Ozzy Osbourne - No More Tears (1991)

Haha, verrek. De eerste woorden van de coupletten zijn inderdaad exact hetzelfde.
Sjakie van de Hoek is het trouwens.

Ozzy is dan ook erg groot fan van Conny Vandenbos

Nou ja niet teveel eer voor Conny want Sjakie van de Hoek is weer een Nederlandse bewerking een Jud Strunk nummer.

Ja oke maar Ozzy kende hem via Conny

Natuurlijk, vandaar dat de werktitel Mama Is Conny Home luidde.

zo, jij kent je klassiekers!!

Bij elk bekend Nederlands liedje kun je er bijna voor 80% vanuit gaan dat het een bewerking van een ander nummer is.

Laatste Ozzy album van niveau, hierna werd het toch echt stukken minder.
Legendarisch concert trouwens in Paradiso !!! Binnen 2/3 minuten had ik al 2 van de 10 (?) emmers water vol te pakken.

SIN, Hellraiser, Mr. Tinkertrain, allen beesten van metalsongs...

No More Tears-titelsong met haar heerlijke riff en slidegitaar is een klassieker (ik had een korte versie op cassette-single, dat was een kleine hype)...

Verder staat de plaat als een huis, alleen al omdat Lemmy meeschrijft...

Inez doet wel mee in de clips maar niet op de plaat... Bob Daisly en John Sinclair kennen we van Uriah Heep (is niet de eerste keer, dat er ex-Heep spelers meedoen)... Maar Daisley doet al zolang mee met Ozzy...

Zak Wylde schittert... Al had Ozzy altijd al goede gitaristen in zn band (Randy Rhoads, Jake E. Lee)...

Verder is de productie fenomenabel!!!

Een zeer fraai album van Ozzy, veel beter dan de voorganger No Rest For The Wicked (1988). Voor mij zijn de beste nummers : Desire, No More Tears, Hellraiser en Zombie Stomp. Dit laatste nummer kent een lekker lang en spannend intro, Helaas zakt het iets weg als het nummer echt begint. De rustige nummers van Ozzy vind ik over het algemeen wat minder, zo ook Time After Time en Mamma... Gelukkig is Road To Nowhere een positieve uitzondering, dit nummer is zeker wel te pruimen.
Al met al een zeer geslaagd album, helaas is het wel zo dat dit niveau amper meer gehaalt is sindsdien... Ik geef dit album 4.5 sterren.

Heb deze cd gekocht vanwege het fantastische titelnummer, zowiezo een van Ozzy`s beste nummers! Verder is het wel degelijk wat we te horen krijgen maar echt heel enthousiast kan ik er niet van worden. Van alles wat ik in mijn muziekverzameling heb is dit een van de mindere albums.

De hit No More Tears is zo een beetje het Thunderstruck van Ozzy. Lang na de beste platen volgt er min of meer onverwachts een succes en het is hem gegund. Dat de rest van het album een beetje om de grote hit heen gevouwen zit als nietszeggend cadeaupapier nemen we op de koop toe. Tegen de achtergrond van ouder Ozzy werk loopt het wel spaak.

Alles klopt op deze plaat.Heerlijke gitaarriffs en solo's van de geweldenaar Zakk wylde.Erg sterke composities ook.Naar mijn mening verreweg het beste Ozzy album

Dit album wegzetten als 'een album dat als nietszeggend cadeaupapier om een hit zit gevouwen' slaat wat mij betreft nergens op! Road to nowhere, Mr. Tinkertrain, Desire en Mama I'm coming home zijn klassiekers in het Ozzy genre. Dit album vind ik in z'n geheel sterker dan bijv. Bark at the moon.

Mee eens, de plaat is over de gehele lengte sterk, alhoewel de titelsong er wel met kop en schouders bovenuit steekt.

begint onheilspellend (kinderen kunnen wreed zijn weet je wel); de ballads zijn verschrikkelijk; het titelnummer springt eruit; de rest is degelijk, maar niet spectaculair.

