Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Grappig, ik heb een tegenovergestelde reactie. ik ben lang niet zo enthousiast geweest over een nieuw Oldfield-album.

Ja, je moet wel een grappenmaker zijn om dit goed te vinden.

Dat waren mijn gedachten bij dit album. Klaarblijkelijk zitten er dan nog aardig wat grappenmakers op deze site.

Zo mooi als de hoes is, zo nietszeggend is het album. Er zijn misschien wel een miljoen muzikanten die iets soortgelijks kunnen creëeren. Blijft overeind dat hij voor mij persoonlijk de grootste aller tijden is. Maar deze behoort samen met Earth Moving, Platinum( behalve deel 4) en tres lunas tot zijn zwakke creaties. Gelukkig maar, hij blijft een mens.

Long time Oldfield observer hier. Of zeg maar gewoon een fan. Over het algemeen merk ik wel dat de meesten hier (al dan niet fan) het er over eens zijn dat de kwaliteit van Oldfield's latere jaren doorgaans niet van het niveau was van het begin. Ik probeer geen oordeel te vellen over het wel of niet waar zijn van die stelling. Ik denk dat de waardering in sterren van alle albums door de jaren heen een redelijke weerspiegeling is van de kwaliteit van de platen. Zelf kan ik gerust een andere voorkeur hebben, want muziek is nu eenmaal een kwestie van smaak.
Kijkend naar Man on the Rocks wil ik er zelf 3-3,5 ster aan geven. Die 3 komt dan vooral door de laatste 2 nummers, waar ik echt niks mee heb. De rest vind ik wel weer goed te pruimen, en van tijd tot tijd zet ik de plaat ook graag op. Niet dagelijks, maar periodiek krijgt ie wel een slinger. Vinyl, CD of stream is dan vooral een kwestie van de mood of the day. Wil ik iets vasthouden, bekijken, lezen, of kies ik puur voor gemak... (dat krijg je met fan verzamelaars).

Over het geheel genomen vind ik dit een vrij saai, matig album. Alleen Castaway kan me bekoren.

MAN ON THE ROCKS 2014

Het was al even geleden dat Oldfield nog een plaat uitbracht met volwaardige popsongs. Net als Earth Moving (1989) bestaat Man On The Rocks enkel uit gezongen liedjes. Trok hij voor de eerste langspeler nog verschillende zangers aan, dan is het hier enkel de Britse sessiezanger Stephen Lipson die we horen. En die keuze draagt bij aan de vervlakking die na een paar nummers optreedt. De songs zijn niet sterk genoeg en de arrangementen missen de avontuurlijke inkleuring van zijn jaren '80 hits. De teksten zijn behoorlijk cliché en lijken af en toe wat te autobiografisch om door iemand anders gezongen te worden. Buiten de opener Sailing (de single zeg maar) vind ik Man On The Rocks de meest teleurstellende plaat uit Mike's oeuvre.

Toch iets over de hoes. Daarop kijkt de luisteraar mee vanuit een grot met zicht op de kustlijn. De kustlijn kennen we nog van Tubular Bells en keert net als de rotspartij terug op andere hoezen van Oldfields platen. De grot staat voor de brullende holbewoner die voor het eerst te horen is in Part 2 van Tubular Bells (1973). Op bijna elk album van Mike zit een moment waarop hij zijn duivels ontbindt. Muziek als therapie, het zal een rode draad worden doorheen zijn carrière. Mike ziet zichzelf als een outcast, een Einzelgänger die af en toe vanuit zijn spelonk connectie maakt met de wereld door middel van een plaat. Dat het water op de hoes veel blauwer en helderder is dan op vorige hoezen, is niet toevallig. Eilandman Oldfield woont ondertussen al heel wat jaren in Nassau op de Bahamas. Op het album Islands (1987) is de zee bedekt met wuivende handen die op de hoes van Man On The Rocks de binnenkant van de grot sieren.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl