Ayreon - The Theory of Everything (2013)

4cd/1dvd box in de opruiming bij Bol van 56 euro voor 20
bol.com | Theory Of Everything (Limited Deluxe LP-sized Artbook, 4Cd+Dvd), Ayreon...

Fantastische plaat van de meester van de conceptalbums.
Het verhaal is misschien niet sterk, maar om het hele verhaal te vertellen had hij misschien nog wel 42 nummers over.
Het Ayreon stempel zit er dik op en alles klinkt weer fantastisch.
Zo kan ik er nog wel meer hebben.

6 albums heb ik inmiddels van Ayreon, maar denk dat ik deze het beste vind. Komt vooral vanwege de herkenningspunten en mooie melodien die ik daarbij onthoud, en ook vanwege de goede productie van deze plaat. Vooral de drums spetteren op deze vind ik. Van eerdere platen vind ik into the elecktric castle en the human equation ook super platen. Vind de meeste albums van Ayreon trouwens wel teveel op mekaar lijken, en het klinkt allemaal ongeveer hetzelfde. Allemaal ok, maar over de 6 albums die ik heb voor mijn gevoel toch te weinig variatie. Ik denk dat ik aan 3 albums ook wel genoeg ervan in huis gehad zou hebben, maar was toch nieuwschierig naar alle platen.

Ben ff een tijdje nogal Ayreonmoe geweest maar dit kan ik wel weer eens een kans geven als ik de recensies voorbij zie komen. En de namen van Emerson, Wetton en Hackett..........

Soms vind ik ayreon ook wel een brei van geluid met maar weinig herkenningspunten. Soms heb je daar zin in en soms niet. Mag er af en toe wel naar luisteren, maar mijn favoriete muziek zal het waarschijnlijk nooit worden.

Vanmiddag voor een tientje meegenomen bij MM. Blijkt nog een dvd bij te zitten ook. Gaan we zo eens fijn voor zitten met een kouwe toeter.

Nou het was zeker geen miskoop. Dit album heeft me zeer aangenaam verrast en heeft praktisch alle ingrediënten om divers, dynamisch en onderhoudend te blijven. Het veelvoud aan korte nummers werkt heel verfrissend. Muzikaal zit het propvol lekkernijen en het is een ware plezierrit zonder dat het gaat vervelen. 01011001 was voor mij geen doorkomen aan maar dit klinkt me toch wel erg lekker en vooral vertrouwd in de oren allemaal.

Ik vind dit hun beste album sinds the human equation, en into the elecktric castle vind ik ook nog beter dan deze. Door de korte nummers klinkt het minder episch en heb je sneller herkenningspunten, waardoor ik weer vaker zin heb om hem op te zetten als tussendoortje.

De meeste Ayreon albums moet je echt de tijd voor nemen, en daar heb ik het nu veel te druk voor. Van de winter de epischer albums maar weer eens vaker gaan beluisteren.

Ik moet altijd albums van Ayreon de tijd gunnen, en een x-aantal keer draaien, voordat alles weer valt. Maar ook dit keer is het weer een geslaagd album geworden, met veel mooie details erin.

