ik een smoes heb om een fles wijn uit de kelder te halen oid.

Ik vind de slot-track duidelijk veel meer hebben, of Stanlow (met name).

avatar van Chameleon Day
4,5
@ Snakeskin

Ik heb het over het nummer 'Maid of Orleans'.

Maar ook los daarvan is er wel degelijk een link met JD. Zo is het nummer Statues een hommage aan Ian Curtis. OMD had grote bewondering voor JD - en waren in het vroege begin ook label-genoten en hebben (meen ik) ook samen opgetreden.

Chameleon Day schreef:
@ Snakeskin

Ik heb het over het nummer 'Maid of Orleans'.

Maar ook los daarvan is er wel degelijk een link met JD. Zo is het nummer Statues een hommage aan Ian Curtis. OMD had grote bewondering voor JD - en waren in het vroege begin ook label-genoten en hebben (meen ik) ook samen opgetreden.


Klopt 1e OMD single is op Factory (én onbetaalbaar) - optreden ik meen 2 *, w.o. in het kader van het festival Liverpool meets Manchester, opgezet door Factory - 79, if my memory serves me well.

avatar van Chameleon Day
4,5
@Mju (in eerste reactie)

Ik lees het al: het zit allemaal tussen de oren. Heb zelf MoO nog nooit op een kermis gehoord. Althans niet op een kermis in het zuiden - zoals bezongen door die eenogige zonderling uit de Peel.

Chameleon Day schreef:
@Mju

Ik lees het al: het zit allemaal tussen de oren. Heb zelf MoO nog nooit op een kermis gehoord. Althans niet op een kermis in het zuiden - zoals bezongen door die eenogige zonderling uit de Peel.


Ach en wee - de Tilburgse kermis, met brass in the pocket en de kroeg die lonkte. Doe mij maar de OMD met 'Winston' op het podium, een Revox.

Misterfool
Joan of Arc vind ik anders juist een van beste nummers van OMD. Een van mijn twee sterretjes pronkt ernaast; het andere sterretje staat bij albumopener "The New Stone Age". Heerlijk dat ijskoude intro, met die perfecte overgang naar het marsachtige ritme. Een prachtige clash tussen de warme Mellotron en de koude 80's elektronica. Clichés? Nog niet gevonden.

Wil je nog wel eens horen als je het nummer 3612 * hebt gehoord. De allereerste keer dat ik het nummer hoorde, was ik al uiterst verbaasd dat die wals een single werd (en vervolgens nog een succes ook).

Dat zegt wellicht wat over de smaak van de massa die nooit Electricity of Red Frame White Light hebben opgepakt en daarin zit wel degelijk een echte punch.

Ik vind op Strawberry Fields de mellotron veel imposanter. En over überkitsch gesproken, ook de synths op Vienna - dat nummer blijft voor mijnog wel overeind na 5674 * - vind ik vele malen beter klinken - maar dat zal ongetwijfeld ook met de produktie te maken hebben.

Het hoeft dan ook geen betoog dat ik dit niet de beste van OMD vind, al blijft het wel de lp met de mooiste hoes en titel (in combinatie dan wel), want de hoezen van de eerste lp zijn een toonbeeld van verantwoord design

avatar van dazzler
5,0
Even voor de users die echt geïnteresseerd zijn in de genesis van dit album.

Andy McCluskey was gefascineerd door het verhaal van Jeanne D'Arc.
Hoe haalde een jonge maagd het zich in haar hoofd om zich te laten leiden
door de stemmen in haar hoofd en ten strijde te trekken voor God en vaderland?
En hoe kon ze daarbij doof blijven voor de avances van haar mannelijke aanbidders?

Andy werkte die gedachte uit in het nummer Joan of Arc (nu bekend als Maid of Orleans).
Niet tevreden over die knotsgekke walsmaat, gooide hij het idee weg en begon opnieuw.

Die tweede poging leidde tot Joan of Arc (nu bekend als Joan of Arc).
Dit keer geen walsritme meer, maar eerder een zachte hoempapa fanfare.

