Arcade Fire - Reflektor (2013)

Niet zo raar als de vraagstelling al wat negatief is toch? Ze hebben dit gewoon afgedwongen met hun muziek en dan zijn mensen blijkbaar bereid om wat meer moeite te doen een nieuwe plaat te doorgronden. Daarnaast genereert aandacht en discussie ook weer verdere discussie, op een gegeven moment wordt het een self-fulfilling prophecy. Die andere albums worden niet doelbewust genegeerd, maar gewoon over het hoofd gezien. En daarnaast zul je altijd mensen hebben die het alleen bij de grote bands als Arcade Fire houden en zich niet heel erg interesseren voor wat er op kleinere schaalt gebeurt. Bovendien komen er zoveel releases uit dat het onmogelijk is alles bij te houden. Al luister je 500 nieuwe releases per jaar, dan nog zul je er 1000en anderen 'negeren'.

Arcade Fire is een grote naam in de muziekwereld en heeft al 3 geweldige albums uitgebracht, begrijpelijk dat dit album veel aandacht krijgt. Een beginnende artiest moet eerst nog bekendheid verwerven. Het debuut van Arcade Fire kreeg aanvankelijk ook niet veel aandacht maar werd pas na een tijd de verdiende erkenning.

Arcade Fire heeft veel meer liefhebbers dan bijvoorbeeld Fabian Holland. Vandaar al die postings, Lura.
Ben je hiermee geholpen?

Maar waarom is het dan bij Miley Cyrus niet heel druk

Mijn vraag was gewoon serieus bedoeld hoor. dus nog een keer:
Welke albums in dit genre verdienen volgens jou dan evenveel aandacht? ben ik zéér benieuwd naar!

@ JVT http://www.musicmeter.nl/user/44901

Niets dan lof voor Arcade Fire, maar ik vind een uur en een kwartier te lang. Het zijn wel goede nummers, stuk voor stuk, maar waarvan een paar jammer genoeg wat vermogen om te imponeren lakken. Vooral Afterlife, Reflektor en Here Comes the Night Time bevallen me super, de rest vind ik gewoon leuke nummers, maar niets speciaal. Reflektor is zeker wel een groeier voor in de toekomst, denk ik. Tot nu toe vind ik het eerlijk gezegd eerder langdradig..

Ik had het natuurlijk verkeerd gelezen

Vraag niet voor mij maar toch...Half Moon Run - Dark Eyes. Album van vorig jaar maar net opnieuw uitgebracht.

Vandaag heb ik me eens echt in de teksten verdiept. Dat viel niet mee. Ik vind het veel hebben van nogal simpele en prekerige rijmelarij met als belangrijkste functie om de composities vocaal te ondersteunen. Ik vermoed dat de muziek bij het maken er dan ook eerder was dan de teksten. Daar is op zich niets op tegen maar het valt me wel op dat een 'grote' band als Arcade Fire inhoudelijk zo weinig heeft te melden op dit album. De eenvoudige teksten en rijmschema's zullen de meezingbaarheid overigens geen kwaad doen.

Alleen vraag ik me af waarom de een wel zoveel aandacht krijg en de ander niet. Om bij het voorbeeld te houden van Fabian Holland te houden. M.i. is moeilijker om alleen met een gitaar mensen te overtuigen dan met een groep. Het boeit me enorm waarom mensen hier allemaal achter elkaar aan hollen op dit forum. Ook vind ik het interessant dat dit album al bijna 100 stemmen meer heeft dan Tapestry van Carole King. Een van de best verkochte albums allertijden en behorend tot het allerbeste wat de popmuziek heeft voortgebracht. Dat soort dingen houden mij gewoon bezig, niet om dit album af te kraken of zo. Ik heb het album nog steeds niet gehoord overigens.

Ja zeg Lura: ga jij eens even heel snel dit album luisteren, anders hoor je er hier niet bij hoor!

Je hebt volledig gelijk hoor.

- "When you look in the sky, just try looking inside" (whut?)
- "Never really Ever met a normal person" (Spice Girls niveau)
- "scream and shout, till we work it out" (Deed Britney mee?)
- "you know i've got nothing to hide" in Flashbulb Eyes terwijl dat in Reflektor ook al het meest prominente rijmpje is.

