Arcade Fire - Reflektor (2013)

Vanaf It's Never Over gaat de kwaliteit overigens wel iets omhoog, met Afterlife als hoogtepunt. Here Comes The Night Time en Normal Person vallen helaas erg tegen als je ze afzet tegenover het briljante optreden in de SNL special enige tijd geleden. Er hangt een deken van synths en loomheid op Reflektor. Net als mist. Misschien lost het nog op?

Om te beginnen even wat gezeur over opgeklopte marketingcampagnes. Een band als Arcade Fire heeft dat helemaal niet nodig. Ik ben ervan overtuigd dat als een gevestigde naam, die Arcade Fire nu eenmaal is, gewoon een goede plaat maakt het toch wel goed verkoopt. In plaats daarvan koos Arcade Fire voor een andere strategie met lancering van een single in specifieke platenzaken, korte filmpjes en slappe scheten nieuws waardoor het erop lijkt dat de band een soort compensatiedrang nodig had voor mogelijk een zwakke plaat? Zie de eerdere ergerlijke hype rondom Daft Punk: resultaat was dat iedereen zat opgescheept met aardappelpuree uit een pakje, aangemengd met water zonder peper en zout. Een parallel met dit album achtte ik van te voren heel goed mogelijk. Zeker omdat werd aangekondigd als een dubbelalbum dacht ik: O, jee, daar gaan we weer. Vorig album The Suburbs was ook al te lang, stonden een aantal vullers op en de eerste hap, titelnummer Reflektor, liet horen dat het nummer best twee minuten korter had mogen duren.

Gelukkig zijn de overige liedjes niet zo lang, en dan tel ik de afsluiter Supersymmetry voor het gemak even niet mee want hoe dat eindigt is gewoon flauw. Wat opvalt aan de eerste cd is de geldingsdrang van de band: een rustig ingetogen liedje gaan we niet aantreffen – uiteindelijk moet Here Comes The Night Time ook even ontsporen. Ik denk dat rustige ballads op deze plaat ook niet hadden gepast. Arcade Fire heeft met dit album het nummer Sprawl II van voorganger The Suburbs als startpunt gekozen en is vanaf dat punt expressiever te werk gegaan dan ooit. Dat is niet alleen te horen in de muziek, maar ook in de ietwat aanstellerige aankleding van de band zelf tijdens liveoptredens.

Nummers zoals In The Backseat, het duo Black Waves/Bad Vibrations en Ocean of Noise staan er niet op: deze drie kunnen me nog altijd raken. Funeral en Neon Bible kunnen zich nog steeds veel beter onderscheiden van andere popalbums: niet alleen door de muziek, maar ook vanwege de achterliggende persoonlijke thema's die beide albums kenmerken. Op dit Reflektor hoor ik daar niet zoveel meer van terug en is de muziek ook steeds meer knipogen gaan bevatten naar andere artiesten uit vooral de jaren 80. Ik vind het ergens wel jammer dat op dit moment de band zich niet meer onderscheid qua muziek, maar het album als geheel is geen vervelende draak geworden.

Grote valkuil voor Arcade Fire is altijd in mijn ogen geweest dat zij te pretentieus willen zijn. Met de thema's bij de eerste twee albums (de dood en religie) was dat probleem nog wel te voorkomen: rond deze twee thema's is voortdurend bewezen dat er genoeg moois over te maken valt. Tevens wisten zij toen nog de lengte te beperken zodat er geen zwakke nummers opstonden. Nu zitten er een paar nummers bij waarvan ik na 3-4 keer luisteren denk: tja, is dit wel albummateriaal?