De platenfirma kon niet wachten met de release, want Souvenir had een opvolger nodig.
Die release ging zo snel dat er misdrukken bestaan met Love Action van The Human League
op de b-kant in plaats van het nog onafgewerkte The Romance of the Telescope.

Er bestaat zelfs geen videoclip van Joan of Arc (enkel een TOTP optreden).
De single werd buiten de UK nauwelijks gepromoot omdat daar Souvenir nog scoorde.

Ondertussen probeerde de omgeving (en niet in het minst drummer Malcolm Holmes)
Andy ervan te overtuigen om de eerste versie van de song (Maid of Orleans dus) een kans
te geven op het album. Andy stemde toe, maar bedacht wel nog een experimentele intro.

Op die manier zouden de fans misschien minder over de walsstructuur struikelen.
Door het nummer zo wat extra geloofwaardigheid mee te geven, werd ook heel bewust
de hitpotentie ondermijnd. Andy vond Souvenir (een song van Paul) namelijk te soft klinken.

Dat is bijvoorbeeld mede de reden waarom A&M opent met The New Stone Age.
Bedoeling was dat hitparadefans gillend de plaat zouden terugbrengen naar de winkels.

Toch werd Maid of Orleans door dindisc op single uitgebracht met de bekende gevolgen.
Vooral in de Benelux en Duitsland een megahit in de winter van 1982. In Frankrijk was Souvenir
de grootste OMD hit en in Spanje en Italië viel men voor Enola Gay. In de UK was het Joan of Arc.

Toen men She's Leaving (wat ik dan weer op Joy Division vind lijken)
op single wilde uitbrengen, stelden Andy en Paul nadrukkelijk hun veto.
In Duitsland en de Benelux gebeurde dat wel, maar zonder enige promotie.

De b-kanten van Maid of Orleans spreken boekdelen. Het nummer Navigation eindigt
met het oudste geluidsfragment dat Andy en Paul in 1975 al opnamen als hobby.

En het andere nummer Of All the Things We've Made schreven ze ook echt
met de bedoeling dat dit hun allerlaatste nummer zou worden. Het antwoord op de vraag
of hun muziek relevant was, hadden ze gevonden. Dat was volgens hen gewoon "neen".

Ze hadden de songs geschreven die ze te schrijven hadden en waren tegen wil en dank
popsterren geworden. Moet zijn dat ze toch een neus hadden voor de perfecte popsingle
of op zijn minst een geniale melodie (wat ze gemeen hadden met hun inspirators Kraftwerk).

Aan Kraftwerk en Neu zouden ze toch nog een hommage brengen op een allerlaatste plaat.
Dazzle Ships kwam volledig zonder compromissen tot stand en werd dus een commerciële flop.

Ofwel ga je dan als 23jarige op kantoor werken, ofwel ploeter je verder.
Je bent tenslotte als muzikant in de wieg gelegd en het feit dat OMD ook daarna
nog talloze, best te pruimen hits wist af te leveren onderstreept dat het geen toevalstreffers waren.

Een split zou volgen in 1988 en na een drietal solo-albums onder de OMD vlag
gaf ook Andy McCluskey er de brui aan in 1998. Om dan na een teleurstellende reis
doorheen hitschrijversland (met Whole Again van Atomic Kitten eindelijk een UK nummer 1 hit)
in 2007 in originele bezetting dit A&M album integraal op de podia te brengen annex de hits.

In 2010 verscheen zelfs een nieuw album dat voor de helft kon overtuigen,
maar voor de andere helft in hetzelfde, eeuwigdurende OMD bedje ziek bleek: junk pop.

