Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Ja, lach er maar om , maar Reilly heeft in commerciële zin Oldfield geen windeieren gelegd.
En weer eens wat anders: het laatste album met Reilly was 30 jaar geleden, dus de "eeuwige" Reilly valt ook nog wel mee. En veel beter daarna is het trouwens ook niet meer geworden, een opleving met Amarok daargelaten.

Ze staat nu eenmaal symbool voor de wederopstanding (en hernieuwde belangstelling) voor het werk van Oldfield vanaf Five Miles Out (of het album daarvoor).

De ietwat zonnige maar verder nogal anonieme rocksongs op Man on the Rock hadden er wat mystiek door gekregen, iets wat het nu volledig ontbeert. Dat, en het terugbrengen van het album naar 40 minuten, had heel wat aardigers opgebracht.

Als dan Roger Chapman Chariots had gezongen en de werkeloze Jon Anderson een nummer had mogen meepikken, was het wat mij betreft "af" geweest.

De laatste bijdrage van Reilly dateert uit 1989.
Mike Oldfield - Earth Moving (1989)

Dankzij haar stem en het drumwerk (en co-productie) van Simon Phillips
maakte Oldfield een aantal onvergetelijke werkstukken in de jaren 80.
Onderschat hun aandeel in zijn succes niet.

Zijn laatste grote wapenfeit zou ik niet Amarok noemen.
Tubular Bells II en The Songs of Distant Earth mochten er ook zijn.

Door te kiezen voor die jonge hond op vocalen,
probeert Oldfield heel nadrukkelijk fris en eigentijds te klinken.
Met Maggie op vocalen zou iedereen het hebben over back to the 80s.

Ik moet die plaat toch eens zien te beluisteren. Dit is al mijn zoveelste bericht hier.

Oldfield had niet te vergeten al aardig was paaseieren verzameld met zijn werk vanaf Tubular Bells dus ik denk dat je beter kunt stellen dat het in de eerste plaats Reilly zelf naar verhouding geen windeieren heeft gelegd. Uiteraard heeft dat ene Moonlight Shadow hitje de doorbraak bij het mainstreampubliek betekend. En daar zullen zij dan ook eeuwig mee geassocieerd worden bedoelde ik eigenlijk.

Het nieuwe album echter schijnt een hele persoonlijke te zijn sinds ik wereldwijd de reviews er eens op nagelezen heb. De scheiding van zijn vrouw en zijn jeugdtrauma's zouden daar een grote inspiratiebron voor zijn geweest en is de reden dat het nu allemaal eens wat directer uitpakt.

Overall wordt het album ook goed tot zeer goed ontvangen. Dus mevrouw Reilly mis ik niet zo in dit verband. De jonge hond heeft power en geeft de boel een aardige schop onder de kont. Ik zie Maggie ook niet zo makkelijk de climax van Man On The Rocks uitvoeren. Dat zou het arme mens niet meer hebben overleefd ben ik bang.

Mensen zijn hier niet zo'n liefhebber van Voyager, is het niet?

Zekers wel. Prachtplaat met zn Ierse traditionals. En het schitterende Mont St. Michel.

Wel een mooie plaat maar toen die uitkwam na Songs of Distant Earth was het wel een tegenvaller. Het lag misschien wel meer aan mijn verwachtingspatroon. Ik zal hem weer eens opzetten

Ik ben juist bang, dat zij dit nog prima zou hebben aangekund. Om heel eerlijk te zijn, scheiding en jeugdtrauma's of niet, Man on the Rocks is geen schim van Five Miles Out, Crises of Discovery.

Het ontbreekt volledig aan passie/gedrevenheid en goede composities en wie Oldfield nog eens ouderwets wil horen scheuren en soleren moet in ieder geval niet aan Man on the Rocks beginnen.

Ergo, het laatste en het op twee na de laatste nummer van het album zijn onvoorstelbaar tenenkrommend slap. Echt muzak. Irene mag dan voor stevig doorgaan en "Rolling Stones" achtig, het saxje heeft helemaal niets meer uit te staan met Taurus II of The Lake en moet pijn doen aan elk geoefend Oldfield oor.

Tja zo lust ik er nog wel een paar... Moonshine lijkt in helemaal niets meer op Tubular Bells en Ommadawn is ook niet te horen in Nuclear.

Mijn Oldfield oor heeft alles van de man al mogen horen maar mij doet het geen pijn hoor. Hopelijk mag dat want ik heb weer eens de indruk dat je het voor iedereen aan het bepalen ben wat hij of zij er van moet vinden.

