Arcade Fire - Reflektor (2013)

Daar ken ik je weer. Zeiken over mensen die het niet goed vinden omdat meneertje West het een top album vind. Kijk je zelf eens bij andere albums die jij juist niet goed vind en de andere juist wel.. Je bent net zo erg!

Goedemorgen meneertje coldwarkids. Volgens mij zijn de inhoudelijke vragen over de vergelijkingen met Kraftwerk, Björk en the Village People bepaald geen gezeik. En dat dan ook nog eens in de blender...
De zinsneden: 'de grap van het jaar' en 'mensen kinderen wat een slechte...' zijn letterlijk uit de mening van willemweetniet. Nu ik het opschrijf is het ineens gezeik begrijp ik. Het is hooguit wat cynisch geciteerd. Enige stevigheid in een reactie zou moeten kunnen.

Nou, dat schreef ik dus volgens mij ook op. Maar je hebt gelijk over het druk maken: ik zet de plaat nog maar eens op!

Oow, de aandacht is zeker hilarisch. Maar ik overdrijf serieus niet, dit is echt een van de slechtste albums die ik dit jaar heb gehoord. Ik zie het natuurlijk ook in perspectief. Arcade Fire sla ik hoog aan. Daar verwacht ik wat van en baseer ik mijn beoordeling op. Als ze dan met iets aankomen wat ik niet slecht vind maar zelfs echt heel erg lelijk, dan vind ik dat gewoon negatieve aandacht waard. Ik heb bijvoorbeeld Funeral 4,5 ster gegeven, dus ik ben gewoon zwaar teleurgesteld in deze band. Ik beredeneer ook altijd vanuit een verwachtingspatroon bij het geven van beoordelingen. Zo had ik meer verwacht van Tom Odell, maar kreeg ik een album vol van hetzelfde, dan geef ik een slechte beoordeling. Kraftwerk en Bjork zie ik ook absoluut niet als leidende inspiraties. Sterker nog, ik weet wel zeker dat Arcade Fire dit nooit in hun achterhoofd heeft gehad. De link is eerder met muziek van Bowie en dergelijke. Maar naar mijn idee heeft de synthpop van de jaren 80, die wel leidend is op dit album een vleugje meegekregen van de namen die ik noem. Dat is zoals ik het ervaar tenminste. Het is namelijk synthpop met wat lichte knipogen naar indie en aanverwante stijlen. Ik herken daar minuscule elementjes in van Bjork en Kraftwerk. Village People gebruikte ik alleen maar om aan te geven dat ik het carnavalesk vind. Daarom ook de verwijzing naar een Vlaams kinderprogramma (musti).

Het viel te verwachten dat mensen het album niet zouden trekken gezien de nieuwe stijl. Afgaande op de stemmen van willemweetniet houdt hij meer van traditionele popmuziek, dus ik snap dat hij hier niet zoveel mee kan. Als fan van Bjork en Kraftwerk heeft hij me eigenlijk juist extra nieuwsgierig gemaakt.

edit: had je laatste bericht nog niet gezien, maar dat veranderd niet echt iets aan mijn mening.

Ik snap echt helemaal niet wat Björk-referenties hierbij komen doen. Qua creativiteit komt dit nog niet aan de hielen van een Björk-album. Maar dat terzijde vind ik 'Reflektor' gewoon minder dan zijn voorgangers. Een song als 'Here Comes The Night Time' hadden ze waarschijnlijk 5 jaar geleden zelf uitgespuwd.

Zojuist luisterde ik naar We Used To Wait op The Suburbs en alleen dat nummer al bezit zoveel meer overtuiging en kracht. Ik kan dat op Reflektor helaas niet ontdekken. Daarna heb je nog Sprawl en Sprawl II die mij weten in te pakken met de nodige emotie. Schitterende muziek! Bedwelmend en beklemmend tegelijk. Als ik heel eerlijk ben zijn al die factoren gewoonweg verdwenen.

Wat bedoel je met traditionele popmuziek? Ik luister inderdaad zowel klassiekers als The Beatles, Bob Dylan, Paul Simon als toegankelijke folk als Angus & Julia Stone, Lisa Hannigan en Moddi. Maar ik luister ook erg veel naar Under Byen, Joanna Newsom, Silje Nes,Hanne Hukkelberg, Soap & Skin, Efterklang etc.

Haha, ach ja, zo'n discussie was wel weer te verwachten. Ik snap inderdaad wel waarom mensen dit carnavalesk vinden, maar het is toch op zijn minst gebracht met heel wat klasse. Dat eindeloze gemijmer over bands die een 'nieuwe' weg inslaan. Ik vind het echt reuze meevallen die nieuwe weg. Arcade Fire blijft toch echt Arcade fire. Er zijn zoveel bands die rigoureuzere uitstapjes maken. Het grappige alleen is dat sommige mensen dan super boos lijken te woorden, non-argumenten op tafel gooien en het gaan vergelijken met de village-people..., omdat het niet in hun straatje past?! Als een band hetzelfde klinkt is het fout, als een band iets anders doet is het fout. 'Maar, huh, dat is toch een mening?!' precies! Muziek, Kunst, super objectief. Ik ben in ieder geval blij dat er een band als Arcade Fire is die blijkbaar heel wat teweeg brengt. Sommige mensen horen zelfs de village-people op dit album. Dus ik zet 'm nogmaals op repeat, misschien hoor ik het ook zo.

Nou, dat bedoelde ik dus: 'hilarische negatieve aandacht' (ik citeer hier weer voor alle duidelijkheid).
Zelf waardeer ik een album op zich, op basis van het gebodene. Als ik mijn verwachtingspatronen er bij zou halen, dan zou de nieuwe Pearl Jam 2,0* krijgen in plaats van de 3,0* die ik nu geef. Die zijn gebaseerd op waar het om gaat: de muziek op dat album.

Dit wordt de plaat met het laagste gemiddelde, omdat het een ongelooflijk gedurfd album is. Ongetwijfeld zullen er dus mensen zijn die dit niet kunnen waarderen. Zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar. De twee keren dat ik hem hoorde, werd ik behoorlijk hard weggeblazen. Explosie van energie, ik waardeer het.

Tja, het is maar wat je prefereert natuurlijk. Zo'n Sprawl I vind ik nou net het soort compleet betekenisloze holle pathethiek waar zelfs Bono op een slechte zich niet aan zou wagen, begeleid door een dertien-in-een-dozijn slepende melodie die nergens heen gaat. Verschrikkelijk nummer. We Used to Wait? Radiovriendelijke indierock op zijn meest generiek. Geen slecht nummer hoor maar kon makkelijk uitgebracht zijn door 10 dozijn andere alt-rock groepjes.

Hier klinken ze met name op de eerste helft (eerste CD) van Reflektor wat losser en ja, soms ontspoort dat een beetje al zou ik het nou ook niet zoals hierboven als carnavalesk bestempelen (behalve die "rock n roll" intro van Normal Person misschien, was dat nu echt nodig?). Maar dat is net een goede zaak want op The Suburbs (en in mindere mate Neon Bible) kwamen de hoogdravende en navelstaarderige ambities van AF die zich als een soort Stem van deze Generatie wou profileren meer en meer in conflict met het feit dat Win Butler nou eenmaal niet de meest begenadigde tekstschrijver is. Door zichzelf wat minder serieus te nemen en niet elke 2 seconden al te opzichtig naar de Grote Emoties te hengelen stelt dit probleem zich veel minder en gaat mijn bullshitdector niet constant in het rood (bij Sprawl I ontploft die zowat). Waarvoor dank.

Ik bedoelde muziek met een traditionele basis, dus weinig electronica, dance, etc. Invloeden die hier wel aanwezig zijn, maar niet of nauwelijks in de artiesten die je noemt. Daarom kan ik me voorstellen dat je dit niet zo'n denderende plaat vindt.

Helpt ook niet dat iedereen in deze ADHD instant-muziektijden al een definitief oordeel moet klaarhebben ongeveer een uur nadat het album gelekt is, eentje die dan liefst nog zo extreem mogelijk is (en ja, ik maak mezelf er ook schuldig aan). Wanneer je dan zoals AF op de proppen komt met een album die plots danig afwijkt van zijn voorganger zijn de reacties natuurlijk navenant. Ik vraag mij af of klassiekers zoals Beatles dubbele witte, Bowies Low of zelfs Radiohead Kid A anno 2013 nog de tijd zouden gegeven worden om te rijpen. Vrees er eigenlijk een beetje voor.

Van wie moet dat? Ik neem de tijd, tenzij albums zo dramatisch zijn dat het geen extra luisterbeurt meer waard zijn, maar dat had ik niet van deze plaat verwacht en dat is ook niet zo, ik hoor vooral middelmaat en dan niet in de kwade zin van het woord.

En over die dubbele witte; platen waar ze Ob-La-Di, Ob-La-Da op durven zetten hadden uberhaupt nooit mogen verschijnen

Dat klopt inderdaad voor het grootste deel. Toch kan ik sommige elektronica prima waarderen. Zoals de eerste plaat van MGMT, Emancipator, Baths (mijn favoriet in dat genre) en nog wel wat dingen. Hanne Hukkelberg schuurt zo nu en dan ook flink tegen elektronica aan, geweldige muziek. Maar goed. Ik glijd heel erg af van dit topic op deze manier.

Overigens beoordeel ik de plaat echt niet alleen slecht vanwege verschil tussen resultaat en verwachting. Bijvoorbeeld Agnes Obel vond ik ook een enorme tegenvaller, maar heb ik 3,5 ster gegeven, omdat ik vond dat ze het knap in elkaar had geflanst. Deze Arcade Fire vind ik gewoon echt meer dan een tegenvaller, ik vind hem echt slecht. Er zijn heus stukken muziek gemaakt die slechter zijn. Maar we hoeven toch geen zanger Rinus of krijsend bandje van DWDD als uitgangspunt te nemen om deze gerenommeerde band te beoordelen lijkt me? Dat de meesten hier de nieuwe koers van de band als positief ervaren lijkt me prima. Ik ben het er alleen totaal niet mee eens en vind het project volledig de plank misslaan.

Na een paar keer luisteren moet ik zeggen dat het zeker niet slecht klinkt allemaal. Anders, ja.
ik vind het een behoorlijke Bowie sfeer hebben en dan vooral Station to Station, Low en Heroes. Laat ik dat nou net erg goed vinden.
Nog een keertje draaien

Ik heb het anderhalve minuut aangehoord en het deed me niets. Het klonk vlak, glad en totaal ontdaan van de wilde frisheid die hun eerste album zo spannend maakte. Ik ben bang dat ze zich nogal serieus zijn gaan nemen en er van overtuigd zijn geraakt dat nu zoveel mensen ze goed vinden, ze dat ook werkelijk zijn. Maar fans moet je nooit serieus nemen. Die weten niet beter, dat zijn sukkels, dat moet je als muzikant weten. Fans zijn collateral damage, daar ontkom je niet aan als je muziek gaat maken. Maar eigenlijk horen ze er niet te zijn.

Maar goed, Arcade Fire wil Indruk maken met Bowie, Bowie in godsnaam, laat die man in zijn rolstoel zitten met een leuke verpleegster op zijn fragiele schoot. Ze hebben Bowie toch helemaal niet nodig, willen ze alleen maar groter en beroemder worden, en vooral niet dieper en nog verder afdrijven van de bron, de oorsprong?
Het vorige album liet al horen dat ze steeds meer als een gewoon bandje willen klinken, met standaard nummers, niet slecht maar zeker niet indrukwekkend. En dat hadden ze wel kunnen zijn, met hun gevoel voor theater en drama. Ik zag ze live en daar werkt het nog steeds, met vuur en overgave. Ik zag ze al als een hedendaagse versie van Kurt Weil. Hun tournees begeleid door, zeg maar, een straatversie van Cirque du soleil.

Dit album slaat weer andere wegen in, elektronische enzo, heel leuk om te wandeleen door een andere omgeving, met blikken gebouwen en elektriciteitskabels overal boven je, maar het voelt niet echt. Het landschap, de wegen en velden voelen als een imitatie van de hemel, waar Arcade Fire je mee voert over purperkleurige bestrating, die zacht is van glimlachende rozen, waar ze je neerleggen op ambrozijnen wolken zodat je met volle teugen kunt genieten van onsterfelijkheid en vreugde. De werkelijkheid is die van een kartonnen wereld in een luxe schoenendoos, met uitgeknipte figuren vastgeplakt in een kitscherig decor.

