John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Gisteren maar eens aangeschaft, nadat ik Olé en Blue Train al had verkend. Ik snap nu waarom dit als z'n meesterwerk wordt gezien, wát een muziek...

Ik kom hier toch nog wat moeilijker doorheen dan ik verwacht had...Vooral het soms chaotische en vlotte kan ik nog niet helemaal waarderen.

Een recensie schrijven over Jazz blijft voor mij het moeilijkste wat er is binnen het schrijven van recensie's. Meestal heb ik het gevoel, dat het prachtig klinkt, maar ik weet veel niet waarom.
Is het nou door die sfeer, die me doet denken aan de '50s en '60. Of zijn het de prachtige composities.

Hetzelfde heb ik met A Love Supreme, een Jazz plaat van het hoogste niveau.
Vier composities meer heeft Coltrane niet nodig om te tonen wat hij in huis heeft.
Van fantastische improvisatie's tot sterk doordachte melodieën.
Ik speel hem altijd via mijn CD-speler, en als ik me afvraag aan welke song ik zit, verschiet ik er altijd van dat op het moment dat ik kijk de laatste seconden/minuten van de plaat bezig zijn.

Het is een sneltrein, die zonder stops zich afspeelt.
Van een geniale bassolo, ga je naar de onnavolgbare sax van Coltrane.
Zelfs een drumsolo zit er in, in het begin van het fantastische Pursuance.
Ik waan me haast in de jaren '50 in een solo, met ene oud tapijt.
Waar de laatste take erop zit, van een plaat die later een (Jazz)meesterwerk ging worden.

Een verdiende 5*, en natuurlijk een plaats in mijn top 10.
Want wat hier Coltrane met zijn band heeft bereikt is waanzinnig! 5*

Een geweldig album, maar waarom het nu zó populair is in vergelijking met sommige van zijn andere albums is mij eigenlijk een raadsel. Het heeft zelfs bijna het dubbel aantal stemmen van dat andere bekende album Blue Train, waarvan ik de populariteit beter begrijp.

Naast de suffe vocalen vind ik A Love Supreme als geheel ook nogal wat intensiteit missen, zoals die wel te horen is op bijvoorbeeld Ascension en Sun Ship. Ik vind Coltrane hier wat minder lyrisch waardoor hij me niet zo weet mee te voeren.

Misschien heeft deze gewoon nog wat meer draaibeurten nodig.

Ik zit mijzelf die vraag ook even te stellen. Waarom deze in mijn top 10 en geen Meditations of Ascension? Ik waardeer ze net zo hoog. Voor mijzelf kan ik alleen maar bedenken dat ik Love Supreme al heel lang in mijn bezit heb. Dus die plaats in mijn top 10 is deels op nostalgische redenen gestoeld. Maar waarom deze zo wijd en zijd bekend is. Geen idee. Misschien dat Love Supreme conventioneler en toegankelijker is dan die platen, maar tegelijkertijd ook veel avontuurlijker en drukker dan Blue Traine of Soultrane. Maar om die redenen zou Giant Steps die status bijvoorbeeld ook best gehad kunnen hebben.

Ik lees er op wiki het volgende over: It is generally considered to be among Coltrane's greatest works, as it melded the hard bop sensibilities of his early career with the free jazz style he adopted later.

Ik zoek er wellicht teveel die free jazz in.

In feite is A Love Supreme slechts uit 3-4 accoorden opgebouwd; dat maakt het technisch, knap, maar anders dat idd Blue Train dat me echt vanaf de eerste noot kan pakken. Blue Train is voor mij ook een late-avond-plaat die ik het liefste alleen draai.

Als ik naar deze luister - ik heb een Japanse speciale editie - let ik ook meer op het geluid dan bij Blue Train, dan laat ik me meeslepen.

