Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

Orbit gebruikt graag duidelijke taal als hij iets wil duidelijk maken. Daarom koos hij denk ik voor het woord infantiel. Eigenlijk is Orbit een heel lief menneke dat daar waarschijnlijk mee bedoeld dat hij het op zich wel kan waarderen maar niet helemaal zijn smaak is. Ik kan mij herinneren dat hij Statues wel waanzinnig goed vind, ook terecht natuurlijk

Ik zag Simple MInds niet als een synthpop groep, maar ik vergis me blijkbaar.
Eigenlijk horen ze ook in het rijtje, dat klopt.

Vergeet vooral New Musik niet.
Dat infantiele hoor ik niet, dit vinden we eerder terug bij Human League en vooral vroege Depeche Mode. Nummers als Maid of Orleans, Stanlow, Statues of Enola Gay hebben een originele invalshoek en bevatten niet de typische boy meets girl thematiek. Een sfeervol nummer als Sealand moet je toch ook kunnen smaken?

Je kent me beter dan je zelf kan bevroeden Maar inderdaad, Statues vind ik een meesternummer!
En infantiel is af en toe de compositie en het hoge little 15 gehalte van de plaat, om even naar Depeche Mode te verwijzen die daar ook niet vies van waren om OMD maar even wat rugsteun te geven. Ik geef deze een halfje hoger derhalve.

3,5 is een begrijpelijke score.
OMD blonk vaak uit in ambiguïteit.

Met onverwoestbare hitsingles als Souvenir, Joan of Arc en Maid of Orleans
en de sneeuvlokken van The Beginning and the End kon je ook oma behagen.

Maar het gedreun en gekletter in The New Stone Age, She's Leaving,
Sealand en de titelsong joeg de doorsnee popliefhebber in de gordijnen.

En wat doet een mens in godsnaam met Georgia? Het is kiezen tussen
huilen met de pet op of als een windmolen mee staan dansen op het podium.

Sterke melodieën, melancholische synthklanken en dan toch weer een postpunkkramp.

Tony Wilson van Factory schoof OMD na één single door
naar Dindisc omdat hij vond dat ze in staat waren om hits te schrijven.

Carol Wilson van Dindisc (het new wave sublabel van Virgin)
zuchtte diep en vroeg zich luidop af: willen jullie nu ABBA of Joy Division zijn?

Ik denk dat Architecture & Morality die laatste verzuchting perfect illustreert.
Sommigen (ikke) hielden van die ambiguïteit, anderen (de pers) rekenden OMD daar op af.

Georgia is inderdaad zo'n nummer dat de balans negatief doet omslaan.. The Beginning and the End kan ik ook niet veel mee trouwens.

She's Leaving vind ik juist een briljante popsong. Had naar mijn idee een prima single geweest. En de prachtige synthmelodie van het verstilde Sealand zal toch ook best popliefhebbers kunnen bekoren, lijkt me. Maar ja, ik ben misschien niet de juiste persoon om me in te leven in een popliefhebber.

Het titelnummer en Georgia heb ik zelf het minst mee, maar in de context van het album mogen ze er best zijn. Ik blijf dit gewoon een mooie plaat vinden, een waardevol tijdsdocument wat mij betreft.

Over het algemeen wordt dit album als het meesterwerk van OMD gezien. Ik vind zelf Organisation geslaagder en daarna werd het iets minder - Dazzle Ships vind ik weer een tikje minder dan deze, maar Dazz beschrijft het OMD dilemma hierboven heel adequaat.

Ik kan zonder problemen een tiental essentiëlere albums aanwijzen voor 1981.

Dit is in de Benelux overigens wel een single geweest.

single hoes

Aan die 10 essentiëlere albums ga ik me niet wagen.

Wat ik wel durf beweren is dat OMD op twee manieren
als synthpionier zijn stempel drukte op de muziekgeschiedenis.

