menu

John Coltrane - A Love Supreme (1965)

mijn stem
4,26 (552)
552 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Impulse!

  1. Part I: Acknowledgement (7:44)
  2. Part II: Resolution (7:21)
  3. Part III: Pursuance (10:44)
  4. Part IV: Psalm (7:03)
  5. Introduction by Andre Francis [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (1:16)
  6. Part I: Acknowledegment [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (6:12)
  7. Part II: Resolution [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (11:38)
  8. Part III: Pursuance [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (21:32)
  9. Part IV: Psalm [Live at the Antibes Jazz Festival, July 1965] * (8:50)
  10. Part II: Resolution [Alternate Studio Take, December 1964] * (7:26)
  11. Part II: Resolution (Breakdown, December 1964) * (2:15)
  12. Part I: Acknowledgment [Alternate Studio Take (Sextet), December 1964] * (9:11)
  13. Part I: Acknowledgment [Alternate Studio Take (Sextet), December 1964] * (9:22)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 32:52 (1:50:34)
zoeken in:
avatar van bas2204
4,0
Waar velen deze toch zien als het meesterwerk van John Coltrane, heb ik zelf meer met Blue Train. Niet dat ik niet kan genieten van A Love Supreme, in tegendeel zelfs. Een echte verklaring heb ik echter niet voor de voorkeur

5,0
Swingend album, jammer alleen de solo's verstoren mijn luisterervaring en de flow.

Mijn leven staat in het teken van de wereldvlucht. Mensenschuw ben ik voor alle duidelijkheid niet, evenmin sluit ik me af voor gebeurtenissen op onze kwetsbare blauwe oase. Schertsend omschrijf ik mezelf wel eens als een maatschappelijk betrokken monnik. Mijn vlucht voltrekt zich dus geestelijk, terwijl mijn ankerplaats zich in het zinnelijke verbeeldt.

Als een junk struin ik de aarde af, op zoek naar momenten van genade. Schuw als ze zijn verdragen ze moeilijk het daglicht. Hun territorium lijkt ook steeds ontoegankelijker, onherbergzamer, te worden. Of besluipt de afgestomptheid ook mij hedendagen, is deze bijeengeveegde hoop verwarring alles wat overblijft van mijn getormenteerde schouders?

Boven alles, liever dan wat dan ook, wil ik volledig samenvallen met mezelf. Compromisloos mezelf vereeuwigd zien in het nu. Zodat de stroper in me zichzelf verstrikt ziet en aan het struikelwoud kenbaar maakt klaar te zijn voor iets groters. De eeuwige catharsis die onophoudelijk mijn ziel loutert en zonder enige terughoudendheid de blik van de ander ondergaat.

Deze, door spirituele fundamenten ondersteunde, drang bepaalt mijn hele leven. Fundamenten die misschien bij eenieder bebouwing behoeven. Nu God dood blijkt te zijn en de kerken hun aantrekkingskracht verliezen rest ons een gapend gat dat dient gevuld. We weten echter niet langer hoe een put te dichten. Er is ook de angst beschimpt te worden, zoals ik op het moment van schrijven ervaar.

Ooit hoorde ik een anekdote over John Coltrane. Een interviewer had een afspraak met de grootmeester, bij het benaderen van de hoteldeur hoorde hij iemand saxofoon spelen. Het waren de eenvoudigste wijsjes denkbaar. De basis van de basis. Groot was de verbazing toen het Coltrane bleek te zijn die als een kind omzichtig noot voor noot speelde.

“Kom later even terug, ik ben aan het repeteren” - vol ongeloof ging de interviewer weg. Zijn ongeloof nam enkel toe wanneer hij enkele uren later terugkwam. Coltrane was namelijk nog steeds dezelfde noten aan het spelen. Ik wil geloven dat deze anekdote waar is. Er spreekt zo’n totale overgave voor de essentie uit dat ik wel moet overstag gaan.

John Coltrane’s magnum opus is mijn houvast in bange dagen. Mijn immer opwekbare genade. Tweeëndertig minuten en zevenenveertig seconden lang vergeet ik een cynische klootzak te zijn, stel ik me heel even open voor de ander en vind in mezelf iets terug wat ik graag altijd zou behouden: A Love Supreme, A Love Supreme, A Love Supreme, …

M'n complimenten voor je mooie, welhaast poëtische recensies/meningen, Franck Maudit! En je hebt ook nog een leuke muzieksmaak. Ik ga gelijk A Love Surpreme even opzetten...