Voor de eerste cd geldt dat Flashbulb Eyes het zwarte schaap is en Normal Person is groot uitpakken om te verhullen dat er een gebrekkig idee achter zit. Op cd2 is Porno dat gezapig doortreuzelt ondanks 'zweepslagen' op de achtergrond. Wat het duo 'Orpheo et Euridice' betreft: daar ben ik nog niet helemaal uit. Is dat nu niet wisselvallig of juist heel goed? Maar misschien moet ik die vraag wel voor het hele album stellen. En dan denk ik dat Reflektor een album is wat leuk is om te draaien, maar het pakt je niet bij de kladden.

Na Daft Punk het tweede album dit jaar waar vooraf een hoop om te doen was en waar een uitgekiende marketingcampagne flink aan meehielp.

Heeft de band dit nodig? Blijkbaar wel en misschien kun je daar al wel iets achter zoeken want net als bij dat Daft Punk album bekruipt me na meerdere beluisteringen het gevoel dat er iets gemaskeerd moet worden. Alsof ze koste wat kost een meesterwerk wilden maken en daar zelf een beetje aan twijfelen. Dan maar flink opkloppen die handel want dat wil misschien helpen.

Zo komt Reflektor wel op me over. De titeltrack beloofde een hoop goeds. Reflektor zit sterk in elkaar en is pakkend maar wat daarna volgt, uitgesmeerd over 2 schijven is wat wisselend van aard en soms gewoonweg rommelig.
Nummers die klinken als 'kijk ons nu eens uit de bocht vliegen' staan tegenover wel degelijk interessante tracks maar echt goed beklijven doet het vaak niet.

Naast de titeltrack als uitschieter kan ik ook Afterlife noemen dat me goed bevalt en daartussen zwalkt het wat heen en weer en wat die oervervelende hidden track daar aan het begin doet is me ook een raadsel. Weer een kwestie van 'kijk ons interessant doen'?

Het klink allemaal nogal negatief maar zo erg is het gelukkig ook weer niet want ik kan me prima vermaken met dit album zelfs al beschouw ik het als de minste uit de discografie.
Natuurlijk is dat nog wat voorbarig, het debuut koste immers ook wat tijd bij mij, maar ik voel toch wel dat dit nooit op gelijke hoogte gaat komen als met name de eerste twee albums, daarvoor staan er hier toch te veel mindere nummers op en zijn er te veel dichtgesmeerd met vulsel die me niet nodig lijkt.

En toch, en toch…… het is grotendeels best lekker en mag ik de conclusie trekken dat het niet het meesterwerk is geworden waar ik stiekem op hoopte maar dat Reflektor voorlopig genoeg luistergenot zal gaan verschaffen.

Ik keek toevallig gisteravond nog een film over Joan of Arc, maar de link legde ik net pas bij de 3e (of 4e al inmiddels?) luisterbeurt. Zeker een interessant verhaal voor de mensen die het niet kennen (de film is overigens minder de moeite waard), evenals de mythe van Orpheus, al zal die wel algemeen bekend zijn.

En ja, dan het album. Ik wil er later nog wat uitgebreid op in gaan, maar favoriet vooralsnog is 'It's Never Over". En afgezien van de 5 minuten durende outro vind ik Supersymmetry ook erg fijn. Het doet me denken aan Radiohead's Videotape van In Rainbows, niet zozeer muzikaal maar meer hoe het zich verhoudt tot de rest van het album.

http://i.imgur.com/lWhsg3U.jpg Dat trucje heeft Aphex Twin ook al eens uitgehaald. Toch vet hoor.

Leve Vlaanderen, waar nieuwe albums altijd al op vrijdag in de rekken liggen .

B.v. Plato (NL) heeft als release datun gewoon 25-11, dus vandaag.

Arcade Fire | PlatoMania voor de echte muziekliefhebber

Hoop poeha rond dit album, waar ik mij mateloos aan gestoord heb, net zoals die hele onsympathieke zweem die rond deze band al jaren hangt.

Maar goed het gaat over muziek en na 1 luisterbeurt is de conclusie vooralsnog dat er een prachtige afsluiter op staat, maar ik helaas ook heb moeten concluderen dat Reflektor 1 van de sterkere momenten van de plaat is en er toch een aantal nummers op staan die ik liever niet had gehoord zoals dat dubbele night time ding en Flashbulb eyes.

