Joy Division - Substance (1988)

Nou, alleen als ze "wired" waren hoor.

Nog steeds heb ik een vraag die maar blijft malen.
Waardoor kwam het dat de punk nummers opeens trager en sfeervoller werden.
Wat ging er in de hoofden van de leden om.
Het lijkt me dat er een enkele oorzaak moet zijn voor deze drastische verandering.

De zoektocht naar nieuwe muzikale horizonten?

Verwacht ik eigenlijk niet.
Het geluid is daardoor in een korte tijd teveel veranderd.
Normaal ondergaat een band een groeiproces.
Verder is Joy Division qua sound nergens mee te vergelijken.
Warsaw (of de prille Joy Division) was dat wel.
Gewoon een doorsnee punkband.

Veranderingen in de muziek hebben ook vaak met de tijdsgeest te maken. De rebellie van de Punk bleek toch niet echt te werken om het systeem om ver te werpen of te beïnvloeden. Dus toen gingen de mensen wat dieper nadenken en werden ze depri + de koude oorlog, (olie-) crisis etc.

Deze band is mss een van de spaarzame uitzonderingen op de regel. Ze is wel in staat gebleken om zich in (relatief) korte tijd te ontwikkelen naar een ander geluid. Hoewel er, zoals Dazzler terecht aanstipte, wel lijnen te trekken zijn - geluidsmatig - van bepaalde Warsaw/vroege JD songs naar het latere werk (o.a. Shadowplay, No Love Lost, Novelty en de oer-versie van Transmission op het album 'Warsaw')

Een ontwikkeling die wellicht mede onder invloed stond van wat ze hoorden van andere opkomende bands, zoals The Banshees, PIL en Wire. Ik weet niet of daarover iets is terug te vinden in de "bronnen" (docu's, boeken, interviews).

Gewoon een leergierige band. Vgl. ook de relatief snelle ontwikkeling die ze hebben doorgemaakt van Closer naar Movement en de eerste nummers met grotere electronische invloeden (Everything's Gone Green, Hurt e.d.).

En vervolgens kwam 'Power, Corruption & Lies'. Dat alles in minder dan 3 jaar. Het verschil in geluid tussen Closer en P,C&L is enorm.

Ook denk ik dat je de invloed van Hannett op het geluid niet uit het oog moet verliezen. Productietechnisch gezien dan. De sound van Unknown Pleasures is voor het grootste deel bepaald door tovenaar Hannett, het vijfde bandlid. Het werken met Hannett (vanaf eind 1978 - Digital, Glass) heeft mogelijk ook een grote invloed gehad op de wijze waarop de band zijn nummers ging schrijven. Het deed de band misschien ook nadenken over hoe je kon klinken.

Ik weet het ook niet hoor. Het zijn maar suggesties.

CD met deze informatie kan ik zeker wat.
Ongelovelijk hoe een band zich zo op de kaart zet.
Van Warsaw naar Joy Division naar New Order.
Joy Division en New Order zijn beide zeer bepalend geweest voor latere bands.
Zonder New Order zou de House en Electronische muziek zich anders ontwikkeld hebben, zonder Joy Division een anderte revival van postpunkbands.
Stel dat Joy Division na de dood van Ian onder de oude naam zijn door gegaan ( dus zichzelf geen New Order noemend), dan zouden ze nu misschien wel als de belangrijkste band ooit genoemd worden.

Ik leerde JD kennen via dit album.

Eerst was er Paul Youngs Love Will Tear Us Apart,
maar ik hoorde de JD versie pas na het beluisteren van UP.

Eigenlijk was mijn wiskundeleraar de aanzet.
Hij stond erom bekend dat hij een postpunk collectie had.
En dan ga je als gozer van 15 jaar al gauw op zoek naar JD.

De zwarte hoes van UP in de mediatheek werkte intrigerend.
En ik zal nooit vergeten wat ik hoorde toen de naald Disorder raakte.