De Filosoof schreef:
Ik ga gelijk A Love Supreme even opzetten...


Mooier kan een compliment niet worden

avatar van jordidj1
4,5
Serieus, ik moest eerst echt niets van Jazz hebben... Ik heb dit album beluisterd na de complete liefdesverklaring die Franck Maudit had uitgetypt, maar op de een of andere manier ging dit stukje muziek compleet langs me heen. Korte conclusie destijds was dat dit een van de weinige genres was die mij écht niet kon boeien dus.

Nou, gelukkig is dat dus klinkklare onzin. Vrij recentelijk heb ik de film Whiplash gekeken en dat heeft mijn denk- en luisterwijze wat betreft Jazz in een compleet ander daglicht neergezet. Dit gaat om gevoel, ritme maar vooral: plezier. Bij elk genre is dat zo, natuurlijk, maar dat komt in deze tak van de muziek zo mooi naar voren dat ik het eigenlijk niet zo goed kan beschrijven.

Het muzikaal zo goed in elkaar, bijna eng hoe ze dit ingespeeld hebben. Dat komt ook in de film naar voren, John Coltrane oefende eigenlijk alleen maar de basis in zijn hotelkamer. Die drummer in de film moest de ogenschijnlijke simpele drumtempo ook beheersen, waar hij dus heel veel moeite mee heeft. Hij speelt tot zijn knokkels bloeden, dag in dag uit. Dan zie je maar weer hoe belangrijk (en moeilijk!) dat eigenlijk is. Maar als die basis klopt, oi oi oi. Dan is het genieten blazen.

Verder wil ik er geen woorden aan vuil maken, deze vier delen van A Love Supreme is puur genieten. Kunst!

avatar van Teunnis
5,0
Off-topic berichten verwijderd.

John Coltrane doorbreekt na het contemplatieve Acknowledgement het mysterie van de nacht met zielsroerselen die me de adem benemen. M.a.w.: Resolution is een weergaloze ode aan al wat de titel 'subliem' waardig is - werelds, en toch intiem.

avatar van trebremmit
3,0
Nooit zoveel aangevonden aan A Love Supreme, wat ik best wel jammer vind gezien de lyrische reacties hier. Maar het raakt me gewoon niet, ik hoor wel dat het knap in elkaar zit, maar ik voel er niks bij, nou ja een beetje irritatie op een gegeven moment als ik de drukte wat zat begin te worden.

avatar van Tony
4,5
In dat geval kun je het hele genre wel links laten liggen, want A Love Supreme wordt algemeen wel geroemd als zo'n beetje het beste wat de jazz heeft voortgebracht. Of zijn er jazz platen die je wel "trekt"?

Misterfool
Ik denk dat jazz wel wat breder is dan enkel Coltrane, Tony
Desalniettemin is dit inderdaad een welbekend album die menig jazzliefhebber, waaronder ik, hoog heeft zitten.

avatar van Kronos
5,0
De term jazz denkt inderdaad een grote lading. De box Klara Presenteert 100 Jaar Jazz biedt een mooi chronologisch overzicht. Je kan gerust een hekel hebben aan de freejazz van John Coltrane maar houden van de albums van Billie Holiday. Voor mij is jazz een van de weinige genres waarvan ik alle stijlen wel kan waarderen.

A Love Supreme vond ik niet meteen geweldig. Het vroeg wat luisterbeurten om te horen hoe bepaalde thema's in veranderde vorm steeds terugkeren. Nu behoort het samen met Sun Ship en Blue Train tot mijn favoriete albums van Coltrane.

avatar van niels94
4,5
Het heeft me een aantal jaren gekost voor ik jazz echt ging waarderen. Ook deze plaat kwam in die begindagen op mij over als te veel gepingel en gepiel. Dit is weliswaar een van de meest geroemde jazzplaten, het is niet de toegankelijkste (ook bij lánge na niet de ontoegankelijkste, natuurlijk). De appeal is toch wat lastiger te vatten dan die van een Somethin' Else van Cannonball Adderley, is mijn persoonlijke ervaring.