Zoals gebruikelijk bij Ayreon zit alles weer uitstekend in elkaar, is er een aantal prima vocalisten aangetrokken, zijn er leuke instrumentale bijrollen voor een paar extreem grote namen (Wakeman, Emerson, Rudess, Hackett, Wetton), ligt er een aardig verhaal met een leuke twist aan de basis (hoewel ik af en toe aan Tommy moet denken) en zitten er een paar sterke muzikale thema's in (met name in de titelnummers), maar als geheel maakt het op mij toch de indruk van too much and not enough. Misschien komt het wel door de beperkingen van het medium : om de plot vooruit te helpen moet Lucassen al te regelmatig verhalende zangpartijen invoegen, waardoor er weinig ruimte is voor lange instrumentale stukken om sfeer te bouwen (of om gewoon de luisteraar te laten genieten), en dat wreekt zich in het fragmentarische karakter van dit album – ook al beschouw je dit als vier lange "plaatkanten", dan nog verspringt elk van de vier delen wel héél vaak van melodie en stemming, en de instrumentals zijn over het algemeen te kort om echt afwisseling te bieden. Ik word gewoon te weinig verrast zoals door het gebruik van een prachtig mellotron in Quid pro quo, een orkest in String theory en de aparte solo van Steve Hackett op The parting.
        Overigens wel nog even een lans breken voor Ed Warby, die nu al zó lang komt opdraven voor Lucassens Ayreon-projecten en daarbij elke keer weer perfect werk aflevert : stevig, functioneel, complex en altijd interessant, maar nergens de andere instrumenten overvleugelend. Chapeau.

Al vanaf het eerste Ayreon werk ben ik een groot bewonderaar en liefhebber. Elke uitgave daarna werd het grootser en indrukwekkender. Met als absolute hoogtepunt Universal Migrator part2 (Flight of the Migrator).
Dat gezegd hebbende is dit album wel het absolute dieptepunt..... Waarom??.. Belangrijkste rede is dat de muziek ondergeschikt is gemaakt voor het verhaal. Arjen wilde in mijn optiek een fictie roman gieten in een muzikaal jasje. En dan kom je al snel uit in musical vorm..... Ja mensen, dit is eigenlijk een musical en als ik ergens een hekel aan heb dan is dat wel musicals! Daarbij komt ook nog eens dat bijna alle composities in slow-mid tempo worden uitgevoerd...... Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat dit album zo'n hoge rating krijgt. En ricardo schrijft zelfs dat hij het weleens als "tussendoortje" opzet??? Er is eigenlijk geen enkel nummer die je er zomaar tussen uitpikt om 'm effe te luisteren.
De productie, uitvoering en casting is dan wel weer uitstekend.
Ik heb dit album nu voor de 3e keer in 7 jaar volledig geluisterd, maar vanaf nu zal de stof er weer flink op aandikken, dat doe je ook als je een boek na 1 keer lezen wel genoeg vind.

Helemaal met OzzyLoud eens. Lucassen draaft te ver door in zijn verhaal. Hierdoor is het imo een herhaling van zetten dat mij gruwelijk begint te vervelen en niet alleen mij. Ook in mijn omgeving hoor ik commentaren dat men klaar is met hem. De stukken die hij van zijn nieuw album laat horen klinken ook weer precies hetzelfde. Het is wat mij en anderen in mijn omgeving klaar met Ayreon. Ook bij de optredens laat hij zien dat hij niet kan inschatten wat het publiek wil, al vanaf de eerste liveshow dit hij gaf. Hij weet niet op te bouwen naar een climax, hij laat zich zien als een autist die zijn ding blijft herhalen en doet zonder dat hij aanvoelt wanneer het nou eens klaar is. Bij de laatste shows was het 2e gedeelte ook om te janken, hij voelt het echt totaal niet aan

Nou, nou, wat een negativiteit zeg. Ayreon is een concept en de goede man houdt zich daaraan. Hier is hij goed in, dat vindt hij leuk en hij verdient er zijn geld mee. Vernieuwing zit er inderdaad niet in.
De volle en snel uitverkochte zalen geven toch echt een ander beeld dan wat jij schetst jailhouserocker1. Maar goed, ieder zijn smaak en zijn omgeving. Ik vond zijn laatste show wel top.

Even voor de goede orde...... ik ben nog niet klaar met Ayreon hoor. The Source vond ik wel weer geweldig. En al het werk van de Hr Lucassen is op zn minst boeiend te noemen. Alleen met The Theory Of Everything ging het in mijn optiek helemaal de mist in.......

Ik vind het verhaal op zich ook vrij slecht, en een tikkie seksistisch. De muziek maakt echter voor mij meer dan goed. Mooie thema's, sterke melodieën, goede zang, effectieve synths.