Die drumsound vond ik zo cool ... dit is de duidelijk de drummer van Blue Monday dacht ik.
Want op dat nummer was ik toen al meer dan een jaar smoorverliefd ...

Hoewel Blue Monday bol staat van de sequencers, was ik op een gelijkaardige wijze
onder de indruk van het ritme van Disorder. Volgens mij is het aandeel van Stephen Morris
in de sound van de beide groepen niet te onderschatten. JD vertrok vaak vanuit een drum
en bas basis en voegde daar dan gitaarpartijen en uiteindelijk ook de tekst aan toe.
Luister bijvoorbeeld maar eens naar Incubation om een idee te krijgen.

Andere drumpatronen naast Disorder die ik bijzonder vind zijn bijvoorbeeld
die van She's Lost Control, Komakino, Heart and Soul en Atrocity Exhibition.

De muzikale ontwikkeling van Joy Division vanaf de eerste ep (An Ideal For Living - PSS139) via A Factory Sample - V/A ( FAC-2 met daarop Digital en Glass), Unknown Pleasures en Atmosphere beslaat een tijdvak van 2,5 jaar maar is enorm.

Band opgepikt eind '78 - we wisselden zaterdags in de kroeg altijd aankopen, info, ideeën uit (we kochten veel via mail order uit de UK - advertenties in de NME met adressen en dan lastig geld overmaken via IMO), we maakten ook wel bandjes van de shows van Peel (om uit te wisselen); via via hoorden we vaak wanneer bands zouden komen.

Ontwikkeling van JD - band was écht niet "the usual wave/postpunk band", ze waren anders en ze waren bijv. absoluut niet in pers geïnteresseerd en dat vonden wij wel stoer. Ook NO had in eerste instantie een anti-pers houding

(Anecdote: herinner me een antwoord van Barney op een vraag van Annet van Trigt, die verwees naar het wisselen van floppies (met samples voor de Emulator) tijdens het optreden - zo van spelen jullie wel echt: "switching these disks, what are you ...?" Barney: "Bankrobbers".)

Belangrijke elementen imo:
* De band bestond echt uit "men on a mission", gedreven
* Voor Ian Curtis een vitaal middel om zich uit te drukken; hij dreef de band altijd verder
* Hij kwam altijd met nieuwe dingen aan: melodica, albums van Kraftwerk
* repeteren, repeteren en nog eens repeteren (in steenkoud repetitielokaal)

In onze beleving hing er altijd een waas van mysterie om de band heen.

Ik ben het eens met jullie. Zelf heb ik Joy Division en ook New Order niet meegemaakt, maar niemand kan in mijn ogen ontkennen wat voor invloed deze bands hebben gehad in de muziekwereld. De muziek zelf zou je natuurlijk minder kunnen vinden, maar de genialiteit en nieuwe ideeën die ze beiden hadden, al zie ik ze toch min of meer als dezelfde band, kan niemand in twijfel trekken denk ik. Joy Division heeft natuurlijk ook een bepaalde mysterie om zich heen hangen natuurlijk, mede door Ian Curtis, de naam en ook de populariteit denk ik, ze zijn nooit zo groot geweest als de Beatles etc.

Ook een vraag waar ik vaak aan denk, al is dit misschien niet de juiste plek, maar toch, Hoe was New Order en ook Joy Division live? Ik heb wel wat concerten en live nummers gehoord, maar daar klinken ze beiden niet zo geweldig, maar als ik dan een concert van New Order zie in Glasgow uit 2005 bijvoorbeeld dan klinkt New Order weer heel goed, dus lag het bijvoorbeeld aan de apparatuur, dat het in de jaren 80 niet zo goed klonk?

Je geeft zelf al aan dat die vraag hier niet hoort (wellicht kan een mod 'em evt verplaatsen naar het generieke NO topic); ik probeer kort en bondig te zijn.

