Arcade Fire - Reflektor (2013)

Gewoon, meninkje geven Geen slechte plaat hoor, maar ook niet de plaat waar ik over een jaar nog veel naar zal luisteren. Willie is het met me eens

Ik niet. Dat had je niet gedacht he?

Jawel, jij bent de 5-sterren-man

Niet vunzig bedoeld overigens...

Yes, de postbode kwam net langs. Ik kan dit album inmiddels wel dromen, maar nu ik eindelijk de dubbelelpee in mijn handen heb voelt het voor mij pas helemaal ´echt´ (ja, daar ben ik heel ouderwets in, of juist heel modern, het is maar hoe je het bekijkt). Prachtige hoes, maar wat eeuwig zonde dat er dan zo'n suffe sticker op zit. Dat zie ik vaker en ik snap echt niet waarom ze die niet gewoon op het plastic eromheen doen, voor de mensen die in de winkel door de platenbakken heen bladeren. Zeker van een album dat ik zelf heb besteld, hoef ik toch niet te weten dat de single erop staat? Zo stompzinnig en het verstoort gewoon een heel mooi beeld. En ik ga het niet proberen eraf te halen, al weet ik dat daar methodes voor zijn, maar die werken niet met twee linkerhanden en een teveel aan zenuwen. Uit ervaring kan ik zeggen dat als het ook maar een beetje mis gaat het pas écht lelijk wordt.

Deze band heeft me trouwens bijna mijn huwelijk gekost. Lees hier hoe dat gegaan is. Gelukkig is het ons inmiddels gelukt om aan kaartjes te komen voor hun optreden in Parijs. Een dagje stad der liefde als verlengstuk van onze huwelijksreis, dus. En nu we er helemaal geen zin meer in hebben, zal het vast niet tegenvallen.

Mooi verhaal Kasper! En stiekem hebben jullie er vast wel zin in...
Gefeliciteerd nog trouwens!

Dankjewel West, en dankjewel. En inderdaad, chargeren is mijn vak.

De cd-versie was met plastic eromheen, zonder sticker dus. Ik heb hem net aangeschaft en ik ben bij het derde nummer met de koptelefoon op en ik ben blij dat ik hem heb gekocht. Extreem veel dynamiek en detail, klinkt echt fantastisch. Vormgeving van de CD vind ik ook dik in orde: reflecterende hoes, teksten in een minikrantvorm.

Ik vond Reflektor in downloadkwaliteit een vrij afstandelijke plaat die wel erg goed was, maar nu heeft het een hele warme sound die ook nog eens erg ruimtelijk is. Een verhoging zit er dus zeker in.

Ik heb ze allebei en de CD is zeker dik in orde. Maar de LP is echt een kunstwerk. En volgens mij kan het stickertje er ook op, want het symbool daarop, hoort weer bij de band 'the Reflektors', de naam waaronder ze nu touren.