1. het schrijven van standaard synthpop hits

2. de synthesizer ontdoen van zijn kille, technologische connotatie
door warmte, melancholie en menselijk emotie met het instrument op te roepen

Voor die eerste bewering volstaat het om naar een compilatie te luisteren.
Enola Gay is hier de mijlpaal. In 1980 duldt deze synthpop formule weinig concurrentie.

Voor die tweede bewering moet je gaan zoeken op albums (vooral de eerste vier).
De tip van Mjuman (Organisation 1980) is goud waard: Statues, Stanlow etc ...

Vanaf 1984 mag je OMD indelen bij de consumptiepop (dat wisten ze zelf ook al,
hun album heet dan niet toevallig Junk Culture), maar weten zij nog regelmatig
met een knappe single de hitparades op te fleuren ... het mag gezegd zijn.

Hun comeback plaat History of Modern (2010) leed trouwens
aan dezelfde ambiguïteit. De singles of songs die de radio haalden waren net
iets te vrijblijvend, hoewel op het album wel een paar sterke nummers stonden.

Op dit moment is de opvolger daarvan (English Electric) in volle opnamefase.
Dit keer wordt volledig met een blanco papier gestart (geen tweedehandsnummers
meer die zijn blijven liggen en nog snel werden afgewerkt zoals op de voorganger).

Het is zoals het is. Ik schreef het een paar jaar geleden al. Die gedachte, in andere bewoordingen, zakt bij meer users in. De top 250 zal het nooit halen. Zwaar gedateerd.

Gelukkig heb ik daar nooit van gedroomd.

Erg leuk album. Emotionele, goed gemaakte synthpop die niet zelden aan kraftwerk doet denken. De besluiteloosheid tussen experiment en dansbare pop ligt mij wel. Lievelingsnummer is opener the new stone age. Die wanhopige stem van MCcluskley tegen een achtergrond van agressieve, akoestische gitaren en ijskoude elektronica, intrigeert mij wel. .

het is dan ook erg intrigerende muziek waar ik zelf toch niet gelijk het label synthpop op zou plakken. Vanaf '84 dan weer wel maar tot die tijd...

Tsja, dit is inderdaad anders dan de kim wilde´s, yazoo´s of depeche mode´s van de wereld(al werd die band later ook een stuk experimenteler). Gemakshalve reken ik dit tot synthpop, al zou je dit mijn inziens ook gemakkelijk naast electronische muziek als kraftwerk en harmonia kunnen zetten.

Kraftwerk is, net zoals andere krautrock, een grote inspiratiebron geweest voor de mannen.

De tragiek van OMD zit onder meer in hun eigenzinnigheid.
De eerste drie albums zijn het resultaat van gewoon de muziek maken die je wil maken.
Zonder compromissen, zonder imago, zonder marketing strategie of boodschap.

De komeet van het succes rees snel.
En gaandeweg kwam het talent om hitsingles te schrijven boven drijven.

Met de successen van Souvenir, Joan of Arc en Maid of Orleans
werd een album zoals A&M door de pers heel ernstig en kritisch onder de loep genomen.
Laat A&M nu net een allegaartje zijn van dingen die Andy en Paul leuk en belangrijk vonden.

Sommigen vonden het te veel dit en anderen vonden het te veel dat.
Te poppy hier, te experimenteel daar, wel of geen wave, wel of geen pop.

Daar was het OMD nooit om te doen geweest: gewoon wat muziek maken.
En vooral: het voorschot van de platenfirma gebruiken om instrumenten te kopen.
Stel dat je morgen op straat staat, dan heb je toch maar fijn je eigen studio gebouwd.

De twee eerste albums van OMD bestonden hoofdzakelijk uit materiaal
dat ze al in hun live sessies gebruikten. Het debuut beklemtoonde de dansbare factor,
op Organisation hadden ze het lef om hun meer melancholisch een experimentele kant te tonen.

