Metal Church - Metal Church (1984)

Topklasse of niet, dit is een heel fijn plaatje. Hij staat hier nu op en krijg zin om mee te bewegen. Maar ben op mijn werk, dus dat gaat een beetje lastig :S.

Ik moet zeggen dat het wel leuk is om te zien hoe hoog dit album hier op de site gewaardeerd wordt, ook al is er dan geen gigantisch groot publiek voor. Dat maakt het natuurlijk tot een ware cultklassieker wat juist wel weer zijn charme heeft.



Misschien zijn we nog een factor vergeten; ambitie. De jongens van Armored Saint zijn er wellicht nooit zo op gebrand geweest om de grootste band van de hele wereld te worden.

Toegankelijker zou ik het toch niet willen noemen, voor wie dan?

Heb Metal Church nog gezien in 1991 in de Melkweg te Amsterdam.
Was een heel leuk en gezellig concert, daar bleek nog maar eens hoe anders van opzet de songs van het debuut zijn ten opzichte van de rest.

Jammer dat ze die bombastische power-metal niet op latere platen hebben doorgezett.
Hadden ze een soort Savatage kunnen worden die volgens mij toch wel een grore fan-base heeft.

Typisch zo'n band met 1 klassieker op hun naam staan, net zoals Armored Saint, Torch, Raven, Dio en vast nog veel meer bands.

Door interne strubbelingen en het veranderde klimaat in het Heavy Metal wereldje heeft Metal Church de grote stap nooit kunnen maken. De tijdspanne tussen The Dark en Blessing In Disguise was te groot, zeker in die tijd. Ook de muzikale verandering was te groot en viel niet echt in de smaak, vergelijk het maar met Crimson Glory. Maar twee semi-metalklassiekers op je naam is waar menig bandje alleen over kan dromen.

Beide platen dan ook aan te raden.

Blessing In Disguise werd volgens mij uitstekend ontvangen. Die plaat paste prima in het klimaat van eind jaren 80. Er waren wat kritische geluiden over Mike Howe, maar dat had meer te maken met de status die David Wayne had. Volgens mij ging het pas echt mis ten tijde van Hanging In The Balance.

Ik ken dat album niet, maar de hoes belooft niet veel goeds.

The Human Factor is in ieder geval nog een goed album.

Never judge a book by its cover

Album één, deze, top. Album twee, The Dark, top. Album drie, Blessing in Disguise, al iets minder maar nog top. Andere zanger, David Wayne die de naam van een gek had, die ook nog een andere band in het leven riep. Rivaliteit. Ook de tijdsgeest, er kwamen zo veel goede dingen uit. Soms kon je gewoonweg niet volgen. Veel kritiek op Mike Howe in het begin, nooit begrepen, een even grote schreeuwlelijkerd als Wayne maar een stapje hoger, technisch bekwamer. Kan het ook te maken met het element verrassing en een publiek die gretig van groep naar groep overschakelde?
Bekijk de voor- en nadelen van dit album. Nou ja, nadelen. Er staat hier zoveel goeds op om positief over te zijn en te blijven. Hun tweede bevestigde hun talenten maar het is die A-kant die torenhoge verwachtingen schiep. En dan die toewijzingen, de volgende Metallica, de volgende Grote Thrashgroep. Valse verwachtingen want wie is echt doorgestoten naar de absolute top. Eentje maar uit zovelen. Darwin en Survival of the Fittest.
De A-kant is voor mij legendarisch, niet alleen voor mij, voor vele generatiegenoten, voor een aantal dichte vrienden, maar ook voor vele jonge mensen. En dan vergeten we nog Hitman en Batallions. Dit is een groep die door een aantal albums met vele uitmuntende songs een blijvende voetdruk heeft nagelaten op de metalplaneet.

Heel prima dit. Deep Purple cover had niet gehoeven en skip ik altijd. Het titelnummer bezorgt kippevel.

Drummer Kirk Arrington: .

Heerlijke metal. Deze plaat helemaal kapotgedraaid. Zit erg goed in elkaar. Strakke gitaren en drums alsmede een zanger die helemaal bij de muziek past. Juweeltjes als Beyond the black, Hitman, Battalions en het snelle instrumentale Merciless onslaught staan als een huis. Net geen 5 sterren vanwege het saaie In the blood.

Dit neigt voor mij langzamerhand naar de beste metal plaat ooit. Wat een knalhard rockende super strakke gillende metalen sh*t is dit zeg! Ik kan het blijven draaien. De gillende zanger, die strakke gitaren en drums: wat een album!
En alleen maar hele goede tot fantastische songs, die echt goed in elkaar zitten. De eerste vijf nummers zijn geweldig tot geniaal. Van de rest van side B is In the Blood erg goed, (My Favorite) Nightmare is super, Battalions is geweldig en zelfs de Deep Purple cover vind ik lekker klinken. Dit album komt uit 1984, maar is volkomen tijdloos.

