Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Laat ik nou net mn laatste zakgeld aan de nieuwe Asia hebben uitgegeven...... over geld over de balk smijten gesproken.

Tja, daar had ik je al direct voor kunnen waarschuwen.

Heb je de enkele, dubbele of de 3 cd versie Michiel? Op de 3e bonusdisc zingt Oldfield zelf de demo's in. Vind het ook wel wat hebben. Nog persoonlijker en authentieker. Al hoor ik toch liever de jonge hond geloof ik.

Ik heb een digitale versie ( iTunes - Music - Man On the Rocks by Mike Oldfield - itunes.apple.com )

Ik heb echt geen geld voor luxe dingen.

Je bent niet de enige. En je kunt het hier ook rustig bij laten tenzij je nog geinteresseerd zou zijn in een geheel instrumentale versie. Wat ik niet zo waarschijnlijk acht.

Precies wat jij zegt over dat het fijn is om Mike zelf te horen zingen, heb ik met Wishbone Ash, Camel en Pendragon.
Veel mensen vinden de zang niet goed, maar ik vind het juist erg persoonlijk. En dat spreekt me aan. IK ben dan ook wel benieuwd naar de demo's met Mike zelf op zang.

Een voorproefje:

YouTube - Mike Oldfield - Man on the Rocks [Demo]

Erg mooi, geen slechte stem. Fijne versie.

Vind hem toch nog op zn best met de rockers. Zoals ie dat al eerder had laten horen op Heaven's Open bijvoorbeeld.

YouTube - Mike Oldfield - Chariots (Demo)

YouTube - Mike Oldfield - Irene (Demo)

Hahaha, ik vraag me af of enthousiasme nog mensen naar deze plaat trekt. Ik heb nog een video toegevoegd. Titelnummer is ook fenomenaal.

Prachtig gewoon. En daar laat ik het dan maar bij. Van mij mag de rest een duit in het zakje doen.

Moonshine is geen sterk nummer.
Er is enkel wat gitaarsprankeling hier en vooral daar (aan het einde).

De zanger blijft eruit zien als het eerste het beste lief van Oldfields buurmeisje.
En die korte broek is echt fout, Mike.

Klasse review. Het vat echt de hele plaat samen.

Zal ik hem aanvinken?

Heb je Man on the Rocks, Castaway, Nuclear en Following the Angels al gehoord?
De plaat wordt sterker naarmate hij vordert.

Je zou er zo je korte broek voor uit de kast trekken.

Nog niet. Daarom voorlopig geen sterren.
Sailing vond ik genietbaar, Moonshine valt tegen.

Als ik de hoes uitvergroot zie ik die handjes op het plafond van de grot.
Doet me denken aan de handen in het artwork van Islands (handjes in de zee).

De man met zijn korte broek op zijn eiland en toch ook deels nog in zijn grot.
Want als caveman begon hij op Tubular Bells en hoewel Oldfield nooit een groot verteller was,
zit er in zijn muziek toch altijd een vleugje mystiek, alsof de goden er hun hand in hebben.

De kustlijn van Tubular Bells vanuit de grot bekeken...
Mike blijft toch een beetje de castaway onder de rockartiesten.

De titelsong Man on the Rocks vind ik niet kwaad.
Maar er gaan wat mij betreft meer credits naar de gepassioneerde strot van de piepjonge zanger.
De muziek is me een beetje te braaf, te vrijblijvend. Het is iets te lang wachten op de finale.

Inderdaad wel een zomerse plaat.
Ik merk sowieso op, dat de muziek dit jaar positiever is. Alsof mensen weer zin hebben in het leven en in de wereld.

Geen gezeur meer over downloads, terrorisme, einde der tijden, milieurampen. Alsof iedereen beseft dat een positieve wereld begint met een positieve instelling.

En laat deze laatste Mike Oldfield nou nét zo'n plaat zijn waar ik vrolijk en positief van word.

Overigens draag ik geen korte broeken, maar linnen broeken in de zomer.

