John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Nooit!

Nooit gedacht dat ik opeens naar jazz zou luisteren, iets dat niet meteen mijn 'ding' leek maar toch vrij vanzelfsprekend op mijn pad kwam via het werk van Mark Hollis. Vanzelfsprekend kwam ik terecht bij Miles Davis en nu is het tijd om door te stoten naar de klassiekertjes in een poging wat een geheel nieuw vlak in de muziek te kunnen overzien.

A Love Supreme doet mij eigenlijk niet zoveel, terwijl het spirituele toch vaak in de commentaren naar voren komt. Misschien is het ook omdat het op een andere manier terug te vinden is dan ik gewend ben, meer levendig dan bij veel andere muzikanten zulk spiritueel werk zou zijn, maar dat moet ik nog ondervinden. Vooral de eerste twee delen spreken mij nog wel aan, en ik zal dit album zeker nog wel vaker de kans geven, maar momenteel weet het mij niet te raken als het werk van Davis.

Gewoon blijven draaien Beitel, het kwartje valt dan uiteindelijk vanzelf.
"A Love Supreme" zit daarna voorgoed in je hoofd.
Mark my words !

Pursuance is jazz van het hoogste niveau, dat nummer neemt me altijd helemaal met zich mee en laat me dan verweesd achter. Briljant, meer hoeft er over deze cd niet gezegd te worden
john coltrane

begrijp ik nu goed dat je Miles Davis niet tot de klassiekers rekent?

Nee, nee, dat bedoel ik niet. Kind of Blue kan je nou niet als iets anders beoordelen dan klassieker, alhoewel ik zelf dat woord niet zo gebruik en meer gebruikte om de hoog gewaardeerde jazz-albums hier aan te duiden.

"A love supreme, a love supreme, a love supreme..." dat zit in ieder geval al in mijn hoofd. Het is nog steeds niet helemaal waar ik naar op zoek ben, maar dat het goed is, is duidelijk..

Dit geldt toch wel als 1 van de beste jazzcd's ooit en ik begrijp maar al te goed waarom. Ik moet wel bekennen dat het een tijdje heeft geduurd tot ik hem helemaal snapte, het was namelijk zo dat dit samen met 'birth of the cool' mijn 1ste jazzaankoop was.
En aangezien de muziek van miles davis het toegankelijkst was, kon ik het best met die muziek overweg. Maar al snel bleek dit een groeiplaatje te zijn en begon ik deze meer en meer te spelen. En beetje bij beetje kon deze cd me telkens wat meer in vervoering brengen. Zo kwam het dat ik compleet verslaafd geraakte aan deze plaat en hem op den duur hoger ging inschatten dan 'birth of the cool' want terwijl miles davis me gewoon deed ontsnappen, kon john coltrane me echt doen genieten van zijn muziek.
Het zit dan ook perfect in elkaar, soms gaat coltrane even stevig door op zijn sax en begint het naar freejazz te neigen maar dan valt alles weer samen in 1 geheel en heb je weer dat gevoel naar wat kalmere jazz te luisteren. Maar niet alleen coltrane speelt de pannen van het dak, de mannen rond hem leveren ook goed werk. Zo valt me telkens weer op dat wanneer coltrane een solo speelt, de drummer zo speelt dat je een opgejaagd gevoel krijgt en zo een sterke bijdrage leeft tot het karakter van deze cd. Ook kan ik echt genieten van de pianist, niks gaat boven een jazzpiano die eens goed loosgaat. En de contrabasist zijn solo's zijn ook de moeite waard wanneer de overige instrumenten even stilvallen, op die manier wordt het even wat kalmer ( en toegankelijker).
Voor mij heeft dit album dus de brug geslaan tussen de wat bravere jazz en de freejazz die ik nu volop aan het ontdekken ben.
john coltrane

Haha, dat kan nie hé

Dit is het eerste jazz-album dat ik ooit heb opgezet en aangezien iedereen het hier briljant vind dan moest het ook wel briljant zijn. In het begin vond ik het allemaal maar een verzameling trompetgeluidjes maar ik ben het nu wel weten te verwaarderen. Toch vind ik dit nog steeds geen fantastisch album.

Acknowledgement vind ik een leuk nummer maar het haalt het niet bij Resolution. Dat vind ik echt een briljant nummer wat ik altijd wel kan luisteren. Pursuance vind ik een beetje saai en Psalm voelt als een lange afsluiter.