Maar u bent gewaarschuwd: in het voorjaar van 2013 is er de nieuwe plaat: English Electric
met daarop opvallend meer instrumentale tracks, meer experiment en vooral echt nieuwe songs
(de slechtste nummers op History of Modern uit 2010 bleken namelijk oude leftovers).

avatar van dazzler
5,0
En speciaal voor de fans van Winston (die in het fragment de drumpartijen
van Malcolm Holmes en de saxofoonpartij van Martin Cooper voor zijn rekening nam)
en voor de mensen die geen verband zien tussen het synthgebruik van OMD en Joy Division
een als bonustrack bij Organisation (1980) bewaard gebleven live fragement uit november 1978.

Progress / Once When I Was Six [Live 1978]

Over Statues: een instrumentale versie werd al gecomponeerd en live gebracht in 1979
toen de band nog bij Factory zat en toerde met Joy Division. Na de dood van Ian Curtis kreeg
het nummer zijn tekst en flarden van de tekst verwijzen naar het charisma van de JD zanger.

Statues [Live 1979 & 1981]

U hoort twee live fragmenten: eerst de instrumentale en daarna die met tekst.

The way you moved I can't explain
The mood subsides and grows again
I've lived alone, I've held a hand
I've tried to care and understand

What is faith and when belief?
And who knows how these things deceive
I never said and though I tried
If I could leave and sleep tonight

I can't imagine how this ever came to be
Can't imagine how this ever came to be

avatar van Gerards Dream
4,0
Mooie stukjes muziek die je hier plaatst dazzler. Naast de door jou aangehaalde act Joy Division doet het mij bij vooral het eeste stuk muziek ook sterk denken aan Autobahn van Kraftwerk, maar dan in een ietwat depri stemming.

Interessant is het immers wel om dergelijke demo's te beluisteren, het geeft een mooi inkijkje in wat er van overgebleven is in de overige nummers die wel het album bereikte.

avatar van dazzler
5,0
Mooi, jij hoort er Autobahn in. De Kraftwerk link.



Andy en Paul over Electricity: "Dat was eigenlijk Radioactivity on speed."
En het mooie van die vergelijking is dat het beide statements waren. Kraftwerk toonde aan
dat je met radiogeluiden muziek kan maken. OMD stelde dat je met elektriciteit kon musiceren.

Qua geluid wel, hier en daar, maar zo 'warm' als OMD kon musiceren heeft Kraftwerk nooit gekund. Zonder iets over de kwaliteit van hun muziek te willen zeggen, is het wel een band waarbij je het gevoel hebt dat de thermostaat wel wat graadjes omhoog mag.

In dier voege heeft Kraftwerk ook wel wat van JD - denk aan de gevoelstemperatuur van Closer en Atmosphere.

avatar van dazzler
5,0
Ik hoorde nav Greatest Hits of Kraftwerk
enige gelijkenis tussen het sinistere van The Hall of Mirrors en The Eternal.

Maar we wijken af ...

avatar van Twinpeaks
4,5
Erg lekkere plaat ,die ik te lang genegeerd heb.Mooie productie ook.Het is kil,maar voelt toch warm aan.Ik kan het niet echt goed onder woorden brengen.Vroeger veel gedraaid dit net als Dazzle Ships.Het lijkt lullige synthesizer pop ,maar er zit een laag over heen ,die laat zien dat over elk fragment binnen een nummer is nagedacht.Dat maakt het zo intrigerend voor mij.Ik heb mij nooit verder verdiept in OMD dan deze twee platen en ik heb nog ergens een verzamelaar,maar ik denk dat ik mij eens vol overgave ga storten in de back catalogus van deze fascinerende band.

avatar van dazzler
5,0
Mooi mooi mooi.

Mag ik Twinpeaks aanraden om dan eerst Organisation en het debuut een kans te geven?
Op 8 april verschijnt trouwens hun 12de album ... net als hun 11de weer in originele bezetting.

avatar van Edwynn
Natuurlijk was ik wel bekend met de hits die OMD had. Het bombastische Maid Of Orleans, hier door enkelen omschreven als onuitstaanbare überkitsch, spreekt mij bijzonder aan. Vooral het breed opgezette hoofdthema dat inderdaad iets pastoraals heeft, krijg ik niet snel genoeg. Nummers als Forever Live And Die en Talking Loud And Clear laten mij Siberisch dus zo kon het dat ik nooit echt de behoefte had om een heus album van de heren te beluisteren.