Dan bekruipt mij toch het gevoel dat een dubbelalbum weer niet heeft gewerkt en 50 minuten een gemiddeld hoger niveau had gehad.

Verder zitten er wat rare elementen in, zoals het MJ basloopje in We exist.

Hier vraag ik mij echt af of we wel na dezelfde plaat hebben geluisterd. Bijvoorbeeld door alleen al de Haïtiaanse en elektronische invloeden op deze plaat, lijkt hij van geen kanten op The Suburbs.

OOR weet het niet echt: "Hoe dan ook, op Reflektor valt gigantisch veel te beleven en het laatste woord zal er nog niet over gezegd zijn. Precies, zomaar twee essentiële kenmerken van een klassieker-in-de-dop."

Ze vinden de nummers te lang. Ik vind het album gewoon veel te lang. Sinds wanneer is The Suburbs trouwens aangemerkt als 'overdadig?' Die plaat is juist prima in balans en heeft nog iets van zeggingskracht. Bij Reflektor probeert de band dat weer op een andere manier met de Haïtiaanse en elektronische invloeden inderdaad. Tja, en of dat werkt? Recensie OOR

Een uitgebreide kermis aan nummers. I like it. En daar gingen ze ook voor. Sommige noemen het geforceerd, zo ervaar ik het vooralsnog totaal niet. Ik vind het sowieso ook een vaag begrip. Maar zoals vele hierboven denk ik niet dat dit het briljante album is waar iedereen op hoopte. Misschien omdat die drie voorgaande albums veel meer eenheid bevatte en vooral een sterk onderhuids gevoel droegen in de thematiek en sfeer. Hier knalt het soms alle kanten op, van zweverige electro nummers tot glamrock naar disco. Natuurlijk had The Suburbs al een aantal grote verschillen in de sfeer en experimenteerde de band toen ook met meerdere genres. Op Reflektor gaat de band weer een stapje verder.
Refelektor is vooral een lastig album, maar ik vind er genoeg genialiteit in terug om het in ieder geval een 4 te geven.

oor is ruck ben jaren lid geweest van die club wat die vinden dat moeten ze naar de politie
brengen. trek gewoon je eigen plan en luister niet naar wat die zeggen wat ik waarneem
is niet verkeerd veel respect voor hun de meeste artiesten blijven gewoon altijd
het zelfde uit brengen heb veel respect voor arcadia fire doet moesten
meer groepen doen dan heb je pas ballen

Inmiddels ook op Spotify/ Deezer. (geen hoorbaar verschil in kwaliteit met pindakaasversie)

Voor de 4,5e keer opstaan. Oordeel volgt.. Ooit! Op voorhand alvast 'Here Comes the Night Time' .. \o/ .. Ook een nummer dat snel kan gaan vervelen.
Maar goed, tot die tijd

The Suburbs is redelijk matig als je het niveau Funeral en (in mindere mate) Neon Bible gewend was.

Ik ga Reflektor nu opzetten, ben toch wel een beetje benieuwd.

Bij een nummer als Reflektor is de laatste 2,5 minuten volstrekt overbodig, vond dat toch al niet het meest geniale nummer (behalve het stuk voordat Bowie er in komt) en blijkt dan toch nog bij de betere te horen.

Van hot naar her, elektronische invloeden, geforceerd, het zal me eigenlijk allemaal een worst wezen, ik ben wel wat gewend, bij luisterbeurt 2 valt op dat een groot deel gewoon niet zo goed is.

Normal person, Joan of Arc, it's never over en Supersymmetry steken er vooralsnog boven uit, niet veel voor een album van 5 kwartier en 12 nummers en al helemaal niet voor een Arcade fire album.

Deed het bij mij al bij de eerste luisterbeurt .