Architecture & Morality drijft hoofdzakelijk op nieuw geschreven songmateriaal.
En de sessies leverden minstens dubbel zoveel materiaal op als de langspeler zelf.
Twee b-kanten en een onafgewerkt nummer (Telegraph) duiken op Dazzle Ships (1983) op.

Die vierde plaat komt heel moeilijk tot stand. Veel getwijfel.
Moeten we niet politieker in de boodschap? Een statement maken?
En vooral, moeten we niet terug naar onze muzikale wortels: Kraftwerk, Neu etc ...

Dazzle Ships (1983) wordt bij verschijnen al meteen door die twijfel gekelderd.
Hitparadefans en critici zoeken naar hits, maar horen enkel Genetic Engineering en Telegraph.

Hoewel OMD geen enkele muzikale toegeving deed, zit men muzikaal op een dood spoor.
Hier is in 1983 geen plaats meer voor tussen Culture Club, Wham!, Paul Young en Spandau Ballet.
Toch geldt Dazzle Ships anno 2012 als een oprecht tijdsdocument uit de koude oorlogsjaren.

Als in 1984 Junk Culture verschijnt, maakt OMD onbewust het meest accurate statement
uit haar hele carrière. Wij zijn onderdeel van de popcultuur, die in wezen een wegwerpcultuur is.
Vandaag zijn je nieuwe liedjes hip, morgen liggen ze alweer afgeprijsd in de uitverkoop. Just face it.

Bands die hun hele oeuvre lang de vinger op de maatschappelijke pols weten te houden
zijn dun gezaaid. Artiesten die zichzelf kameleongewijs blijven heruitvinden zijn witte raven.

Dat OMD het vier albums lang heeft aangedufd om haar eigen ding te doen, siert Andy en Paul.
Daarna werden het broodschrijvers en gezien hun compilaties zelfs verdienstelijke hitmakers.

In 2010 kwam de groep in orginele bezetting terug met History of Modern.
Die plaat mankte weer op twee benen en bevatte een aantal onafgewerkte oudjes
die zelfs op single verschenen en verhinderden dat de focus op het echt nieuwe werk lag.

Toch sterkte dat nieuwe avontuur met de bijhorende concerten hen
in de overtuiging dat de tijd weer rijp was om zonder compromissen hun ding te doen.
Hopelijk lukt hen dat wel voor de volle 100% op English Electric ... te verschijnen in ?2013?.

Al een aantal jaar had ik mij voorgenomen eens een album van deze band te beluisteren. Regelmatig werd deze band in verband gebracht met bands als Ultravox en Depeche mode; bands die ik toentertijd zeer sterk begon te vinden. Synthpop van de hoogste plank verwachtte ik van dit album en ik moet zeggen dat die verwachtingen goed zijn ingelost. Al kan men twisten of dit album wel onder die stroming geplaatst kan worden. Niets voor niets was de zanger van deze band- Andy McCluskey- verbijsterd toen de muziek OMD als de toekomst van popmuziek werd aangewezen. “Pop?, wij maken experimentele, krautrock geïnspireerde, elektronische muziek” slaakte Andy uit.

Inderdaad men moet geen hapklare popdeuntjes verwachten. Zelfs bij de meest toegankelijke nummers wordt er vaak nog een leuke twist toegevoegd. Grappig trouwens dat een van de minder toegankelijke nummers van dit album juist de grootste hit werd. Joan of arc(maid of orleans) opent met een lawaaierig stukje mellotronspel, daarnaast bevat het nummer geen coupletten. Desondanks is het nummer juist erg pakkend. Iets in het marsachtige ritme en de emotionele stem van McCluskey zorgt ervoor dat het nummer indrukwekkend genoeg is om in je hoofd te blijven rondhangen.

De meer toegankelijkere nummers van dit album zijn zonder uitzondering van hoog niveau. Zo heeft het prachtige She’s leaving een heerlijk melancholisch sfeertje en Prachtige synthmelodiën die het nummer des te gevoeliger maken. Als geen andere synthpopband legt OMD emotie in haar nummers.