Beide bands 2 -3 maal gezien en live klonken ze gewoon goed - bedenk wel dat concerten begin/midden jaren 80 nog geen grootschalige 'events' waren waar je een publiek van >40.000 in een stadion moest boeien met allerlei visuele trucs - muziek stond centraal.

Kwaliteit van live-opnamen: vaak idd te wijten aan gebruikte apparatuur, maar bedenk ook dat opnames veelal niet bedoeld waren voor release, maar eerder voor referentie/intern gebruik of 'toevallig' gemaakt. Er zijn wel kwalitatief goede live opnames (Magazine - Play; Siouxsie - Nocturne), maar dat was bewust gepland (logistiek & apparatuur).
Bij de collector's editions van JD zit op de 2e cd een live concert, kwaliteit matig, maar wel een goed beeld. Peel Sessions: geven ook een idee.

NO: Glasgow (2005) 1e DVD: topkwaliteit; 2e: oud materiaal curiosum; kwaliteit matig.
Afrondend terug naar Joy Division: opvallend dat NO in dat concert een drietal JD nummers speelt; bij mijn weten hebben ze iig nooit in de vorige eeuw JD nummers gespeeld tijdens live optredens, maar ik kan me vergissen. Altijd dat als een soort eerbetoon aan hun eigen verleden gezien.

Toen New Order vaststelde hoe dj's in de US (Arthur Baker op kop) fragmenten
van hun muziek gebruikten in hun mix databanken schreef de groep Thieves Like Us.

De ongelooflijke evolutie van Warsaw - Joy Division - New Order is volgens mij een combinatie van verschillende factoren.
1. Allereerst de uitzonderlijke muzikanten: de door krautrock geïnspireerde drummer (Stephen Morris) die al vlug gebruikmaakt van elektronische drums (vanaf She's Lost Control), Bernard Sumner die een technisch beperkte, maar unieke gitaarstijl had, maar wel al in 1979 een eigen synthesizer in elkaar stak en Peter Hook. Die begon als JJ Burnel-imitatie, maar speelde later hoge melodielijnen op zijn bas omdat hij zichzelf anders niet hoorde tijdens repetities.
2. Ian Curtis had een enorm gehoor voor wat bij elkaar hoorde en stelde de beste stukken uit de groepsjams samen.
3. Er was een periode van weinig tot geen optredens, en in die tijd schreven ze heel wat nieuwe nummers.
4. De invloed van producer Martin Hannett is ook niet te onderschatten. Hij hoorde in Joy Division iets wat de band en niemand anders op dat moment gehoord had. Zijn visie kwam meteen duidelijk tot uiting op zijn eerste productie voor de band: Digital en Glass.
Hij creëerde een uniek groepsgeuid. Terwijl de band tegen het gebruik van synthesizers was tijdens de (RCA) Warsaw-opnames, verrijkte Hannett het geluid verder ten tijde van de opnames voor Unknown Pleasures door het gebruiken van synthesizers en andere effecten.
Hooky en Sumner vonden het Hannett-geluid op Unknown Pleasures niks. Morris was eigenlijk alleen tevreden over de opnames van Digital/Glass en Atmosphere. Curtis vond de mix voor Closer ook verschrikkelijk en vergeleek het met Genesis (als ik me niet vergis).
Hannett's visie (en onorthodoxe werkwijze) botste ook met de groepsleden bij de start van New Order, die weeral niet tevreden waren met het geluid op Movement. De samenwerking stopte dan ook, maar intussen was met Hannett wel al Everything's Gone Green opgenomen, een startpunt voor het latere New Order-werk.
5. Tony Wilson van Factory Records gaf voor de opnames van Love Will Tear Us Apart een LP van Frank Sinatra aan Curtis en wilde dat Ian Curtis in die stijl zou gaan zingen.

Dit is natuurlijk niet alles (de invloed van Amerikaanse dance-muziek tijdens hun opnames in Amerika enz.)