Wat al die andere progdino's op leeftijd er nog van bakken mag dan net zo ingekakt genoemd worden. Het is nou eenmaal een levenscyclus die je ook als muzikant doormaakt en dat uit zich dan ook in je werk. Als zodanig moet je het ook door die bril bekijken naar mijn bescheiden mening. Niks blijft wat het was en als ik dan nog naar een plaat kan luisteren waar ik de mens zelf in kan terugvinden is zijn missie geslaagd. Heel eenvoudig.

Nee, niets blijft wat het was, de vraag is alleen of het dan maar deze kant op moet.
En andere progdino's doen het soms minder, soms beter. Ik vind dat de laatste jaren Steve Hackett en Marillion minder ver van de boom vallen en dat zij het, ook op latere leeftijd, iets serieuzer hebben aangepakt. En ook met betere albums zijn gekomen.


We hadden het natuurlijk over albums met vocale bijdragen door Maggie Reilly. Instrumentale stukken zijn er op Man on the Rocks niet te vinden.

Je conclusie is natuurlijk wat merkwaardig. Als je maar een positief geluid laat horen is het oké en anders ben je weer aan het bepalen wat anderen er van moeten vinden?

Nee hoor, jij schrijft "moet pijn doen aan elk geoefend Oldfield oor"of te wel elke fan/liefhebber moet dit slecht vinden. Of ik begrijp het verkeerd dat kan natuurlijk ook.

Absoluut. Maar ik ben er dan ook weer geen voorstander van om alle progbands op 1 hoop te gooien aangezien iedereen weer over een eigen achtergrond en identiteit beschikt tenslotte. In dat opzicht hebben we hier dan ook te maken met een persoonlijk album van een gearriveerde progdino onder de palmen van de Bahama's die eens lekker een plaat wou maken waar hij gewoon zin in had. En dat komt toch wel over als een bevrijding vind ik zelf. Met een hopelijk stralende zomer in het vooruitzicht denk ik dat dit best nog regelmatig uit mijn speakers gaat klinken.

Ik vermoed dat musician het woord 'moeten' gebruikt in de zin van logische gevolgtrekking (müssen) en niet als gebod (sollen). Nu is het zo dat mijn geoefende Oldfield oren inderdaad pijn doen bij de laatste nummers, maar dat staat los van deze discussie .

Krijgen we hier nog Duitse les ook? Nou ja, bij de oosterburen zal ie wel weer hoge ogen gaan gooien. Daar zijn de oren ook wat minder goed geoefend gelukkig.

Mijn Duits is niet om over naar huis te schrijven, dus of er nou sprake is van Germaans taalgebruik....

Ik wil mij in mijn bewoordingen er nog wel eens over verbazen hoe een album als Man on the Rocks schijnbaar in bescherming wordt genomen, vooral als het een cd is waar zoveel vergelijkingsmateriaal van de artiest ligt. Mike Oldfield heeft ook nog eens acht jaar de tijd heeft gehad om na te denken. Ik heb dan zoiets als "hoe is het toch mogelijk dat".

Argumenten als (wie het ook is) "leuk dat hij/zij wat anders heeft geprobeerd" vind ik niet goed genoeg om te gaan vergoelijken. Achtergronden van de muzikant kunnen mij verder weinig schelen, behalve als het juist heeft bijgedragen tot een sterker album. En persoonlijke gebeurtenissen als een scheiding willen bij een muzikant over het algemeen nog wel eens leiden tot sterke momenten.

Als het dan als een zomers en lui album moet worden beschouwd, waar ik in mee kan gaan, ontbreekt het voor mij toch echt aan het zomerse geluid van Moonlight Shadow (1983) en To France (1984). Die enigszins neurotische, mystieke en met felle akoestische en elektrische gitaren gespeelde goede songs hebben voor mij in ieder geval beduidend meer aantrekkingskracht.

Als daar zo'n beetje alle nummers op dit album van zijn ontdaan, sporadisch nog een vleugje is overgebleven, hoeveel hou je dan nog over, Is eigenlijk het enige dat ik mij afvraag. Voor mij is het antwoord niet zo moeilijk.

Als je Oldfield zou vergelijken met de nieuwe Wishbone Ash of Ian Anderson, die ook even lang bezig zijn als Mike, dan denk ik dat deze plaat wel verbleekt.

Ik heb hem inmiddels binnen, morgen luisteren.

Serieus? Dan maar hopen dat je je geld niet over de balk hebt gegooid na al die positieve berichten van een ongeoefend oor.