Merk ook dat het album lastig mijn aandacht vasthoudt en dat is wel heel vreemd voor een album dat van hot naar her springt.

Eerste indruk: valt me vooralsnog alleszins mee. De verwachting was vooraf laag, gezien de dalende lijn van het niveau van de AF platen. Daarnaast wist het titelnummer me ook weinig te raken, wat vooral komt door de eerste 3 minuten waarin de vocale inbreng van Win Butler me de nekharen overeind doet staan. Gelukkig is het tweede deel van het nummer meer dan meer dan behoorlijk.

Het is niet zo dat ik Arcade Fire niet respecteer. Ze hebben immers drie fantastische voorgangers geproduceerd. Ik kan ook respect opbrengen voor de manier waarop deze band telkens zijn eigen plan trekt. Nu is dat met behulp van elektronica, bij het voorgaande was dat het duidelijke thema en de melancholische sfeer die ervan af droop. Het probleem voor mij zit hem gewoon in de leegte van de nummers. Ondanks de meerdere lagen, het gebruik van vele geluiden en de aardige overgangen, mis ik samenhang. Het raakt niet.

Nu even The Suburbs draaien.

In Nederland ook, nooit anders geweest (en zeker niet maandag). Er zijn uitzonderingsgevallen maar dan is dat meestal ook niet standaard de maandag daarop

Als het goed is ligt hij straks op de mat. Leve Bol!

Mooi gezegd!

Auw! Die piano is juist f*cking brilliant!

Wat een enorme martelgang is dit album. Ik luister Funeral regelmatig, maar dit album is niet leuk over de top, maar gewoon beheurlijk vervelend. Pretentieus gedoe is het. We nemen wat Kraftwerk, wat synthpop, wat Bjork, wat van The Village People, we doen het in de blender, zingen er hijgerig doorheen alsof het een vieze softpornfilm uit Duitsland betreft en we hebben: Reflektor. Dit moet wel de muzikale grap van het jaar zijn. Mensen kinderen, wat is dit slecht!

Dit album heeft duidelijk wat tijd nodig om onder de huid te kruipen. Daarom vind ik elke mening na 1 dag totaal waardeloos. Geef dit toch wat tijd om te rijpen vooraleer je dwaze dwingen zegt

Als dit album onder mijn huid gaat kruipen krijg ik last van chronische angstaanvallen. Overigens ben ik een inspiratie voor dit album vergeten te melden, het intro van Musti, kinderprogramma op Ketnet. Iedereen mag ervan vinden wat hij wil, maar ik neem dit soort projecten net zoals conceptuele kunst en dadaïsme niet serieus. Ik vind het gewoon heel erg lelijk.

Dus mijn mening na drie keer luisteren is totaal waardeloos? Ik ga het zeker nog vaker luisteren, alleen weet ik nu al dat het geen vier sterren worden. Dat mag toch?

Op de mat en in de speler. Ben benieuwd na alle commentaren hier.

Verder alles goed? En om je mening nog verder als een bom te laten inslaan, gelijk maar die ene ster eraan plakken... beetje pretentieus gedoe, niet? (om de discussie voor te zijn: die 1,0 zit ruim 2,8* van het gemiddelde af)

Hoe kom je in vredesnaam aan Kraftwerk... aan Björk... en de grap van het jaar: the Village People? En die doe je in de blender: terwijl er grote verschillen tussen nummers onderling zitten. Mensen kinderen, wat een slechte reactie!

Ik had ook een halve ster kunnen geven, maar dat vond ik wat overdreven, er is namelijk wel nagedacht over deze bagger door de Canadese band, maar echt verder is het huilen met de pet op.

Ach ja, gewoon iemand die het album niet beviel en een beetje gaat zitten overdrijven om de aandacht te krijgen. Zou me er niet te druk om maken. Zat er maar wat Kraftwerk en Bjork in, zou wel tof zijn!