Mag ik trouwens nog iets zeggen over de teksten op deze plaat? Als ik de berichten hier zo lees worden die nogal belachelijk gemaakt, alsof ze echt beschamend slecht zouden zijn. En toegegeven, Win Butler is geen Dylan, Cohen, Reed, Morrissey, E, of Cave (om maar een paar echte dichters te noemen), maar slechts zeer weinigen zijn dat. AF is ook geen band die ik per se om de teksten beluister, maar storend vind ik ze hier allerminst. Simpele zinnen en zelfs clichés kunnen uiterst krachtig werken, als er maar een idee achter zit, en als ze met overtuiging worden gebracht. Dat is volgens mij hier zeker het geval. Neem nou ''Tell me love is real like a disease'', uit het nummer Porno. Ik krijg altijd een beetje kramp in mijn maag als ik hem dat hoor zingen, zo treffend klinkt de angst dat er alleen maar leegte is. Mooi hoe het onderwerp van reflectie hier ook weer terugkomt, omdat porno toch altijd een reflectie is van onze verlangens die weer worden gereflecteerd door die van de industrie (de kip en het ei) en we angstig zijn onze ware liefde recht aan te kijken (zoals Orpheus die niet achterom mocht kijken naar zijn Euridice). Ik vind het mooi hoe thema's in elkaar verweven raken en het daarmee echt een geheel is (dat weer uiteenvalt in twee delen, die elkaars reflectie vormen). Het meest schijnen mensen zich te storen aan ''Can we work it out, till we scream and shout?'' uit Afterlife, maar het is gewoon een catchy refreintje en die moeten er ook zijn. Heel mooi vind ik de laatste zin van het nummer, ''It's just an afterlife with you''. Dat gevoel kent iedereen toch wel, dat er letterlijk geen leven meer in een relatie zit? Dan kan je nog zoveel gegild en geschreeuwd hebben, je komt er nooit meer helemaal uit. Ik heb het woord 'afterlife' nooit eerder zo gebruikt horen worden, goed gevonden dus. En mooi dat zo'n droevig onderwerp in zo'n aanstekelijk liedje wordt verpakt. Zo staat de plaat vol met mooie contrasten en zinnetjes die blijven hangen. In het verleden heb ik me ook weleens geërgerd aan de teksten van Win (zo'n nummer als Windowsill, muzikaal heel meeslepend, tekstueel tenenkrommend), maar hij houdt het hier doorgaans juist kleiner dan voorheen, en de combinatie van de (voor hun doen) lichtere en vaak swingende muziek en de soms pretentieuze, soms stompzinnige, maar altijd zeer gemeende thema's, werkt gewoon ontzettend goed.

Ik draai veel vinyl en dat geeft zeker een ander gevoel dan een download, maar nooit in die mate dat een sound kan veranderen van 'afstandelijk' in 'warm' en 'ruimtelijk'. Dit intrigeert mij dus wel. Of was het misschien een slechte rip die jij had binnengehaald? 'Downloadkwaliteit' is immers wel een ruim begrip.

Zo kan je er natuurlijk ook (letterlijk) tegenaan kijken. Dank, nu zal ik mij er misschien iets minder aan gaan storen.

Die slechte rip die als eerste was gelekt heb ik een keer beluisterd, daarna was er een 320kbps die een stuk beter klonk. Tussen 320kbps en cd-kwaliteit zit altijd een behoorlijk verschil, maar zo groot als bij Reflektor bijna nooit.

In de auto dit album gedraaid. Ik heb een bere goed geluid in de auto dus dat is voor mij een prima maatstaf. Echter dit album van Arcade kwam niet door de keuring. Jeetje wat een baggerzooi. Kon de nummers gweoon niet uitluisteren, omdat ik er gewoon niets aanvond. Daarbij heb ik wel eens beter productiewerk gehoord.

Je hele voorgaande betoog vind ik zo knap en verhelderend dat ik het album daardoor met andere oren beluister en mijn mening enigszins bijstel. Een favoriet album van mij zal het zeker niet worden maar een driepunter is het wel. Eind goed, al goed.

Liever een band die de dingen wat minder serieus neemt en de lat voor zichzelf wat lager legt op inhoudelijk vlak dan een grandioos, hoogdravend concept dat geïntroduceerd wordt met de subtiliteit van een olifant in een porseleinenwinkel en evenzeer gebukt gaat onder onnozele rijmelarij en eindeloos gerecycleerde metaforen zoals op the Suburbs. Ik vraag me naast het inhoudelijke af waar de "dubbele bodems" in The Suburbs precies zitten: zo'n We Used to Wait, Rococo, City with no Children etc. evolueren exact zoals je verwacht dat ze zouden evolueren - dat zijn nummers waarvan iedereen die de laatste 15 jaar wat naar indie rock geluisterd heeft vanaf de eerste seconde kan voorspellen naar welke volstrekt logische climax AF ze zal drijven. Dan bieden de nummers op Reflektor toch wat meer uitdaging en afwisseling en daar kan ik alleen maar blij om zijn, heeft een mens het niet allemaal wel gehoord na 3 luisterbeurten.