Dan staan er ook nog een aantal experimentelere nummers op het album. Het knappe van die nummers is dat ze qua sfeer prima in het totaalplaatje opgaan. Zo is het lange Sealand een prachtige afsluiter van de eerste plaatkant. Het golvende synthwerk verlaagd bewust het tempo voor een grotere impact. Pas na een aantal minuten begint Andy te zingen. Een van de beste nummers op deze plaat.

Mijn lievelingsnummer krijgt de eer om het album te openen. The New Stone Age is een brok wanhoop; muzikaal gezien levert dat vaak mooie nummers op en deze compositie is daar geen uitzondering op. De snelheid in het nummer wordt mooi opgevoerd door de akoestische gitaren. De synthpartijen doen mij enigszins denken aan the speed of Life van David Bowie. Hoewel ik me daar al het gevoel besloop dat ik met enige snelheid door een metropool reed, wordt hier de snelheid nog eens opgevoerd tot een aanzienlijk aantal kilometers boven de toegestane snelheid.

Georgia wordt hier als minst gewaardeerde nummer aangemerkt. Waarom snap ik niet helemaal. Leuk dansbaar ritme, waar vakkundig details aan worden toegevoegd door middel van creatieve synthpartijen en zelfs koorzang. Wellicht staat het bombasme veel mensen tegen.

De rest van de nummers op het album moet absoluut niet onder doen voor de hier besproken nummers. Het is bijzonder dat een album zo lang een zo hoog niveau weet vast te houden. Het album voelt als aan als een eenheid, maar weet desondanks bij elk nummer weer een nieuw dimensie aan het geluid toe te voegen. Veel van zulke albums kunnen er echt niet zijn. In ieder geval krijgt dit album van mij een welverdiende 5*.

Eindelijk nog eens iemand die voor de volle 5* durft te gaan.
Van hieruit op naar Organisation en daarna Dazzle Ships en het debuut.

Daar zitten zeker nog een paar 4* albums tussen als ik Misterfool zo lees ...

Ik heb het altijd al gezegd die Misterfool heeft er toch wel kijk op

Mooi verhaal, goed te lezen dat deze topband je ze weet te raken. Ik zou zeggen pak Organisation, het debuut en Dazzle Ships (ik denk het beste ook in deze volgorde) ook mee een volgende keer

Het debuut heb ik al eens beluisterd en van organisation ken ik +- de helft(stanlow is werkelijk een prachtig nummer). Dazzle ship en ook junk culture wil ik nog gaan beluisteren.

De Kid A van de jaren 80. Legendarisch album dit. Ik weet nog dat ik voor de eerste keer de clip van Maid of Orleans zag en Blown away was van de mellotron

Je speelt goed Mju!

Was 't maar waar - en ik zou het apparaat ook wel willen hebben. Eigenlijk wilde ik een tekst plaatsen over de technische werking van de Mellotron (analoog van binnen), maar dat kon ik helaas niet meer vinden.

Ik zou hem ook graag willen hebben . gelukkig hebben we samples van de echte Mellotron en Logic

Die wiki-tekst klopt. Ik doelde op de Engelse tekst van een nerd die uitgebreid verslag doet van restauratie en gebruik.
Heel veel samples van 1e en 2e-generatie synths (Moog, Oberheim, Prophet7, Emulator) kan je these days als software-upgrade kopen bij een synth van 500 euro.

Editors maken daarvan ook gebruik. Littlle Boots, Air en Röyksopp o.a. werken met échte oude spulletjes.

We gaan off-topic

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Favoriete synthesizer-geluiden

Dit is wel een leuke off-topic. Paul Humphreys kan dit ook vast waarderen.

Leuk weetje. Meneer Gallagher van Oasis en meneer Corgan van The Pumpkins hebben er speciaal 1 laten bouwen en maken daar ook veelvuldig gebruik van.