Misterfool
Voor mij was Giant Steps het aanhaakpunt wat jazz betreft. Ik zal dan wel een gepingel en gepielliefhebber van het eerste uur zijn. . Desalniettemin wil ik nog aangeven dat er veel jazz met een flinke dot funk vaak ook redelijk toegankelijk doch tof is. Herbie Hancock - Head Hunters (1973) bijvoorbeeld.

avatar van trebremmit
3,0
Het is niet dat ik deze voor het eerst hoor.
Ik ken het nu al een jaar of tien maar in al die tijd is het niks gegroeid. Ik luister liever naar andere jazz.

trebremmit schreef:
Het is niet dat ik deze voor het eerst hoor.
Ik ken het nu al een jaar of tien maar in al die tijd is het niks gegroeid. Ik luister liever naar andere jazz.


So What? Blue Train mag ook Anouar Brahem - Blue Maqams al geprobeerd?

jakkepoes
Ik word enorm onrustig van dit genre. Zenuwachtige jazz noem ik dit altijd. Het zal ongetwijfeld knap gespeeld zijn en ik hoor dat ook wel natuurlijk maar het mag van mij iets rustiger.
Bijvoorbeeld Charlie Parker en Miles Davis zijn mijn giganten.

avatar van Kos
4,5
Kos
Dan is deze van Coltrane nog 1 van zijn rustigste..

jakkepoes schreef:
Ik word aenorm onrustig van dit genre. Zenuwachtige jazz noem ik dit altijd. Het zal ongetwijfeld knap gespeeld zijn en ik hoor dat ook wel natuurlijk maar het mag van mij iets rustiger.
Bijvoorbeeld Charlie Parker en Miles Davis zijn mijn giganten.


Dan heb je last van selective exposure of je hebt aan muzikale slalom gedaan - Davis en Bird zijn verre van altijd rustig. Zo'n zoute pinda's is een goed voorbeeld; en da's er nog maar 1.

Van Ornette Coleman zou ik dan helemaal maar wegblijven en eens kijken bij ECM

jakkepoes
type jazz: Laura - Charlie Parker - YouTube Daar word ik zooo rustig van. Vooral met dit weer.


Charlie Parker with Strings

avatar van Soledad
5,0
Ah Bird met glijmiddel. Das mijn inziens toch wel het slechtste dat hij heeft gemaakt. Was een moetje van de producer Norman Granz. Maargoed ieder zijn meug natuurlijk.

jakkepoes schreef:
type jazz: Laura - Charlie Parker - YouTube Daar word ik zooo rustig van. Vooral met dit weer.


Charlie Parker with Strings


Dit valt er ook onder:

Ella Fitzgerald - The Shadow Of Your Smile (High Quality Remastered) - YouTube

I've Got You Under My Skin - Ella Fitzgerald - YouTube

Diane Krall hoort er ook wel, net als de door mij innigst verfoeide Jamie Cullum. En uiteraard het album dat Miles met Gil Evans heeft gemaakt. Ella vind ik overigens wel prettig draaien op de zondagochtend bij 't ontbijt - dan hard bop draaien oid is slecht voor de peristaltiek

avatar van bennerd
5,0
bennerd (moderator)
Soledad schreef:
Ah Bird met glijmiddel. Das mijn inziens toch wel het slechtste dat hij heeft gemaakt. Was een moetje van de producer Norman Granz. Maargoed ieder zijn meug natuurlijk.


avatar van Barney Rubble
4,5
Achteraf gezien voelt dit haast als een overgangsalbum. Het is nog uitermate goed gespeelde modal-jazz, maar hier en daar zie je al iets van de free-jazzgekte gloren. Het woord spiritueel vind ik wat clichématig bij deze plaat, maar aan de term bezield wil ik me wel wagen. Prachtige muziek.

avatar van Sandokan-veld
4,5
'Bezieling' lijkt me inderdaad een prima alternatief voor de nogal aan inflatie onderhevige term 'spiritueel', ja

avatar van Kronos
5,0
Nogal nietszeggend als alternatief.