Echt wel mijn muziek dit. Snoeiharde riffs en prachtige solo's. Ozzy is heerlijk bij stem en het meeblèr gehalte ligt bijzonder hoog. Knallende metalsongs worden afgewisseld met de heerlijkste ballads. Ik krijg er geen genoeg van.

Ozzy op zn best! De ouwe platen zijn misschien ergens wel beter, maar dit klinkt zoveel frisser en krachtiger (ik snap dat dat komt doordat dit een wat nieuwer album is). Maar goed, dit is een top-plaat!

Net als Rebel krijg ik er ook geen genoeg van!

Ozzy weet zich altijd gesteund door topmusici. In dit geval is gitarist de HELD van de plaat. Zakk Wylde krijgt ale ruimte om te exelleren. Prachtige echt vette productie.
Ik vond dit de laatste echt wereldse album dat mij van A tot Z kon boeien. Helaas had ik dat gevoel hierna niet meer

Ozzy Osbourne, 20 jaar nadat hij met zijn band Black Sabbath succes had met het album 'Paranoid'. Er staan hier bijna alleen maar goede nummers op. Met dit album bewees Ozzy dat hij toen nog een goed album kon maken. 3,5 ster.

Dat bewees hij in 1980 eerder dan in 1991, dunkt mij dan weer.

Mijns inziens bewees hij dat het hele decennium van de 80's...

Echter, de woorden van Adri zijn niet onwaar. "Met dit album bewees Ozzy dat hij toen nog een goed album kon maken." Toen, zijnde 1991, waren er geen andere albums door hem gemaakt waarmee hij dat kon bewijzen.

Wat een geweldig album!
Ooit gekocht omdat "no more tears" redelijk vaak voorbij kwam op de radio (zal dus 1991 zijn geweest) Het album klinkt volwassen, goed geproduceerd en alle nummers zijn van hoge kwaliteit. Desire is mijn favo, wat een song, echt fenomenaal! Dat gitaarwerk van Zakk Wylde is natuurlijk ook subliem. De zang van Ozzy vind ik dan wat minder, maar op de een of andere manier klopt het allemaal wel. Het ligt lekker in het gehoor. Na dit album ook nog 2 andere Ozzy albums gekocht (Ozzmosis en no rest for the wicked) maar deze haalden het (bij lange na niet) bij dit album.

Probeer de 1e twee. Die zijn beter dan No More Tears vind ik

Ik blijf ook een zwak voor dit album houden. Ik weet nog dat ik destijds omver werd geblazen door de sound. Die gitaren man! Ik had toen nog nooit eerder zoiets gehoord. Heb het album echt grijs gedraaid. De laatste 15 tot 20 jaar daardoor stukken minder. Heb ik 'm af en toe geluisterd. Telkens weer die bevestiging; wat een best van een album! Ozzmosis, dat hierna kwam, viel me in eerste instantie vies tegen. Later kwam pas de waardering voor dat album. Het album dat voor No more tears zat, No rest for the wicked, vond ik van begin af aan ook al gelijk prachtig! Wel iets minder dan No more tears. Maar ook bij dat album hoor je die geweldige gitaarsound. Al is het, met name door de produktie, nog wat minder vet en in your face.

Ik vind ze totaal niet te vergelijken met de albums waarop Wylde speelt. Totaal andere stijl dan Rhoads. Maar dat vind ik nou juist zo mooi aan de Ozzy albums uit de jaren 80. Door de verschillende gitaristen zijn ze zo verschillend van elkaar. Mij zijn ze allemaal even lief, de Rhoads, Lee en Wylde albums.