3.5*

Je moest eens weten hoeveel mensen Jan Smith briljant vinden....

dat is knap, want er doet geen trompet mee. weet je zeker dat ze in de winkel er niet per ongeluk de verkeerde CD in hebben gedaan?

Tenor Saxofoon Voor toehankelijk trompetgeluid moet je bij Miles Davis zijn

was ik je toch even een minuutje voor!

Haha, vreemd. Toen ik het postte zag ik niks Maar hij beschrijft wel letterlijk de 4 nummers dusja -

Pursuance saai. Hij zal wel op de bas- en drumsolo's doelen, want verder is het echt een spetterende track.

Ah, zelfs die stukken vind ik persoonlijk erg de moeite waard McCoy's solo in dat nummer is zelfs een van mijn favoriete pianosolo's.

Geen noot is saai op dit wonderschone album.
Alle stukken zijn meesterlijk en vormen een ultiem jazzalbum dat zijn gelijke niet kent.

Voor de liefhebbers, kijk deze film eens, daar komt dit album ook in terug.

http://www.moviemeter.nl/film/14150

Laatst bij een Colruyt supermarkt net over de grens een rits flesjes Kasteel Triple (11 procent) meegenomen. Ik drink dit vocht tijdens Pursuance. De vraag is nu of ik bijkans van m'n stoel lazer door dit voorbij fantastische nummer of dat het Belgische goud bezig is toe te slaan.

Part IV is zo puur, zo gevoelig, het brengt me altijd bijna tot tranen....

Ik kreeg gisteren van mijn stagebegeleidster een cd bon van 15 euro als afscheidskado. En alhoewel ik de deluxe editie al had liggen, kon ik niets beters bedenken dan de vinylversie aan te schaffen. Fantastische plaat

Ik heb dit album gisteren nog eens geluisterd na een erg lange tijd. Van tijd tot tijd vraag je wel af hoe je gevoelens nog zijn voor een bepaald album, vreemd genoeg had ik dat hier totaal niet, dit blijft mijn #1 voor altijd heb ik zo het gevoel. Als ik er niet naast zit zou ik zeggen dat ik dit album al minstens zo'n 70 keer geluisterd heb? - Ik ben er erg gehecht aan, aan een schijfje en uiting van een ander

Het boek over dit album wil ik binnenkort ook eens lezen, tof om eens het volledige verhaal te weten, ik weet alleen dat de nummers voordien op optreden e.d. al waren gespeeld maar nog nooit vastgelegd. Dit overstijgt gewoon alles wat ik tot nu toe gewoon geluisterd heb, ik denk ook niet dat ik later wat beters zal vinden, de laatste tijd experimenteer ik met Rock, een gevoel zegt me dat ik dat genre evenals Jazz erg erg ga kunnen appreciëren en met name 'Ok Computer' dan (bv. naast zo vele albums), maar toch. Ook al vind ik op een dag de beide genres even interessant, zo niet Rock beter, dan overtreft dit nog steeds 'Ok Computer', ben ik nog serieus te nemen is dan de vraag? Of is dit album praktisch even goed qua muzikaal niveau als de #1 van MusicMeter?

Hoe je met zo weinig akkoorden (in basis) zoiets moois kon maken. Draai 'em een paar keer per jaar - in gepaste setting. Hier moet je aan toe zijn, of anders laten staan.

Van 4* naar 5* in een week tijd. Ik heb A Love Supreme al een jaar op CD, maar sinds ik ook de vinylversie heb, blijf ik de kanten omdraaien. Ik kan echt zeggen dat ik na een jaar pas de ware schoonheid van Coltrane heb gevonden, en het blijft me fascineren,

Bij deze: Berichten over top 250 verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

En de discussie over het vergelijken van verschillende genres verplaatst naar Muziek > Algemeen > Objectiviteit vs subjectiviteit

Jeugdherrinneringen, het zijn van de meest kostbare dingen die er zijn. Zo weet ik nog goed hoe ik als jonge knul, amper vertrouwd met de muziekwereld via een enkel Nirvana en meerdere Metallica-albums, reageerde op ‘A Love Supreme'. Verbaasd over de poging tot zingen van het stel serieuze heren in ‘Acknowledgement’, het thema van ‘Resolution’ al snel meeneuriënd, beangstigd door de ferme improvisatie van Coltrane in ‘Pursuance’ en wederom verbaasd over het bloedmooie ‘Psalm’. En ergens hangt rond ‘A Love Supreme’ nog steeds die zweem van verwondering, van herkenning en van beklemming - zij het op een ander niveau. Zoveel energie, is dat wat God met mensen kan doen? Of anders: zo’n immense ontlading, is dat wat jazzGod John Coltrane kan losweken bij mensen?