Over het algemeen retoriek waar je als beginnend 3 FM-bandje wel mee wegkomt maar van Arcade Fire mag je toch meer verwachten en het zorgt ervoor dat ik me na een uur en kwartier steeds een beetje meer in de maling genomen voel.

Of leg ik soms mijn vinger op de zere plek, Herman? Het valt mij gewoon op dat, volgens mij, de aandachtsverhoudingen voor albums nogal scheef liggen. Bovendien vind ik het zo jammer dat mensen hier op het forum niet wat meer hun best doen om eens wat onbekendere muziek proberen te ontdekken die net zo mooi is, of misschien nog wel mooier. Er zou voor de meesten een wereld open kunnen gaan. Maar dan moet je er wel wat moeite voor doen. Het enige wat ik kan doen als dat soort muziek onder de aandacht te brengen.

De verklaring is heel simpel, Arcade Fire is een veel commerciëler product dan Fabian Holland. De gecreëerde hype doet zijn werk want er moet geld verdiend worden. Dat is de insteek van de platenmaatschappij die hun cd's op de markt brengt, en dat lijkt aardig te lukken. Met hulp en instemming van de band zelf natuurlijk. En de producer, ze zitten allemaal in het complot. Daar kan geen Fabian Holland tegen op.
Ik zou er maar niet om treuren, jij hebt Fabian, en die hou je mooi voor jezelf. Om van te genieten als iets dat zeldzaam en puur is, dat geen geld nodig heeft om mooi gevonden te worden.
Zo heb ik deze man ( Jason Isbell - Southeastern (2013) ) zijn muziek om van te genieten. Hij maakte een prachtige plaat die ook bijna niemand schijnt te horen, zelfde probleem als Holland denk ik. Niet commercieel genoeg. Luister naar het prachtige Danko/Manuel (juist die ja, namen vrijwel geen AF fan iets zal zeggen), deze muziek heeft geen bliebjes nodig om mooi te zijn, dit is zoals muziek moet zijn, puur, en recht uit het hart. YouTube - Jason Isbell and the 400 Unit - Danko/Manuel

Als ik van de week een keer tijd heb zal ik hem eens beluisteren, West.

Dat begrijp ik, John, dat deze muziek commerciëler is en er veel geld in gestoken wordt. Maar de muziek van bijvoorbeeld Fabian Holland is zo goed in het gehoor liggend. En wat is er universeler dan iemand praktisch alleen gewapend met een gitaar. Als rechtgeaarde muziekliefhebber vind ik dat gewoon jammer, dat gebrek aan interesse voor dat soort muziek. Jason Isbell vind ik trouwens ook top!

Laat mij dan maar een meeloper zijn: ik heb dit album blind gekocht, zonder er een noot van gehoord te hebben. Het kost me wel wat inspanning om het te doorgronden, maar ik voel nu al dat dit een plaat voor mij is, na enkele luisterbeurten.

Het is een kwestie van efficiëntie: ik kan me best voorstellen dat er tal van onbekende artiesten op me liggen te wachten, maar hoeveel zal ik er niet moeten beluisteren voor ik er evenveel plezier aan zal beleven als aan Daft Punk, Sigur Ros, Nick Cave, Vampire Weekend, Arcade Monkeys (om maar eens alle clichéplaten te noemen die in mijn top 10 van 2013 zullen komen) of deze...

Dat is precies wat ik eerder al aangaf, je moet er soms iets voor doen om mooie muziek te ontdekken. Denk je dat het mij allemaal komt aanwaaien, Nico? Maar ik ben bereid om dat te doen.

Kom ik in je top 10? Ik ben vereerd.

Het is en blijft een kwestie van geld. Zonder marketing (op welke manier ook) is een artiest voorbestemd voor slecht een beperkt publiek. Er zijn heel veel muzikanten die beter verdienen dan in kleine zaaltjes voor een handjevol te moeten spelen. Arcade Fire heeft geluk wat dat betreft.

Haha, geweldige lapsus
Uw avatar heeft zich blijkbaar in mijn onderbewuste genesteld.