Aan de hand van de vele live-opnames, kan je over hun live-reputatie besluiten dat ze in ieder geval telkens een unieke ervaring waren.

Bedankt, nu is het mij een stuk duidelijker.

@Pygmy: als je me toestaat, nog een kleine aanvulling, v.w.b. 4:
Hannett accepteerde volstrekt géén enkele inmenging van de band(leden) bij het afmixen van het geluid. Hij communiceerde absoluut niet met de band en ze hadden regelmatig het gevoel dat ze als slaafjes bij hem dingen inleverden. Vaak werkte hij 's nachts en ook zijn toenemende drugsverslaving maakte communiceren moeilijker.

Regelmatig stonden ze ook heel verbaasd over wat hij teweerbracht met hun materiaal. Bekend zijn de verhalen over hoe koud hij het liet zijn in de studio - om een bepaalde sfeer te creëren. Het argument was dan dat dat nodig was voor de asthmatische Chris Nagle, zijn assistent (die later o.m. The Wake produceerde); of het verhaal dat ie Morris in een drumcabine een anti-vliegenspray liet gebruiken om het effect van een synth highhat te creëren - totdat ie Stephen zowat stikte.

En het Stephen laten opbouwen van de drumkit in het trapportaal omdat dat precies de juiste reverb gaf die Hannett in gedachte had.

Hannett besteedde ook heel veel tijd aan het geluid van de drums. Dat bleef hij maar bewerken met effecten. Is ook zijn handelsmerk geworden.

klik

Om een af andere reden denk ik dat we de mod van dienst de afgelopen paar dagen aardig wat werk gegeven hebben om dit te verplaatsen naar... JD of NO, generiek of zo. Then again, d'r kan beter de mod in zitten dan de klad

Helemaal op zijn plaats is de discussie hier idd niet.

Maar wel interessant.

Veel wat hier gezegd word werd ook mooi gebracht in de film ''Control'' van Anton Corbijn.
Ook die producer die achter het mengpaneel zit terwijl de band aan het spelen is en zegt dat de verwarming uit moet tot irritatie van Joy Division

Hoewel de tijd van deze band voor mijn geboorte is heb ik de plaat een paar jaar geleden eens beluisterd en gekocht. Geweldige muziek die nog steeds heel fris klinkt. Prachtig wat voor mooie ritmes en melodieen men weet te bouwen zonder ingewikkeld te doen.

SUBSTANCE 1988

Substance is de eerste en enige verzamelaar van Joy Division die hout snijdt.
Het volstaat om hier de albums Unknown Pleasures en Closer aan toe te voegen.
Wil men nog meer, dan worden de Peel Sessions en Still ten zeerste aanbevolen.

Substance verscheen in 1988 gelijktijdig op vinyl en CD.
De vinyl editie telde enkel de 10 eerste tracks die gemakkelijkheidshalve
de a-kanten kunnen genoemd worden. De CD voegde daar
met tracks 11-17 de zogenaamde b-kanten aan toe.

Toch ontbreken twee songs om van deze collectie de ultieme set te maken.
Met name het aanvankelijk titelloze instrumentaaltje As You Said (zie Komakino)
en de alternatieve, en eigenlijk eerste versie van Love Will Tear Us Apart
(terug te vinden op de b-kant van zowel de 7" als 12" release).

Warsaw en Leaders of Men opende beide kanten van JDs eerste, in eigen beheer uitgebracht ep.
De door punk beïnvloede songs dateren vanuit de periode dat de band nog als Warsaw optrad.
De ep werd kort na de naamsverandering uitgebracht op 7" en later opnieuw op 12".
No Love Lost en Failures zijn telkens het tweede nummer op elke plaatkant.

De 4 nummers duiken later in licht herwerkte vorm op
als JD in 1978 een eerste album opneemt dat echter nooit het daglicht zag
tenzij op talloze bootlegs en op de zogenaamde Warsaw CD.

