John Coltrane - A Love Supreme (1965)

mijn stem
4,25
518 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!

  1. Part I: Acknowledgement (7:44)
  2. Part II: Resolution (7:21)
  3. Part III: Pursuance (10:44)
  4. Part IV: Psalm (7:03)
  5. Introduction by Andre Francis [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (1:16)
  6. Part I: Acknowledegment [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (6:12)
  7. Part II: Resolution [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (11:38)
  8. Part III: Pursuance [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (21:32)
  9. Part IV: Psalm [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (8:50)
  10. Part II: Resolution [Alternate Studio Take, December 1964] * (7:26)
  11. Part II: Resolution (Breakdown, December 1964) * (2:15)
  12. Part I: Acknowledgment [Alternate Studio Take (Sextet), December 1964] * (9:11)
  13. Part I: Acknowledgment [Alternate Studio Take (Sextet), December 1964] * (9:22)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 32:52
365 BERICHTEN 9 MENINGEN
zoeken in:
avatar van bas2204
4,0
0
geplaatst: 5 maart 2016, 20:15 uur [permalink]
Waar velen deze toch zien als het meesterwerk van John Coltrane, heb ik zelf meer met Blue Train. Niet dat ik niet kan genieten van A Love Supreme, in tegendeel zelfs. Een echte verklaring heb ik echter niet voor de voorkeur

4,0
0
geplaatst: 25 oktober 2016, 18:21 uur [permalink]
Swingend album, jammer alleen de solo's verstoren mijn luisterervaring en de flow.

avatar van Franck Maudit
 
10
geplaatst: 25 januari, 18:14 uur [permalink]
Mijn leven staat in het teken van de wereldvlucht. Mensenschuw ben ik voor alle duidelijkheid niet, evenmin sluit ik me af voor gebeurtenissen op onze kwetsbare blauwe oase. Schertsend omschrijf ik mezelf wel eens als een maatschappelijk betrokken monnik. Mijn vlucht voltrekt zich dus geestelijk, terwijl mijn ankerplaats zich in het zinnelijke verbeeldt.

Als een junk struin ik de aarde af, op zoek naar momenten van genade. Schuw als ze zijn verdragen ze moeilijk het daglicht. Hun territorium lijkt ook steeds ontoegankelijker, onherbergzamer, te worden. Of besluipt de afgestomptheid ook mij hedendagen, is deze bijeengeveegde hoop verwarring alles wat overblijft van mijn getormenteerde schouders?

Boven alles, liever dan wat dan ook, wil ik volledig samenvallen met mezelf. Compromisloos mezelf vereeuwigd zien in het nu. Zodat de stroper in me zichzelf verstrikt ziet en aan het struikelwoud kenbaar maakt klaar te zijn voor iets groters. De eeuwige catharsis die onophoudelijk mijn ziel loutert en zonder enige terughoudendheid de blik van de ander ondergaat.

Deze, door spirituele fundamenten ondersteunde, drang bepaalt mijn hele leven. Fundamenten die misschien bij eenieder bebouwing behoeven. Nu God dood blijkt te zijn en de kerken hun aantrekkingskracht verliezen rest ons een gapend gat dat dient gevuld. We weten echter niet langer hoe een put te dichten. Er is ook de angst beschimpt te worden, zoals ik op het moment van schrijven ervaar.

Ooit hoorde ik een anekdote over John Coltrane. Een interviewer had een afspraak met de grootmeester, bij het benaderen van de hoteldeur hoorde hij iemand saxofoon spelen. Het waren de eenvoudigste wijsjes denkbaar. De basis van de basis. Groot was de verbazing toen het Coltrane bleek te zijn die als een kind omzichtig noot voor noot speelde.

“Kom later even terug, ik ben aan het repeteren” - vol ongeloof ging de interviewer weg. Zijn ongeloof nam enkel toe wanneer hij enkele uren later terugkwam. Coltrane was namelijk nog steeds dezelfde noten aan het spelen. Ik wil geloven dat deze anekdote waar is. Er spreekt zo’n totale overgave voor de essentie uit dat ik wel moet overstag gaan.

John Coltrane’s magnum opus is mijn houvast in bange dagen. Mijn immer opwekbare genade. Tweeëndertig minuten en zevenenveertig seconden lang vergeet ik een cynische klootzak te zijn, stel ik me heel even open voor de ander en vind in mezelf iets terug wat ik graag altijd zou behouden: A Love Supreme, A Love Supreme, A Love Supreme, …

 
0
geplaatst: 25 januari, 20:22 uur [permalink]
M'n complimenten voor je mooie, welhaast poëtische recensies/meningen, Franck Maudit! En je hebt ook nog een leuke muzieksmaak. Ik ga gelijk A Love Surpreme even opzetten...

avatar van Franck Maudit
 
0
geplaatst: 25 januari, 22:10 uur [permalink]
De Filosoof schreef:
Ik ga gelijk A Love Supreme even opzetten...


Mooier kan een compliment niet worden