Ach man, je moet de teksten eens allemaal achter elkaar over je scherm scrollen....zo veel voorbeelden. Je hebt zelf overigens twee albums van AF in je toptien maar dat belet je niet kritisch te zijn op een band waar je klaarblijkelijk van houdt. Dat vind ik opmerkelijk eerlijk en respectabel.

Nouja, dat doet me denken aan sommige van mijn collega's die steeds vinden dat hun job zoveel zwaarder is dan de mijne. Het klinkt alsof je onbekende artiesten wel heel veel van je vragen

Nee serieus, dit album is toch ook geen super gemakkelijke muziek? Dat vraagt toch evenzeer luisterinspanning, en de mening van gerespecteerde users hier wijst in de richting dat het de moeite waard is. Dus waarom zou ik me er dan niet verder in verdiepen, als de eerste indrukken bijzonder positief zijn?

Deels geluk, deels eigen verdienste. Maar zo geldt dat voor alle talentvolle artiesten die wel of niet doorbreken. Dit is gewoon een stelregel.

En dan over het geld: als je met een baggerplaat aan komt zetten, ben je ook weer snel vergeten en word je misschien wel sneller afgebrand, omdat je in the spotlights staat.

Dat is niet wat ik bedoelde met mijn eerste opmerking. Het ging mij erom dat andere muziek weinig aandacht krijgt. Waarom mensen alleen maar de gemakkelijkste weg kiezen welke muziek ze gaan beluisteren, daar ging het om, Nico. Niet hoeveel moeite jij hebt met het doorgronden van dit album.

Nu vind ik deze reactie wat vreemd omdat je mij schaarde bij die 3 reageerders:

Buiten dat het niet defensief was voel ik me nu ook niet echt passen in de groep die jij nu omschrijft.

Hol ik hier achter aan? Denk het niet echt daar ik deze band vanaf Funeral volg, een album dat me erg veel moeite heeft gekost in het begin en dat uitgroeide tot 5* album waardoor elke nieuwe release voor mij telkens de moeite waard bleef daar ik de kwaliteit goed bleef vinden.

Maar buiten dat ik me hier graag aan de grote menigte toevoeg weet jij zelf ook wel dat ik vaak te vinden ben bij albums waar verder nauwelijks iemand op stemt en ben ik vaak een roepende in de woestijn. Soms komt dat later alsnog goed (Radical Face is een mooi voorbeeld) en soms ook niet. Het is dan gewoon niet anders. Niet iedereen heeft evenveel zin, tijd of geld te besteden aan nieuwe releases.
Ik ben te vinden bij dit soort populaire albums maar ook bij de onbekende. Het één sluit het andere niet uit. Er is zo ontzettend veel te beluisteren. Hier komen velen bijeen en bij andere albums gebeurt dat niet. Daar zijn zo veel redenen voor te bedenken (vaak is het ook gewoon geluk zoals bij de band Revere die ik graag promoot en die het geluk hadden een fan te hebben die er indirect voor zorgde dat ze bij een platenmaatschappij terecht kwamen ).

Populariteit is en blijft een wonderlijk iets. Moet je je verder niet al te veel mee bezig houden en wees eerlijk... soms is het ook wel zo leuk om iets 'voor jezelf te kunnen houden' toch?!

Zo gunde ik Stuart Warwick een enorme zaal vol mensen, werden er slechts een handjevol.... waar was jij?

Een voordeel van zo'n grote release beluisteren is alvast dat je hier de interessantste discussies kunt volgen. En dat ik morgen op mijn werk met mensen over mijn luisterervaringen kan praten. Het is kuddegedrag, maar dat kan soms fijn zijn ...

Dat gaat bijvoorbeeld in het geval van Nick Drake anders niet op. Hij is een van de grootsten uit de folk, maar werd toch ook niet op juiste waarde geschat in die tijd. Drake was zo gedesillusioneerd na het floppen van Bryter layter, dat het indrect zijn doodsoorzaak werd.

Maar ik kan ook over populaire muziek meepraten, hoor, Nico. Ik ben niet helemaal wereldvreemd.