Deze Ozzy klinkt voor mij wel wat anders dan de jaren 80 albums.
Waarschijnlijk speelt het succes van Guns N' Roses en voor mij vooral Alice Cooper hierin ook wel een grote rol.
De titelsong No More Tears vond ik voor lange tijd wel zijn versie van Poison van Alice Cooper.
Nu denk ik er wel anders over, en dat komt absoluut niet door Ozzy.
Ozzy blijft Ozzy, en zal ook altijd als Ozzy blijven klinken.
Het is duidelijk Zakk Wylde die dit nummer naar een andere hoogte tilt.
Verder weet hij zijn gitaar natuurlijk te laten gillen, maar ook in ballads als Mama I'm Coming Home laat hij zichzelf overtuigend horen, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken met wat hij laat horen in No More Tears.
Ditmaal geen soortgelijk November Rain achtig geval, waardoor het als rockfan eenvoudiger wordt om met je geliefde naar een concert te gaan.
In No More Tears klinkt hij als een Viking op stroperstocht.
Het varen over woeste wateren, de trofees en de veroverde vrouwen.
No More Tears is liefhebbend, troostend en beminnend, maar tevens gemeen, vals en gevaarlijk.
Vreemd genoeg vind ik de adempauze net voor de uiteindelijke gitaar uitbarsting het mooiste.
Een soort van muzikaal klaar komen; of iets dergelijks.
Vaak kondigt dit het einde van een nummer aan, maar hier gaan we vervolgens weer gewoon verder.
De energie is nog niet geheel verspeeld.
Het mooie van Zakk Wylde is dat hij hier laat horen dat hij de waardige opvolger van Randy Rhoads is, juist door niet zijn stijl te kopiëren.
Jake E. Lee liet voor mij op Shot In The Dark ook wel veel gaafs horen, maar heeft nooit zo de stempel op het geluid weten te drukken als Zakk en Randy.
Vooral in die periode was hij wel inwisselbaar voor de gemiddelde metal gitarist.

Ozzy heeft voor volgend (of ook nog dit jaar) zijn laatste wereldtournee aangekondigd dus ik vond het wel eens nodig een album van deze ouwe man op te zetten.Toen ik gisteren op een feestje zat en tijdelijk de DJ was werd mij gevraagd het nummer 'No More Tears' van Ozzy Osbourne te draaien, ik denk wel één van de bekendste hits van deze 68-jarige rocker waarbij de plaat op vandaag de dag nog keihard is. Dat is gelijk de reden geweest om dit album eens helemaal te luisteren waarvan ik toch opmerk dat het een mooi en typische Osbourne album is waarbij 'No More Tears' uiteraard centraal staat. Er staan dan aardig wat gemengde nummers op waarvan ik ook gemengde gevoelens van kreeg, als je dan toch gauw kijkt naar de opening's nummer 'Mr. Tinkerstein' die ik dan weer erg leuk vond opdoen en laat merken dat dit album een lekker album gaat worden, al volgend door wat 'rustigere' nummers die niet veel deden bij mij is het zo dat de album zich bij het nummer 'Desire' weet op te werken en hij wat harder begint te worden, om toch in te komen in de titelsong. En wanneer we die hebben gehad gaat het album nog wat harder door maar op het eind stelt het niet héél veel meer voor (kijkend naar 'Don't Blame Me' die ik dan weer wat minder vond).

Wanneer ik zelf een nummer van Osbourne op zet moet ik toch wel toegeven dat ik altijd snel helemaal weg glij en begin te kwijlen van gitaristen want er staan een paar toppers op de snaren te rammen waar ik toch ook wel stiekem vind dat Ozzy hier mee zijn eigen albums reten sterk over laat komen en ze ook echt wel door je speakers knallen. Zo had ik dit ook bij het album 'No More Tears' en hij flikt het op elk nummer toch weer prima af te leveren, al vind ik dit nog niet zijn beste album.

Al om al, prima genoten van deze Osbourne productie waarbij er aardig wat harde platen tussen zitten die zich prima verwerken met de wat rustigere nummers. Ik vind persoonlijk wel dat je erg moet wennen aan Osbourne als zanger, niet iedereen zou het mooi vinden maar: ik kon er van genieten. Ik zet nu snel het nummer 'No More Tears' weer even op.

3.5*

Ik begrijp dat je niet van rustige(re) nummers houd? In dat geval snap ik dat je top ballads als Mama I'm coming home, Time after time en Road to nowhere minder vind. Ik zou ze echter voor geen goud willen missen! Don't blame me en ook Party with the animal maken oorspronkelijk geel deel uit van dit album overigens. Waren b kanten van singles en zijn later toegevoegd op diverse re-releases. Merkwaardig in het geval van Don't blame me want in het prille begin was dat de werktitel van het hele project.