Tja, ik ben wel een Oldfield-maniac.... Er zijn van die bands, die koop je toch wel. Ik vond de nieuwe Justin Hayward ook niet echt onwijs spetterend, en toch heb ik hem. Misschien ook morgen maar weer eens draaien.

Dit is gewoon Oldfield zoals ie zich op dit moment voelt. De hoge hoed heeft ie ff aan de palmen gehangen. Zo kun je er het beste naar luisteren. De muziek is niks mis mee overigens en zeer genietbaar. We zijn dan ook benieuwd naar jouw bevindingen.

Ik vind het in ieder geval een heel natuurlijk en organisch klinkend album geworden, beetje back to my roots gevoel. Verfrissend. Een verademing. En een echte band. Mag ook wel weer eens een keer na al die vermoeiende hoogdravendheid en uitgemolken triangels wou ik maar zeggen.

Het is inderdaad een nogal zomerse plaat. Met veel zomerse melodieen en het roept ook op om op je blote voeten te dansen in het zand.

Moonshine is wel een erg mooi nummer. Die vaagt zo Mumford & Sons van de kaart. Wat me ook weer doet denken, dat dit soort folkdans-muziek mateloos populair is, maar niemand op de hoogte is van deze plaat.

Man on the Rocks is wat minder dansbaar. Maar wel ook erg mooi en wederom erg zomers.

Ik luister nog even gezellig verder naar deze plaat. Uitmuntende zanger, overigens.

Ik denk dat ik voortaan me niet meer laat leiden, door de recensies van anderen, behalve Bluebird en Vigil dan. Het is wel vaker voorgekomen, dat ik met die twee users op één lijn zit.

Dit is één van de beste platen die Oldfield in jaren heeft gemaakt. Luke Spiller en Mike Oldfield zijn een goed duo, en omdat Mike eens geen lagen synth, drumcomputer en weet ik wat staat in toe te voegen, komt zijn gitaarspel sinds jaren eens goed op de voorgrond.

Ik hoor een paar van zijn mooiste en heftigste solo's uit zijn carriere. Slim ook om Robinson en Skelar als ritmesectie in te huren (zal een duit gekost hebben); het maakt de plaat consistent en lekker organisch.

Dit is gewoon een heerlijke, zomerse rockplaat, met waanzinnige zang, heerlijke, dromerige gitaarsolo's en de songs zijn gewoon erg goed. Leuk ook, om Mike lekker te horen rocken en riffen hier en daar.

Oh ja, dit is geen progrock, maar zo beoordeel ik de plaat ook niet.

Nog even over de vondst van het jaar; Luke Spiller. De vergelijking met Freddie Mercury is overal op internet te vinden, maar ik vind zijn stemgeluid ook wat weghebben van Ian Astbury en Jim Kerr. Echt een ouderwets goede zanger, dus. En nu op zoek naar de EP van The Struts.

Overigens, Hans, heb ik de EP van The Struts nu ook aan de site toegevoegd. Ik had al een video gekeken op youtube en die was erg sterk.

Aha, mooi zo Michiel, zal het t.z.t. eens tot me nemen.

Het is altijd verstandig om je te laten leiden door echte kenners

Wat de zanger betreft, voor mij klinkt deze man echt als een Amerikaanse rockzanger, de vergelijking met F. Mercury hoor ik dan ook echt niet.

Nouhou, een nummer als 'Nuclear' had zomaar op een Kwienalbum kunnen staan wat mij betreft...

Maar toch het eerste Oldfieldalbum dat eens een keer eerlijk en geloofwaardig overkomt. Daar is dan ook wel een mensenleven lang voor nodig geweest.

Eeehh Hans bij dat laatste ben je nu wel een beetje aan het doorslaan

Heeft ie nog meer van dit soort uitgeklede basic rock gemaakt dan? Dan moet ik toch wat hebben gemist.

Ach, die ouwe knarren zijn allemaal allang binnen, hebben niks meer te bewijzen, worden reflectief en maken alleen nog muziek voor hun eigen lol. Zo ook onze Mike. Ik neem het hem dus helemaal niet kwalijk. Het resultaat is er niet minder om.

Ik moet zeggen dat ik toch echt kippenvel tot over mijn oren kreeg van Nuclear, maar ook Man on the Rocks.
Queen of niet. Dit is wel pure rock, met een hoop soul. De jaren 80 platen van Oldfield waren veel synthetischer. En alhoewel Barry Palmer een vocale gigant is, waren die songs niet echt puur.

Ik kan het niet echt uitleggen.

Ga jij ook eens heel snel die nieuwe Ian Anderson en de nieuwe Wishbone Ash aanschaffen.
Ouwe knar