Arcade Fire - Reflektor (2013)

Aansluitend bij mijn eerdere opmerking over de weinig zeggende teksten nog een paar citaten. Het is de schamele oogst aan reacties van users op de lyrics in de 24 voorafgaande pagina's. De teksten lijken niet veel aandacht waard. Dat vind ik opmerkelijk. Over de muziek valt blijkens de golf van aandacht veel meer te vertellen alleen ik hóór het niet. Ja veel synths, discobeats en electronische versiersels in gekunstelde composities die vaak wel veelbelovend beginnen, mij daarna verder niet verrassen en daarom veel te lang duren. Minder is meer. Daar geloof ik in. Maar met dat credo loop ik me te pletter tegen deze bombast zonder inhoudelijke zeggingskracht. Want waar gáát dit album eigenlijk over? Vertel het mij eens. Mijn laatste luisterbeurt van een gedoodverfde toptienkandidaat in de jaarlijsten zit er op. Oef... What's next?

Je hebt gelijk.

Voorlopig nog even wennen deze nieuwe Arcade Fire, maar net als bij de vorige albums ontdek ik hier bij iedere luisterbeurt weer iets nieuws. Reflektor is een uitstekende single: voor mij tot nu toe het beste nummer van het album (en dat Bowie even een riedeltje meezingt, is toch wel speciaal). We Exist vind ik ook een sterk nummer en zo zijn er meer te noemen: bv. Porno en Afterlife.
De algehele indruk is dat de groep haar inspiratie ditmaal wel behoorlijk nadrukkelijk bij de jaren 80-muziek heeft gehaald, hetgeen ik overigens als positief ervaar.

Om dan toch een minpunt te noemen: de laatste 5 minuten van Supersymmetry zijn wat mij betreft totaal overbodig. Ik zie de toegevoegde waarde van die ambient-geluiden eerlijk gezegd niet, dat werpt voor mij toch een smet op dit album (noem het gerust een anti-climax). Al met al kom ik vooralsnog tot 4 sterren.

Zo zeg, dit is wel echt een totaalervaring waar je even voor moet gaan zitten, maar dat loont wat mij betreft zeker de moeite. Voor stemmen is het hier nog veel te vroeg - heb er pas twee aandachtige luisterbeurten opzitten - maar tegenvallen doet het zeker niet. De tijd zal leren hoe dit zich zal verhouden ten opzichte van de eerdere albums, maar ik durf wel te stellen dat dit op de lange termijn zomaar beter zou kunnen bevallen dan - pak 'em beet - 'Neon Bible'.

Oh man, de nieuwe Arcade Fire! Hij funkt, swingt, rockt, rollt, gaat alle kanten op, neemt je mee, doet wat je niet verwacht, slaat raak, kruipt onder je huid, ontroert en wordt alleen maar mooier en mooier bij elke luisterbeurt.

Ik heb zojuist Reflektor en The Suburbs na elkaar beluisterd.
Die koerswijziging valt toch reuze mee.
Op The Suburbs wordt ook geexperimenteerd met electronica en is de afwisseling tussen de nummers ook volop aanwezig. Ene keer meer gitaar en andere keer electronica.
Geen Kid A of Achtung Baby taferelen wat mij betreft.

Slimme marketingboys hebben ze daar in de crew van Arcade Fire. Hoe ze erin slaagden zo’n enorme buzz rond het album te creëren verdient toch wel een applaus. Het was uiteraard uiterst vervelend om gedurende enkele maanden met allerlei obscure stunts en dubbelzinnige twitterberichten opgezadeld te worden maar het is uiteraard wel effectief. Nu viel er ook zonder die uitgekiemde marketingcampagne genoeg te rapen om niet hartstochtelijk naar het album uit te kijken. Alleen al de briljante vooruitgestuurde single ‘Reflektor’ zorgde al voor een spanningsboog van 360 graden.

Het horen van de vooruitgestuurde singles ‘Reflektor’ en ‘Afterlife’ lieten het al meteen horen. Arcade Fire verandert van koers. Als we het vorige album ‘The Suburbs’ nog makkelijk als (een briljante weliswaar) gitaarplaat konden bestempelen horen we toch een breder muziekpallet op Reflektor.

Maar hoewel er duidelijk wijzigingen te horen zijn op Reflektor ten opzichte van de vorige platen, toch verliest Arcade Fire er zijn typische stijl allesbehalve bij. De vertrouwde franstalige intermezzo’s van frontvrouw Régine Chassagne zijn nog zoeter als anders en hoewel de nummers veel electronischer gestuurd zijn en vaak door een onderliggende discobeat worden voortgestuwd, de typische kenmerken – opbouwende gitaren, violen en pianoriedeltjes - van een Arcade Fire nummer blijven onaangetast.