Dat moet je effe uitleggen, omdat de moeder voor zn zoons welzijn kiest en de vader voor zn kansen?

Ja zoiets. Er zijn wetenschappers, een leraar, een psychiater en een 'meisje' en 'moeder', waar we ook verder niets over te weten komen behalve dat ze zich typisch vrouwelijk gedragen als zorgzaam of liefdesobject. Op zijn minst conservatief en rolbevestigend dus. Op andere Ayreon-albums hebben vrouwen al veel meer een unieke identiteit.

Ah, ok maar in dit verband denk ik dat het zuiver bedoeld is om het verhaal te dekken en daarom niet te verzanden in het uitdiepen van karakters die niet relevant zijn voor het verhaal

Klopt, en zo gaat het heel vaak, ook in hollywood. Dus de overgrote hoeveelheid mannelijke regisseurs kiezen mannen als protagonist en zo draait het verhaal om hen. Dat wil niet zeggen dat hier de hoofdpersoon geen meisje had kunnen zijn of de moeder wetenschapper. Dus dat is mijn uitleg, en verder vind ik het zeker geen slecht album. Er zit toch een pak goede synths, goede zang en mooie melodieën in. Het einde vind van het verhaal vind ik overigens ook mooi met die twee handschriften.

Ligt eraan wat je onder vernieuwing ziet natuurlijk. Al vanaf zijn eerste album laat hij horen schatplichtig te zijn aan zijn muzikale helden. In die zin geen greintje vernieuwing. De verschillende Ayreon-albums onderling zijn toch erg verschillend, al komen zijn handelsmerken overal terug.

Dit album is een van zijn progressievere albums en wellicht daarom ook minder succesvol wellicht.

Tot twee keer toe komen mensen van over de hele wereld naar 013 om hem live te zien. 3 uitverkochte shows in 2017 en 4 in 2019. Daarnaast gaan de live-registraties van deze concerten als warme broodjes over de toonbank. Niet raar dat hij nog niet aanvoelt dat het klaar is .

Overigens ben ik wel met je eens dat het Other Tales-gedeelte van de laatste concertreeks ietwat overbodig voelde.

Na het project Ayreon voor een aantal jaren in de ijskast te hebben gezet wegens een gebrek aan inspiratie en om zich te focussen op andere projecten, vindt Lucassen het tijd om met een vervolg van 01011001 te komen.

The Theory Of Everything is het meest progressieve album van Ayreon tot nu toe, met vier nummers van +20 minuten (die op verzoek van InsideOut in fragmenten zijn geknipt). Diverse muzikale thema's komen in de nummers op verschillende wijze terug, maar verder kennen de nummers geen structuur van herhalingen. Ook kom je op dit album geen pakkende refreinen tegen zoals op het voorgaande werk. Dat maakt dit album wat lastiger te doorgronden misschien. Volgens Arjen zelf is dit mede daarom ook zijn minst succesvolle album in verkoopaantallen, naast dat dit album ook beduidend minder heavy klinkt dan THE of 01011001.

Persoonlijk vind ik deze kenmerken van het album eerder een aanbeveling. De continue ontwikkeling in de nummers zorgt er voor mij voor dat ik als luisteraar continu geboeid blijf. De 90 minutenlang dit album vliegen dan ook voorbij.

Heb ik dan nog wat te zeuren over dit album? Ja, over de teksten. De verhalen van Ayreon zijn normaal al niet zo aan mij besteed, maar op TTOE zijn de teksten soms wel erg cheesy en leiden af en toe af van de geweldige muziek. Ook vind ik de cast op deze plaat minder sterk dan op eerdere albums, al vind ik JB een positieve verrassing alhier, net als Michael Mills. Tommy Karevik, die ik dankzij zijn werk met Seventh Wonder tot en met The Great Escape hoog had zitten, zingt uitstekend, maar begint hier de overdreven maniertjes te ontwikkelen die me in zijn latere carrière tegen gaan staan.