Daar krijg je dan wel melkflessen van, beste Michiel

Downloads, terrorisme, einde der tijden, mileurampen en oorlogen zijn er niet minder op geworden maar je merkt wel dat sommige muzikanten daar klaar mee zijn. En vooral in de herfst van hun leven nog eens willen laten horen wie en wat ze nou werkelijk (willen) zijn. In die zin is hier een album ontstaan die je zo meeneemt naar de Bahama's. Met korte broek. Overigens verwijst 'Nuclear' nog wel naar het huidige tijdsgewricht.

Dazzler heeft het artwork mooi omschreven btw. Iets wat je ook mee kan nemen in de beoordeling van dit reflectieve album.

Na het album nog een aantal keren beluisterd te hebben stel ik mijn mening enigzins bij en verhoog de score met 1 punt

Eigenlijk best een toffe nieuwe van Mike Oldfield. Ik ken uiteraard niet alles van hem, want hij heeft dan ook al erg veel uitgebracht, en dan vind ik dit best verfrissend overkomen. De songs worden energiek neergezet, en hoewel poppy, komt het me niet over als muzikale armoede of iets in die richting. Luistert lekker weg in de heerlijke lentezon met een biertje erbij.

Net bezig met de kennismaking met dit album. Best lekker tot nu toe. Waardering in sterren volgt ergens deze week

Ik heb, als groot Mike Oldfield fan, deze cd al meteen gekocht toen hij uitkwam. Niet de luxe versie, dat geloof ik allemaal wel, commercieel gedoe, onzin.
Maar ik heb de cd nu verschillende malen beluisterd en hij bevalt me wel. Eindelijk weer eens een glimp van Mike, "the man he used to be". Lekker in het gehoor liggende popmuziek, niet meer en niet minder. Want eerlijk gezegd weet ik niet of ik deze cd gekocht zou hebben als het een andere artiest was geweest. Maar goed, dit is een heel stuk beter dan dat zweverige gedoe van de afgelopen 12 (!) jaar.

Ik ga mezelf niet herhalen met wat ik -ook Mike Oldfield fan- van dit album vind. Maar wilde even kwijt dat er vorige maand een veel betere Oldfield plaat is verschenen ... maar dan zonder Oldfield .

Tribute ???????........... Oh nee.... Robert Reed. Inmiddels achter gekomen.

Ik begrijp er weer geen reed van, reeds!

Mike Oldfield heeft het uitgevonden, maar is zelf al weer enige tijd de weg kwijt.
In het onderzoek naar andere wegen wil een artiest wel eens paden inslaan, ver van het oorspronkelijke gedachtegoed.

Het geldt bijvoorbeeld in iets mindere mate ook voor bands als Genesis, Yes en al eerder voor Queen. Dan zou je, enigszins verrassend, kunnen concluderen dat het een eigenschap is voor progrock. Maar je kunt ook in het soort muziek dat je maakt mooi "evolueren" en dan heb je het bijvoorbeeld over Marillion.

Soms willen ze nog wel weer eens op het juiste pad belanden.

Ja, en als Mike Oldfield z'n eigen prachtige idioom verloochend dan wel niet meer in staat is om een vergelijkbare cd als die van Robert Reed te maken, kun je als liefhebber van het genre mooi uitwijken. Prima alternatief.

Als Mike Oldfield zijn eigen prachtige idioom een keer zat is en eens een persoonlijk rootsy album straight from the heart wil maken dan verdient dat voor mij alle waardering. Ik zou ook mijn leven lang niet hetzelfde willen en kunnen doen om aan het verwachtingspatroon van de massa te voldoen. Niets frustrerenders voor een artiest dan zoiets. Meneer Reet heeft blijkbaar de veren van Oldfield nodig om te kunnen schitteren maar of hem die sieren is nummer 2. Ik ben overigens sowieso geen fan van hommages en kopieerwerk. Dan is deze 'Man On The Rocks' wel heel wat authentieker.

Ik ga een eind met je mee. Het kan nooit de bedoeling zijn dat een artiest zich telkens herhaalt en je kunt dit een authentiek album noemen. Maar dat maakt de uitvoering niet minder belabberd dan 'ie is.

Robert Reed heeft overigens niet de veren van Olfield nodig, hij heeft met Magenta goed gewaardeerde progrock albums gemaakt. Ik denk dat hij er gewoon veel plezier aan heeft beleefd om als uitstapje een Olfdield album te maken. En dat is eigenlijk ook authentiek.