Het live album Achitecture & Morality And More bracht daar verandering. Daarop wordt het album omwille van spanningsopbouw in een andere volgorde gespeeld. Het dwong me er wel toe het origineel eens onder handen te nemen. De normale albumvolgorde maakt het voor mij wel begrijpelijker en gemakkelijker om te luisteren. De luidruchtige opener New Stone Age pakt direct de aandacht en neemt je via She's Leaving en Souvenir mee, naar wat mij betreft hét hoogtepunt Sealand. Met de ogen gesloten beeld ik mij in op het ruwe rotsenwerk van de Britse kusten te staan, turend over de het immer beweging zijnde wateroppervlak denkend en malend over wat mij op dat moment dan ook bezighoudt.

De balans tussen dit soort meeslepend tracks en de huppelende synththema's in het meer opzwepende Georgia, maken van Architecture & Morality een album waar ik voorlopig wel weer even veel plezier aan beleef. De ijle partijen in The Beginning And The And werpen me dan ook snel weer terug naar The New Stone Age.

Op repeat dus.

avatar van dazzler
5,0
Edwynn schreef:
Op repeat dus.

Ik weet nu wel zeker dat Organisation je ook wel zal bevallen.

avatar van Edwynn
Ja dat klopt wel. Ik beluister de albums uit de collectie van een helaas te vroeg overleden familielid. Organisation met natuurlijk Enola Gay wist me al heel snel te pakken. Van Arhitecture & Morality viel het kwartje pas deze week. Dazzle Ships intrigeert me ook enorm, maar ik weet nog niet goed hoe ik dat even onder woorden moet brengen.

Mooi hoe je oude dingen die jarenlang links hebt laten liggen je ineens in de greep krijgen.

Cured
Zal me eens dat album wagen, maar qua smaak ben ik bang dat het niet zoveel voor mij is. Ken uiteraard JOA en zie nu pas dat die er 2x op staat .

avatar van Edwynn
De eerste keer niet en de andere keer wel als maid.

Cured
Aha.

Misterfool
Maid of orleans is de welbekende single met het dissonante melletronwerk, Joan of arc is een ander nummer.

avatar van jasper1991
3,5
Dissonant? Er is niets dissonants aan hoor.

Misterfool
De prachtige openingstonen van Maid of orleans zou ik toch echt dissonant noemen; al wordt volgens mij bij de singleversie het intro nog wel eens eraf gehaald.

Edit: YouTube - Orchestral Manoeuvres In The Dark - Maid Of Orleans versie met dat geweldige intro

avatar van dazzler
5,0
De meeste single releases van Maid of Orleans waren inclusief intro.
Op hitcollecties uit die tijd vind je het nummer inderdaad soms zonder intro.

Joan of Arc (track 5) was ook een single en haalde in de UK zelfs de 5de plaats.
Maar in Europa stond Souvenir nog in de hitparades en ging Joan of Arc (zonder videoclip) verloren.
Zeker toen bleek dat Maid of Orleans zich langzaam maar zeker naar de top van de hitparades begaf.

Omdat het succes van Maid of Orleans zo groot was, drong dindisc erop aan
om She's Leaving als vierde single te promoten, maar de band weigerde pertinent.

In Duitsland en de Benelux verscheen She's Leaving toch op single,
maar omdat er geen promotie rond werd gevoerd, flopte dit collector's item.

Achteraf heeft de groep het zich welk beklaagd dat ze niet hadden ingestemd met die vierde single.

Trouwens: wie dit album ook echt in huis wil halen op CD,
doet er goed aan om te kiezen voor de comeback release uit 2007.

Je vindt er naast het geremasterde album en de bonustracks ook nog een dvd bij
met een optreden uit 1981 zodat je de beste songs uit hun drie eerste albums kan bekijken.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:35 uur

geplaatst: vandaag om 10:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.