Het zijn kleine kritiekpunten die de pret bij beluistering nauwelijks kunnen drukken. Daarom scoort dit album dan ook hoog in mijn ranking van de Lucassen-discografie.

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Theory Of Everything
5. Ayreon -The Dream Sequencer
6. Ayreon - 01011001
7. Ayreon -Flight Of The Migrator
8. Guilt Machine - On This Perfect Day
9. Star One - Victims Of The Modern Age
10. Ayreon - Actual Fantasy
11. Ayreon - The Final Experiment
12. Ambeon - Fate Of A Dreamer
13. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
14. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Hmm, dit gaat toch wel echt de verkeerde kant op. Het is met een nieuw album altijd even lastig inschatten of die eerste indruk wel echt terecht is. Er zijn al verschillende platen geweest die echt even nodig hadden om te landen. Het kwartje met The Theory Of Everything wil maar niet vallen. Het klinkt heel degelijk. Het zijn de solo's die de moeite waard zijn, zoals de keyboardsolo's van Keith Emerson en Jordan Rudess, maar ze kunnen niet verhullen dat dit album eigenlijk maar weinig om het lijf heeft. Lucassen blijft voortdurend in de midtempo hangen en kleedt de boel aan met dezelfde zwierige melodieën die we al veel vaker als opvulling gehoord hebben.

De basis van dit album is wel in orde, maar er is maar weinig waardoor het eruit springt. Bijna alsof Arjen Lucassen het ertoe doet: korte songs, geen opbouw naar climaxen en, eerlijk is eerlijk, geen imposante lijst aan gastzangers. Waar The Universal Migrator praktisch de top qua powermetalzangers van die dagen had, vind je hier namen waar ik nooit eerder van gehoord had. Niet dat dit een probleem is, maar ze maken ook geen blijvende indruk. Cristina Scabbia ken ik dan uiteraard wel, en doet het vrij goed, maar JB Christoffersson van Grand Magus is hier volkomen misplaatst. Ondanks dat de plaat niet verkeerd is, voelt het allemaal wel vrij teleurstellend aan. Er zijn veel leuke dingetjes te horen, maar als geheel werkt het niet.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Stream of Passion - Embrace The Storm
14. Ayreon - Actual Fantasy

De Ayreon-plaat waarbij het voor mij het langste duurde voor het kwartje viel. Een kleinere cast, korte stukjes die samen dan een enkel nummer vormen (dit vier keer) en een verhaal dat toch iets minder aansprak dan voorgaande keren het geval was: het maakte het allemaal niet makkelijker. Tevens is er met JB van Grand Magus ook voor de eerste keer een miscast. De beste man is geschikt voor de epische doom van Grand Magus, hier komt hij als leraar niet genoeg tot zijn recht. Tommy Karevik, Marko Hietala, Sara Squadrani (van het fantastische Ancient Bards) en Michael Mills komen echter wel allemaal enorm tot hun recht.

The Theory Of Everything is bijna niet te luisteren als losse nummers, het moet achter elkaar gedraaid worden om goed te kunnen openbaren. Uiteindelijk is me dit goed gelukt, maar het kostte beduidend meer tijd dan normaal vanwege het gemis aan die kenmerkende songs. De gastsolo van Steve Hackett is wel een absoluut hoogtepunt, wat een fenomenale snarenkunstenaar blijft dat ook!

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Guilt Machine - On This Perfect Day
5. Star One - Space Metal
6. Star One - Space Metal
7 Ayreon - The Dream Sequencer
8. Ayreon - The Final Experiment
9. Ayreon - Universal Migrator
10. Ayreon - The Theory Of Everything
11. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
12. Ambeon - Fate Of A Dreamer
13. Stream Of Passion - Embrace The Storm
14. Ayreon - Actual Fantasy