Digital en Glass zijn JDs eerste opnames voor het Factory label.
Ze verschenen op een dubbele 7" sampler met songs van 4 bands.
Vooral op Glass is de vernieuwende aanpak van producer Martin Hannett al hoorbaar.
Glass verscheen later op Still. Digital ook, maar in een live versie van JDs laatste concert.

Autosuggestion en From Safety to Where zijn twee leftovers van de Unknown Pleasures sessies.
Beide nummers werden uitgeleend aan een ander independent label en daar ook officieel gereleaset.
Duidelijk hoorbaar zelfs omdat Martin Hannett gelijkaardige productietechnieken gebruikt.
Leg Safety to Where bijvoorbeeld maar eens naast Candidate.

Uit diezelfde UP sessies stammen ook They Walked in Line en The Kill.
Beide zijn inclusief New Order studio overdubs terug te vinden op Still.

They Walked in Line staat in zijn originele versie (zonder overdubs) op de box Heart and Soul.
En tenslotte The Only Mistake dat zijn demoversie nauwelijks ontgroeid was en behoorlijk
wat New Order oplapwerk kreeg alvorens het op Still gepresenteerd kon worden.

Transmission / Novelty en Love Will Tear Us Apart / These Days
zijn de twee enige Factory singles die Joy Division ooit heeft uitgebracht.
Transmission en Novelty zijn nummers die ouders zijn dan het UP album,
maar de single versies werden na het album opgenomen.

Er bestaat nog een andere versie van Love Will Tear Us Apart
(eigenlijk de 1ste versie) die op de 7" en 12" vinyl single verscheen,
maar op CD enkel is terug te vinden op de Atmosphere CDsingle uit 1988
of de voor de rest volstrekt overbodige verzamelaar Permanent uit 1995.

Atmosphere / Dead Souls zag het levenslicht bij het Franse Sordide Sentimental.
Uit dezelfde sessies onthouden we ook versies van Ice Age en Something Must Break.
Opnieuw op Still uitgebracht en voorzien van de nodige overdubs.

Let Something Must Break (Still versie) maar een naast de originele opname
(terug te vinden op de Heart and Soul box). Het gaat om dezelfde opname, maar
productioneel bijna onherkenbaar opgesmukt. Echt interessant om te vergelijken.

She's Lost Control is een heropname van de UP track
en werd nav een mogelijke doorbraak in de US (de tournee die er nooit kwam
omdat Curtis zich had verhangen het weekend dat aan de US trip vooraf ging)
in de US op 12" uitgebracht met Atmosphere op de b-kant.

Incubation / Komakino zijn leftovers van de Closer sessies
die samen met het hier ontbrekende As You Said op een gratis flexi disc
waren terug te vinden die tijdens optredens (en in winkels) werd uitgedeeld.

Hier staan een paar nummers op die niet op Closer en Unknown Pleasures staan?

Een paar? Er staat geen enkele op Closer of Unknown Pleasures. Nouja, She's Lost Control natuurlijk wel, maar dit is een andere versie.

These days, Glass, Love will tear us apart en Dead souls.

Zijn er toch wel wat.

Maar dat zijn ze dan ook volgens mij.

Die staan inderdaad ook niet op Closer of Unknown Pleasures, wat is je punt?

Die staan er dus wel op.

Zat even te kijken of het wel waard is om deze binnen te halen.

Wat heb jij voor versie van die albums? Staan ze er in bonustracks op ofzo? In de reguliere versie van Unknown Pleasures en Closer staan die nummers er niet op. Kijk maar eens op MuMe bij die albums, of Wikipedia, of wat dan ook. Als bonustracks zou wel kunnen, dat weet ik niet.

Die nummers staan er helemaal niet op. Ik zie bij de albums wel wat bonus live tracks.

Misschien dat ze er bij één of andere deluxe versie opstaan (aan die onzin doe ik nooit mee), maar op de originele albums absoluut niet.