Ik geef nog geen oordeel op een eerste indruk van anderhalve minuut maar ik denk niet dat ik van dit album ga houden, daarvoor klinkt het te aanstellerig, te opgesmukt, te tovenaarsleerlingachtig, te veel maniertjes om het gebrek aan inspiratie te maskeren.
Maar ik luister hem nog wel eens als hij ergens goedkoop te downloaden is of wanneer ik hem bij vrienden hoor. Dus wie weet.

Maar dit is de essentie van Arcade fire.

Sjonge wat een verhitte reacties. Als je gaat roepen dat Bowie in een rolstoel moet enz.. . Het gaat hier om de nieuwe Arcade Fire toch.
En Bowie heeft nog wel een erg toffe cd gemaakt dit jaar. Waar gaat dit over???
Serieuze reacties over de muziek hoor ik graag maar dit gaat me echt te ver hoor. Het lijkt het Bieber forum wel.

Anderhalve minuut.?????

Ongelofelijk, ik schat anderhalf uur schrijfwerk op basis van anderhalve minuut muziek luisteren .a. Met andere woorden; niet serieus te nemen, dus.

Zeker geen slecht album, een goed album zelfs. Maar het is gewoon dat ik na Reflektor nog iets meer verwacht had. De nummers tikken nergens het niveau van de single Reflektor aan, waardoor ik half onbevredigd achterblijf. Een 7 (3,5*) is het gevolg.

Helemaal mee eens. Veel van mijn favoriete albums vond ik de eerste drie, vier luisterbeurten maar niks. Veel mensen doen alsof hun mening zich na zo'n geringe kennismaking onomkeerbaar heeft gekristalliseerd, terwijl het in mijn ervaring juist zo is dat de betere muziek zich over langere tijd aan je gaat hechten. Soms heb ik het idee dat sommigen het een schande vinden als een mening na verloop van tijd rigoureus verandert, maar is dat niet juist één van de mooiere dingen van veel en intensief muziek luisteren?

Normal Person zou inderdaad niet misstaan op een Bowie album. Wat een tof nummer zeg!

Ik zeg niet dat mijn mening nu al definitief vaststaat. Maar hem niet serieus nemen vind ik ook te ver gaan, ik heb serieus dit album beluisterd en kan er dus nu serieus een mening over geven.. Ik hoor geen enkele kritiek op mensen die het na 1 luisterbeurt al de hemel in prijzen..

Ik zal hem nog wel vaker luisteren, de vorige begon ook laag, toen op 2,5.. En is nog doorgegroeid naar 3,5. Moet er wel bij zeggen dat ik hierbij niet zo het gevoel heb dat dat nog gaat gebeuren, want op die plaat was de variatie juist aanwezig (zowel het sterke als het zwakke punt van de plaat), en die mis ik hier juist.. Maar wie weet, ik zal het wel merken.

Eerste luisterbeurt: Ik vind de overduidelijke stap naar '80's, synths etc nog wat moeilijk te verteren. Mij een beetje teveel retro...

Vind dit album gevarieerder dan dan de vorige. Maar inderdaad, die hoge stemmen na 1 luisterbeurt vind ik ook raar. daarentegen, die lage stemmen na 1 luisterbeurt ook.
Hoe kan je na 1 of 2 keer luisteren een album de hemel in prijzen of afbranden. Ben pas net begonnen dit te ontdekken en dat is toch het leuke van nieuwe muziek.

Inderdaad, deze plaat is toch gewoon veel gevarieerder dan The Suburbs. De enige variatie die je daar had ten opzichte van de rest was Sprawl II, de rest bestond uit degelijke maar enigszins veilige alt-rock. Reflektor schiet wat alle kanten uit, vrees dat het ook net dat is wat een aantal mensen wegjaagt (vroege reviews klagen wel eens over een gebrek aan consistentie in stijl).