Een super album. Jammer dat dit niet veel langer werd volgehouden. Hele lekkere en strakke metal. Het is niet het meest speciale, maar gewoon strak en goed. Beyond the Black, Hitman, Metal Church, Battalions, allemaal fantastisch uitgevoerd. De cover van Deep Purple werkt ook prima als afsluiter, en is gewoon een sterke cover.

Zeer kwalitatieve Heavy/Speed. Strak gespeeld met geweldige gitaarsolo's en zang waar in ieder geval ik weg van ben. Hoogtepunten zijn de titelsong, 'Gods of Wrath', '(My Favorite) Nightmare' en 'Battalions'.

Lekkere plaat is dit. Een cultklassieker? Daar lijkt het wel op, ja. 'Gods of Wrath' is een geniaal nummer. De solo's zijn ook meestal heel erg de moeite. De zanger heeft een beetje een snerpende stem, die erg nijdig klinkt. Geeft alles nog dat extra beetje suspens, vind ik. De cover van 'Highway Star' van Deep Purple moet trouwens niet onderdoen voor het origineel, maar vind ik ook niet beter.

Strakke plaat!

Die drummer is echt geweldig! Fijne productie ook, lekker ruim geluid.

Dit is nou een ondergewaardeerde band.
Al hun albums zijn goed, alleen bereikten ze niet het miljoenen publiek.

Wat een verpletterende indruk liet deze plaat bij mij achter na de eerste luisterbeurt! Beyond the Black begint met een ijzig intro waarna de band keihard invalt en er een super metalsong zich openbaart. Geweldig is de break ingeleid door drummer Kirk Arrington waarna zijn drumwerk de band naar grootse hoogte brengt met geweldige gitaarsoli,wat een heerlijk nummer! Metal Church is weer zo`n waanzinnig goed gedrumt nummer en met een fantastische gitaarriff van Kurdt Vanderhoof. Over waanzinnig drumwerk gesproken, het razendsnelle Merciless Onslaught kent dubbel bassdrumwerk om van te smullen en dan weer die gitaarsoli! Gods of Wrath is een machtige rockballad wisselend van rustig tot keihard. Had ik kant 2 van Rainbow Rising wel eens tot beste kant 2 van een rockplaat bestempeld bij deze plaat zou dat zomaar eens kant 1 kunnen zijn! Kant 2 kent geen slecht nummer maar deze zijn over het algemeen wat meer recht toe recht aan, Een klassieker deze plaat!

En zo is het Dream Theater: een klassieker!

Dit is een van mijn favoriete "klassieke" metalplaten, waarschijnlijk zelfs mijn favoriete plaat uit de jaren tachtig. Het venijn van een nummer als Metal Church of Merciless Onslaught heb ik bij niet veel meer bands gehoord.

Zoveel genot op één CD! Deze heeft het allemaal: de thrashy snelheden, de agressie en de klasse. Inderdaad een ware klassieker uit het midden van de jaren tachtig. Wat een tijd was dat.

Een van de allerbeste thrash platen van de jaren 80. Dit album bevat werkelijk alles wat een goede metal schijf nodig heeft.

Behoorlijk metal album van MC, maar nog wat onevenwichtig. Ook de zang vind ik niet het sterkst. Staan beslist een aantal klassiekers op.

Voor de gein:

Metal Church - Reunion conc...

Alweer de tweede 'reunie' (tussen haakjes want met nog maar 1 origineel lid...) van de band, waar het eerste album in zijn geheel wordt gespeeld. De kwaliteit is voor bootleg opnames niet eens zo slecht en met die Ronny Munroe valt occasioneel nog wel te leven.

En naar aanleiding hiervan vanmiddag nog maar eens deze plaat opgelegd - en die 5? Die blijft netjes staan.

Deze plaat opgezet (nou ja, opgezocht op Spotify) omdat het op 1 staat in de metallijst van MuMe. Een goeie plaat maar ik twijfel enigszins aan die eerste plaats.

Hele goede band.. maar nr. 1? Een beetje geflatteerd inderdaad.

Door jouw 4* staat het niet meer op nummer 1.

Die toplijsten worden gegenereerd enkel op basis van het stemgemiddelde. Dat geeft natuurlijk een wat vertekend beeld, hoewel Metal Church absoluut een klassieker is.

Prima album. Ook hun opvolger the Dark kan ik waarderen daara moet ik zeggen dat ik de band niet echt meer heb gevolgd

dan moest ik vandaag maar eens naar Neurosis gaan luisteren