Bezield muziek maken of bezielde muziek hoeft niks met spiritualiteit te maken te hebben terwijl in dit geval de titel eigelijk al genoeg zegt. En nog meer duidelijkheid in de tekst bij het album:

All Praise Be To God To Whom All Praise Is Due. [...] During the year 1957, I experienced, by the grace of God, a spiritual awakening which was to lead me to a richer, fuller, more productive life. [...] This album is a humble offering to Him.

Als dat niet spiritueel genoeg is om het spiritueel te noemen weet ik het niet meer.

avatar van Sandokan-veld
4,5
Ja uiteraard, maar ik vind 'spiritueel' gewoon een kutwoord dat na talloze new age-rages eigenlijk van alles en niks meer betekent. Ik probeer het in de laatste Coltrane-recensies die ik schreef ook bewust te ontwijken om die reden.

'Bezieling' is ook niet erg concreet natuurlijk, maar omschrijft voor mij dan nog iets beter wat me zo aantrekt in het spel van Coltrane.

avatar van Barney Rubble
4,5
Dat was inderdaad ook deels mijn gedachte. Tegenwoordig heeft 'spiritueel' een soort goedkope bijklank. Net zo als het Engelse woordje: "Premium', dat tegenwoordig eerder in verband wordt gebracht met budgetbier dan met dure champagne. De letterlijke betekenis van een woord kan soms haaks staan op de associaties die een woord oproept. Bovendien lijkt iedereen Coltrane al spiritueel te noemen, dus daar probeer ik iets anders op te vinden.

avatar van Kronos
5,0
Sandokan-veld schreef:
Ja uiteraard, maar ik vind 'spiritueel' gewoon een kutwoord dat na talloze new age-rages eigenlijk van alles en niks meer betekent.

Hetzelfde of nog erger geldt voor het woord 'God'. Ieder geeft er een eigen invulling aan. Coltrane heeft het over He, Him en Lord, wat naar mijn persoonlijke mening onnodig bepalend en beperkend is. Maar blijkbaar paste het zo in wat Coltrane als spiritualiteit ervoer. Wat anderen daar wel of niet uithalen, daar heb je geen vat op. Coltrane's muziek kan maar zo spiritueel zijn als de luisteraar op dat moment is. Voor de gemiddelde new-age adept zal ze wellicht iets te intens zijn.

avatar van Tony
4,5
In 1957 is Coltrane cold turkey afgekickt, wat hem zonder geloof in een grotere macht niet was gelukt waarschijnlijk. Weer clean en bij zinnen heeft Coltrane zijn carriere een doorstart kunnen geven en haalde hij voortaan zijn inspiratie uit zijn geloof in een grotere entiteit ipv uit geestverruimende middelen. A Love Supreme kan gezien worden als een van de vertrekpunten van de deep & spiritual jazz, een sub-genre dat de meest prachtige jazzplaten heeft voortgebracht en waarbij inspiratie dus uit geloofsovertuiging gehaald wordt en de daaruit voortvloeiende muziek vol overgave, met bezieling, wordt vertolkt. Je mag het een k-woord vinden omdat het eind 2018 misschien een beetje kazig klinkt, als ik het woord in relatie tot jazzmuziek uit eind 60 / begin jaren 70 tegenkom in recensies is mijn interesse meteen gewekt.

avatar van Soledad
5,0
Ach ja er zijn inmiddels natuurlijk 2 soorten spiritueel: spiritueel zoals met een stip op je kop tarotkaarten omdraaien op RTL 7 en spiritueel zoals Trane’s zoektocht naar een hogere waarheid. Toch een wezenlijk verschil en met de juiste definitie is het woord spiritueel dus wel op zijn plaats. Daarbij wil ik nog kwijt dat ik zelf verre van spiritueel ben (beide soorten niet), maar niettemin gefascineerd ben door Trane als persoon en zijn muziek.

Dat geldt eigenlijk voor de hele ‘spirituele freejazz scene’ waar Tony ook al aan refereert. Zoals Ataloona een kenner is in hedendaagse avant-garde/jazz, the scientist in de Scandinavische scène zit, zo ligt mijn voorkeur bij deze stroming.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:30 uur

geplaatst: vandaag om 11:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.