Het lijkt me toch niet dat dat per album verschilt? 320kbps is 320kbps, de hoogste kwaliteit mp3 en dat is inderdaad minder dan cd-kwaliteit, maar dat verschil zal alleen waarneembaar zijn voor de meest audiofiele oren met de meest geavanceerde apparatuur (en ik ga er dus maar vanuit dat jij over beide beschikt). Beetje off-topic misschien, deze discussie over geluidskwaliteit, alhoewel wanneer het een plaat blijkbaar kan doen veranderen van 'afstandelijk' naar 'warm', het toch indirect weer met de muziek zelf te maken heeft.

Oh, wow, wat bijzonder om te horen, en dan te bedenken dat ik er juist over twijfelde of het wel samenhangend genoeg was wat ik hier achterliet. Hoe dan ook heel graag gedaan!

Naast het verhelderende betoog van Kaaasgaaf kan ik deze fantastische review ook van harte aanbevelen. (wel even scrollen naar Reflektor)

Review

Ok. Reflektor krijgt mijn 5e ster.

Voor het tegenwicht:

Ik ben helemaal klaar met Arcade Fire en de kans is groot dat ik niet de enige ben | NOISEY - noisey.vice.com

de hype is echt gigantisch. je moet de rotatielijst eens bekijken en de voorsprong zien tov nummer 2

ergens is de hype ook wel te begrijpen. er klaar mee zijn?? je weet niet wat je mist!

heerlijk die slechte reviews!

Interessant stuk, waar ik wel veel in herken. Geen enkel nummer op deze plaat kruipt onder de huid zoals de nummers op de eerste twee albums dat deden.

Klaar met AF? Dat niet, maar dit is wel hun 2e matige plaat op rij waardoor optredens voor mij steeds minder interessant zullen worden.

ik had veel meer kritiek op the suburbs. maar toen hield ik nog veel meer vast aan hun oude geluid dan nu. bij deze ga ik the suburbs na deze nog eens beluisteren

er zit wél nog zo veel emotie in. ik liep met een grijns door de straten gisteren toen dit opstond, beseffende dat dit weer een moderne classic is

er zitten wel wat minder opvallende dingen tussen, maar is dat bijna niet op elke topplaat? platen die dan later ook als classic worden aanzien

Ik vind die hype nogal meevallen. Behalve hier op Musicmeter hoor ik er maar weinig over op de radio, en tv al helemaal niet. Alleen 3FM draait heel af en toe iets van dit album maar voor de rest helemaal niemand. Ondanks deze blijkbare hype weet nog steeds het overgrote deel van Nederland nog steeds niet wie of wat Arcade Fire is hoor. Oke, ze hebben slim de marketing machine laten werken bij dit album(teasers, Bowie betrekken, een clip met bekende personen erin) en daarom wat meer aandacht dan normaal gekregen maar om over een hype te spreken, ik weet niet. Op internet krijgt het wel de nodige aandacht maar dat heeft denk ik vooral met bovenstaande zaken te maken.

gelukkig maar eh. maar dat soort volk zijn geen muziekliefhebbers.
onder de muziekliefhebbers is de hype enorm.

in amerika komt het album op nummer 1 binnen boven alle crap. volgende week steekt die dekselse eminem hen wellicht wel voorbij.

Onder muziekliefhebbers is de hype wel enorm denk ik, dat ben ik met je eens. Achja, misschien maar goed ook, is het wellicht mogelijk ze in een kleinere zaal te zien i.p.v. die grote (sfeerloze) zalen of arena's. Al ben ik bang dat zoiets als de HMH er helaas al niet meer inzit.

van reflektor word ik nog steeds meer lyrisch. die song emotioneert me nog na 30 keer. zeldzaam, want meestal weet ik wanneer het effe genoeg is om een song te horen
vooral bij die laatste 3 minuten zijn GODDELIJK

'Arcade Fire goes disco'.. En dan een soort van retrospectieve pulp disco waar zo'n beeld van de albumcover goed bij past. Samen met spiegels. Veel spiegels die het oude spul lekker overdadig laten reflecteren.