Dankzij de nieuwe ‘Impulse!’-uitgave kan iedereen ‘A Love Supreme’ (eindelijk) tegen betaalbare prijs in huis halen, en nu hij definitief in de kast staat komt hij er ook wat vaker uit. Een ogenschijnlijk vreemde vaststelling die ik, na hem opnieuw geluisterd te hebben, maak is dat ‘A Love Supreme’ niet het grote improvisatie-album is, geen bekroning is van een systeem dat John Coltrane ter harte nam – eigenschappen die ik het album vroeger wel eens durfde toeschrijven. Luisteren we naar de platen die voorafgaan aan dit meesterwerk, dan horen we nog steeds het elk-om-beurt geïmproviseer, een gegeven dat hier naar de achtergrond verdwijnt. ‘A Love Supreme’ geeft mij meer de indruk van een plechtstatige, enigszins beheerste John Coltrane die zijn band vrij laat om te begeleiden, en naar de voorgrond te treden indien gewenst. En misschien is dat ook de grote revolutie die schuilgaat in het album: de absolute noodzaak van een bepaalde collectieve verstandhouding, een blindelings aanvoelen, om iets als dit te kunnen scheppen. Zoals John Coltrane zelf God als een necessiteit ervaart, misschien...

Wie goed floreert in deze context (voor zover het als dusdanig beschouwd mag worden) is Elvin Jones, die ook eerder al bewees geen standaard ritmiek nodig te hebben om ‘juist’ te spelen. Ook Jimmy Garrison neemt ruimte, die hij voortreffelijk invult. Slechts de grote McCoy Tyner-fan in mij kan zich ergens “ontgoocheld” noemen, omdat de man een beetje verdrinkt in het intense strijd-gewoel.
Maar wat klagen we? We hebben stuk voor stuk briljante thema’s, we hebben een haast overbezielde Coltrane en interessant geluid daarom heen. We hebben een mijlpaal in de jazz-geschiedenis, een universele verstandhouding over hoe “goed” dit wel is. En als we de liner notes voor “waar” aanzien hebben we een God die om ons geeft. Als je het zo ziet opgesomd, zou je haast van het leven gaan houden...

Ik denk dat zowat elke saxofonist verbleekt bij deze fantastische man. Musicus pur sang, ik word helemaal meegezogen in zijn muziek. Op zo'n manier dat ik niet eens naar de ondersteunende muziek kan luisteren, al wil ik het graag. In plaats van lyrics verteld hij zijn verhaal met de saxofoon. En daardoor is het voor mij meer dan 30 minuten lang genieten. Ik kan je vertellen, dat dit ongeveer de kortste minuten van mijn leven zijn, zo snel vliegt de tijd voorbij.

Super plaat, maar kan ook niet anders met zo'n goede muzikant en misschien wel een van de beste.

Ik wil dit album gaan kopen; denken jullie dat het de moeite waard is om 10 euro extra uit te geven voor de deluxe-editie? Of ik de extra tracks nodig vind weet ik niet; die zal ik vandaag eens beluisteren. Maar ik las ook dat de geluidskwaliteit beter was, en dat spreekt me wel aan. Ik weet alleen niet of die significant beter is?

Edit: whaha, ik hoor net voor het eerst die aankondiging van die Fransman op CD2; die is zo cool (door de uitspraak) dat dat op zich al een reden is om die live-opnames erbij te nemen.

die live opnames zijn zeker de moeite waard

ook de enige live opnames waar het complete a love supreme album achter elkaar gespeeld wordt

Ik zou de gewone versie kopen Frank. Trane zag dit als zijn geschenk aan God. Het is dus het mooist het orgineel te bezitten. Dit was wat het moest zijn. De extra's zijn wel leuk, maar geen must.