Op sommige momenten lijkt het alsof de nummers rechtsreeks opgenomen zijn in een Afrikaans dorpje terwijl de bevolking weelderig mee staat te dansen. Die Afrikaanse sfeer is vooral op het eerste deel van Reflektor duidelijk te horen. Het is ook het meest euforische deel van de plaat. Deel een is ook meer rechttoe rechtaan terwijl deel twee wat meer een tandje terug schakelt en meer drijft meer op een melancholische stroom waar we met het hoofd in de wolken zitten.

De band zou voor de opnames van het album beschikt hebben over een vracht van 60 nummers om Reflektor tot stand te brengen. En zo klinkt Reflektor, als een uiterst bruisende plaat die bulkt van de pret en de muzikale ideeën. Het spelplezier druipt van de plaat af en zorgt ook voor een zalig gevoel gedurende de hele plaat.

Is dit een definitief afscheid van de oude Arcade Fire? Die briljante tijd van Funeral lijkt inderdaad definitief voorbij. Maar Arcade Fire heeft die aartsmoeilijke horde met bravoure genomen en bewijst eens te meer dat het een van de meest interessante, verbazende en meest gedurfde bands is van de afgelopen jaren en zelf decennia is. Hoedje af.

Ja, mooi hè?

Ik ben deze week pas echt begonnen met het beluisteren van deze plaat. De plaat zal weer vele luisterbeurten nodig hebben want voorlopig kan ik er niet zo veel mee. Met hun vorige 3 platen was dat niet anders. Maar het is uiteindelijk wel goed gekomen.

Volgens mij als laatste persoon op deze Aardkloot, maar ik heb ook eindelijk een mening over de nieuwe van Arcade Fire. Waarom dat zo lang moest duren? Nou, om eerlijk te zijn keek ik erg tegen dit album op. De vorige albums vind ik erg matig (zo ongeveer als enige ter wereld) en dat deze dan maar liefst 78 minuten moest duren… Ik durfde het gewoon niet aan. Maar ik heb me er over heen gezet, en ben dus maar gewoon gaan luisteren.

En ik moet eerlijk zeggen: dat valt allemaal nog best mee! Nee, m’n eindejaarslijstje gaat ie niet halen, maar er staan toch nog zeer behoorlijke nummers op! Reflektor, Joan of Arc, You already know… Die kan ik niet alleen waarderen, maar zijn gewoon erg goed! De rest van de cd is eigenlijk een grote rollercoaster. Veel verschillende stijlen, bombastisch, grootst. Nee, niet alle nummers zijn raak, maar ik moet eerlijk bekken dat het allemaal veel beter is dan ik had verwacht. En het leuke is: hij wordt steeds beter! Na de eerste keer luisteren had ik mijn twijfels, maar nu draai ik deze zelfs vrijwillig.

Al met al dus een positieve verrassing. En dat verbaasd ook mijzelf. Een fan wil ik mezelf nog niet noemen, maar ik kan dit album zeker waarderen. Het is anders, het is spraakmakend en het zorgt voor opschudding. Dat in combinatie met de toffe nummers zorgt voor een dikke voldoende.

Overgenomen van mijn blog

Grappige mening om te lezen pet, bijvoorbeeld: 'nu draai ik deze zelfs vrijwillig'.

Toch fijn dat de boeien inmiddels niet meer nodig zijn, inderdaad

Wat is dit een lastig album zeg.

De dag dat het album uit kwam stond ik al wrijvend met mijn handen bij de platenboer. Cd of vinyl? Laten we maar met de cd beginnen, dan kan ik als vrachtwagenchauffeur flink veel luisteren. Het is tenslotte toch Arcade Fire, vinyl zal vast snel volgen.
Vanaf de eerste luisterbeurt ben ik er met de volle aandacht ingeklommen, maar het viel niet mee. Het viel zelfs zwaar tegen! Die had ik niet zien aankomen.

Maar goed.. zoals dat gaat bij koerswijzigingen. Het heeft tijd nodig, en ik zal niet opgeven.

Ondertussen ben ik al aardig gewend aan het toch wel vernieuwde AF geluid, en staan er voor mij toch ook wel heel wat favorietjes op.

Reflektor was al DE grote favoriet nog voordat het album uit kwam. Geniaal nummer.
We Exist. Ook top. Funky nummer!
Here comes the night time. Geniaal hoe het tempo verandert. Zeer knap in elkaar gezet.
Normal Person. Dit is stiekem gewoon Zoo Station van U2.
It's Never Over. Geniaal gitaarintro, maar kakt dan zwaar in helaas.
Porno. Geweldig nummer!
Afterlife. Ook briljant.

Wat betreft de overige nummers heb ik nog steeds wat moeite. Flashbulb Eyes is echt een draak van een nummer. Daar doe ik geen moeite meer voor.
Toch zal deze naar alle waarschijnlijkheid mijn eindejaarslijstje wel gaan halen. Helaas niet zo hoog als ik vooraf verwacht had. Maar wat wil je. In een jaar waar The National en Steven Wilson voor de zoveelste geniale plaat zorgen.

Flashbulb Eyes is best kut inderdaad. Ik hoor daar een beetje Yeasayer in terug overigens.

De single Reflektor beloofde veel goeds, maar dit album is mij toch echt te melig. Irritante zuid-amerikaanse invloeden die tot hun hoogtepunt komen in Here Comes The Night Time. Zulke koddige melodietjes kan ik echt niet vaker dan een paar keer aanhoren voordat ik me er aan ga irriteren. Vooral de gedachte van een live-optreden waarbij de serieus ogende Arcade Fire liefhebber probeert hierbij zijn heupen soepeltjes te bewegen (omdat het moet) geeft me al plaatsvervangende schaamte. Dat gitaartje in Normal Person is ongeveer van hetzelfde caliber meligheid. Nu moet ik zeggen dat ik cd2 wel iets beter trek, maar dan is het kwaad helaas al geschied. Het is ook zeker niet dat ik het hele album weg wil serveren als rommel, maar voor een band met zo'n status is dit mij een veel te slappe hap.

Het zijn geen Zuid-Amerikaanse invloeden, maar Haïtiaanse ritmes. Dit is er ondermeer in gekomen doordat de band daar een officieuze tour heeft gedaan als voorprogramma en Régine ook van Haïti afkomstig is. Die versnelling op het einde van Here Comes the Night Time is typisch daarvoor.
Overigens is een concert van Arcade Fire natuurlijk geen 'vrienden van amstel': 'leuk mee doen' omdat het moet...

Noord-Amerika voor jou en puur genieten met de soepele heupen omdat iedereen het zelf graag wil, prima! Zelfde uitkomst.

Zelden een album gezien hier dat zoveel uiteenlopende reacties oproept en toch een 3,99 gemiddeld staat. Raar album dit....

Midden-Amerika voor mij en helemaal niet genieten van die soepele heupen: die hebben wij niet!

Achter de drumkit wordt het zowat dansen bij dit album. Heerlijke ritmes om mee te spelen!

Eerder peaking lights ("hey sparrow") imo. Ik weet het nummer wel te waarderen, heerlijk laidback, maar ik ging het gewoon niet zo vroeg gezet hebben in de tracklist, qua plaatsing kon het beter.

Arcade Fire wordt per album lichter verteerbaar. Dat moet niet verder worden doorgezet lijkt me.
Reflektor zit vol geniet momenten, maar ik bespeur geen songs met groeipotentie. De album sfeer is consolidatie. Wel een hele mooie berusting, dus ik ben zeer tevreden.

Bericht dat alleen maar op man ging verwijderd.

Halfje er af toch weer Gewoon hun minste plaat. Dikke punt.
Het is allemaal iets te dik, iets te gemaakt. Ik krijg een "Wij gaan even de plaat van de eeuw maken"-gevoel.
Mooie melodieën zijn spaarzaam. Goede nummers ook.

Geen top-10 materiaal voor dit jaar, wat zeg ik....niet eens top-25 materiaal.

Off-topic berichten verwijderd.

Waar The Suburbs als conceptalbum was vormgegeven, met als onderwerp gepasseerde jeugdjaren, lijkt Reflektor niets anders dan Arcade Fire's versie van de toepasselijke muziek uit die voorbij gegane tijd.
In wezen is dit een ordinaire retro-plaat. Ik zoek de dubbele bodem, maar kan hem helaas niet vinden.

Grappig, Suburbs doet me dan eigenlijk weer niet zo heel erg veel, terwijl dit album de laatste tijd bij mij op repeat staat. Misschien toch eigenlijk wel hun beste plaat sinds, ja, zelfs haast ietsjes beter dan..... dat grandioze debuutalbum van AF. Deze nieuwe stijl past mij wel.

Moody, wat doe je nou!!!

Het heeft even geduurd voordat ik een voorlopige beoordeling aan de plaat vast kon plakken. De lengte ervan zorgde ervoor dat ik het regelmatig slechts fragmentarisch beluisterde, Toegegeven, ik luister veel in de trein en slaap dan ook regelmatig door het halve album heen.

Deze hindernissen overwonnen, ben ik best wel positief over het album. De enigszins gemengde meningen en reviews die er bestaan horen denk ik bij een belangrijke evolutie (niet revolutie) die arcade fire met deze plaat doormaakt. Ik heb geen idee of ik later nog een keer de volle 5* aan dit album ga geven, maar dit is alvast geen album dat in de vergetelheid gaat geraken.

Voor mij ook niet, in 2011 en 2012 had het album misschien nog mee kunnen doen, maar ze hebben een verkeerd jaar met heel veel goede en ook heel veel betere platen uitgekozen.