Toen ik 'Arcade Fire' (AF) ontdekte - inmiddels zo'n 4 jaar geleden - vond ik het geweldig. Heb toen de schade ingehaald. Destijds teveel in te korte tijd geluisterd, waardoor ik het ook weer wat beu werd. Het is ook nooit echt een favoriete band geworden van me, ondanks dat ik het zeer regelmatig luister. Ze hebben stuk voor stuk degelijke albums gemaakt. Maar er heerst een soort van afstandelijkheid tussen mij en Arcade Fire. AF maakt rijk gearrangeerde en bombastische muziek waar ik van houd en erg van kan genieten. Maar het geluid, de bezongen onderwerpen staan net te ver van me af of zo. Daarop aansluitend wil ik gelijk iets zeggen over de teksten. De teksten van de nummers op Reflektor zijn wellicht meer simpel vergeleken met de cryptisch en poëtisch bedoelde teksten van bijvoorbeeld het debuut Funeral. Maar persoonlijk vind ik de teksten van Reflektor wel passend voor de nummers en het geluid van het album. Alles bij elkaar heeft Arcade Fire met Reflektor wel hun meest toegankelijke album afgeleverd en is de muziek wat meer mainstream geworden. Totaal geen probleem voor mij. Er spat zoveel meer plezier en levendigheid vanaf dat het aanstekelijk is. In tegenstelling tot al hun eerdere albums kan ik 'Reflektor' wél op repeat laten staan. Daarnaast vind ik het erg bewonderingswaardering dat de band niet terugvalt op eerdere successen en het lijkt alsof ze gewoon hun eigen ding doen. En de heisa/ het onbegrip over de marketingcampagne snap ik ook niet. Ze hebben het niet nodig, maar inmiddels wel het geld ervoor. Heerlijk toch als je als band in zo'n positie verkeerd! Ik heb niet alles meegekregen van die marketingcampagne. Viel in Nederland ook reuze mee volgens mij. En daarbij; een goed doordachte reclamecampagne kan bijdragen aan het creatieve proces en zelfs tot het geheel horen van het totale concept.

Het album Reflektor opent met de titeltrack. Een goede binnenkomer waarin ze zo'n beetje alle elementen van het album voorschotelen. En dus ook de nieuwe elektronische elementen; De beats en de synths. Een heerlijk nummer waar ik wel aan moest wennen toen deze werd gelanceerd. Door de nieuw ingebrachte elementen geen typisch Arcade Fire nummer. De stemmen van Win Butler en de Regine Chassagne geven echter wel direct prijs dat je met AF te maken hebt. Vooral als Regine haar gedeeltes in het Frans zingt. Het bombastische geluid wat AF altijd al heeft gekenmerkt is nu heel slim omgezet naar een (four on the floor) discobeat. Éen ding is zeker; als je dit nummer niet een beetje goed vindt dan zet je maar vast schrap voor de rest van van het album.

'We Exist' borduurt lekker voort op de ingezette disco vibe, waarbij de 'four on the floor' discobeat het gehele nummer aanhoudt. Muzikaal geen vertrouwd AF geluid. Of toch? Het bevat toch ook wel de elementen van het meer rock-pop georiënteerde geluid wat op 'The Suburbs' is te beluisteren. Want een echt vrolijk dansbaar disconummer is het niet. Het wat donkere melancholische en beklijvende geluid wat de band eerder zo karakteriserend maakte is nog steeds goed hoorbaar.

'Flashbulb Eyes' sluit aan op de voorganger. Weer de beat, met de herkenbare en eigenlijk niet passende introverte zang van Win. Deze combinatie maakt dit soort nummers enigszins spannend. 'Flashbulb Eyes' luistert weg als een intermezzo. Ik hou wel van de nieuwe elementen die in de nummers zijn verwerkt. Er zit nu veel meer in verweven vergeleken met hun voorgaande werk. Méér is niet altijd beter en soms zelfs; 'less is more'. Maar ik weet dit wel te waarderen.

'Here Comes the Night Time' was direct - en is nog steeds - een van mijn favoriete nummers van het album/ de albums. Heerlijk! Er zit werkelijk een geweldige drive in dit nummer. De percussie, de beats. Het steeds terugkerende slapgitaartje (of wat er voor door moet gaan), het basloopje, de vrolijke synth. pingel en niet te vergeten de subtiel zwoele tweede stem van Regine. Echt een übercoole track als je het mij vraagt. En als je denkt; 'dat was het dan', vangt op 4:35 'The Night Time' pas echt aan. Heerlijk dynamisch stukje van een minuut om daarna weer te vervallen in het eerdere ritme. TOP!

'Normal Person' klinkt bij aanvang echt als een nummer van David Bowie. Zowel muzikaal als qua zang. En zo heerlijk hoe het begint met dat overdreven gesproken stukje; 'Oh man. Do you like rock 'n roll music. Cause I don't if I do'. Naast Bowie hoor ik er ook echt het geluid van onze eigen 'De Staat' in terug. Simpele doch lekkere tekst. 'I've never really ever met a normal person. 'I've never really ever met a normal person like you!. How do you do... \o/

'You Already Know'. is een lekker up-tempo nummer waar ik weer meer het geluid van 'The Suburbs' in terug hoor.

'Joan of Arc' was geen liefde op het eerste gehoor en nog steeds geen favoriet nummer voor me. Joan is dan ook geen makkelijk te temmen vrouw. Maar nog steeds wel een oké nummer.

'Here Comes the Night Time II' is de intro van de tweede cd. Hier is een totaal ander nachtleven hoorbaar dan het Haïtiaanse nachtleven op de eerste cd. Deze intermezzo klinkt weer erg naar het vertrouwde 'Arcade Fire'.

In 'Awful Sound (Oh Erydice)' beluister ik een vleugje Arctic Monkey's. Langzaam aan - naar het einde - krijgt het nummer een meer retro geluid van de jaren '70. Ook hier wat Bowie invloeden. Een werkelijk prachtig stukje vanaf 4 minuten als die synthesizer heel geleidelijk in het nummer komt en dan; 'It's a awful Sound, when you hit the ground (2x). En vervolgens klap je - met die drumroffel - daadwerkelijk tegen de plavuizen.

'It’s Never Over (Oh Orpheus)' is een tof nummer. Had misschien iets korter gemogen. Maar ik ben wel liefhebber van dit soort nerveuze nummers.

'Porno' is lekker maar niet erg bijzonder. Doet me vrij weinig. Wel lekker loom/ zwoel nummertje.
(in een andere context is dit best een eigenaardige zin)

'Afterlife' is iets meer dynamisch dan voorganger 'Porno'. Beide nummers zijn per stuk 6 minuten lang en in beide nummers zit net iets teveel herhaling om me tot het einde te boeien. Iets waar ik bijvoorbeeld bij de - ruim 7 minuten durende - titeltrack totaal geen last van heb.

'Supersymmetry' is een aardige afsluiter en ook echt niet meer dan dat..

Wat mij betreft een geslaagd en erg goed album. Maar tegelijk ook erg lastig te plaatsen binnen de discografie van de band. De 'repeatfactor' is voor mij dan wel het hoogste ten opzichte van andere albums. Maar dat zegt nog niet alles over de kwaliteit van 'Reflektor'. Prima voor nu en in dat opzicht vind ik dat de band dat erg goed heeft gedaan. Voor dit moment hebben ze wederom een goed album afgeleverd. En de vierde op rij. Hoe knap is dat! En daar gaat het in feite toch ook om? Hoe het zich gaat verhouden tot hun andere albums is ook interessant maar voor latere zorg. Of misschien ook niet. Want als een band zich daar ook al mee bezig moet houden?

wat ik niet begrijp is dat ze eerst met een preview film komen met een aantal nummers, waarna diezelfde nummers op het album net even minder goed klinken.....