Vreemde vraag misschien, maar is de "deluxe"-versie beter van geluidskwaliteit dan de "orginals"-versie? Wie kan mij helpen? Alvast bedankt

Het zijn de origene mastertapes die zijn gebruikt.
Aangezien ik alleen de LP en de Deluxe cd uitvoeringen heb durf ik niet te zeggen op de Deluxe versie beter is dan de orgineele cd versie.

Het is wel zo dat de cd versie beter is dan de lp versie, all heeft de lp versie meer "charme"......

Dat kan ik je verzekeren. De deluxe-versie is een must wat mij betreft.

de uitgave door Analogue Productions is, voor mij, de beste versie die ik tot nu toe gehoord heb.

Die is in 2010 uitgegeven zie ik. Nog niet gehoord of vergeleken. Ik ga eens op zoek.

edit: ik prefereer toch de deluxe-uitgave uit 2002. Qua geluidskwaliteit hoor ik eigenlijk geen verschil (al kan dat aan mijn doorsnee stereo liggen), maar bij de Analogue-uitgave is de percussie wat te ver naar de achtergrond gemixt naar mijn smaak. Al in de eerste seconde duidelijk hoorbaar in de gong-klank.

Dank je Paalhaas! Maar gewoon nog even voor de zekerheid: met de "Originals" bedoel ik de Verve Originals-reeks van 2008, dus jij vindt de Deluxe-uitgave (van 2002) beter klinken, juist?

Groetjes, Jan

Ik zal het meteen eens googlen si, bedankt


...even later: oh maar het is een SA-CD, dat speelt mij cd-speler niet.

jawel hoor.

O dan had ik het inderdaad verkeerd begrepen. Ik dacht dat je de originele uitgave bedoelde. Ik hoor nu de Originals-versie en die klinkt net zo goed! Zelfde remaster volgens mij. Maar door de bonus-cd met uniek live-materiaal wint de deluxe-versie het toch wat mij betreft.

Ja akkoord, maar niet béter he. Zonder de voordelen van SA.

[/quote]
O dan had ik het inderdaad verkeerd begrepen. Ik dacht dat je de originele uitgave bedoelde. Ik hoor nu de Originals-versie en die klinkt net zo goed! Zelfde remaster volgens mij. Maar door de bonus-cd met uniek live-materiaal wint de deluxe-versie het toch wat mij betreft. [/quote]

Ja, dat verwachtte ik dus. Maar inderdaad ik zal ze sowieso eens moeten aanschaffen!
Mijn originals-versie geef ik wel cadeau aan iemand (de blijde boodschap verkondigen he ). Bedankt voor je hulp.

Een lichte aanpassing in de punten en vanaf nu is het voor mij één van de betere jazz platen die ik tot nu toe heb gehoord. Het zet zelfs de 6 jaar oudere Kind of Blue van Miles Davis een trede lager op de ladder. Die plaat behoudt trouwens gewoon zijn punten. Blijkbaar kan ik de zwaardere jazz een stuk beter behappen dan de luchtige jazz.

Misschien bedoel je dat de "zwaardere jazz" meer luisterinspanning vergt en daarom meer bevrediging schenkt ? Of begrijp ik dat verkeerd ? Ik vind A Love Supreme overigens zelf helemaal geen "zware Jazz". Toen ik het album voor het eerst hoorde (ik denk in 1969) werd ik gelijk geboeid door het meeslepende spel van Coltrane, McCoy Tyner en natuurlijk ook Jimmy Garrison en Elvin Jones. En ik was niet high, maar integendeel geheel nuchter (ik gebruikte geen drugs).
"Zware muziek'", dat is voor mij bijvoorbeeld de meeste punk, daar krijg ik hoofdpijn van....

Misschien ligt het aan mij, maar ik begrijp je commentaar mbt zwaardere jazz niet.

Ik snap IllumSphere wel. Ik krijg hoofdpijn van Dixieland.
Daarentegen is bebop of hardbop een stuk beter te verteren!

Ik krijg het idee dat hij bedoelt dat de muziek van Coltrane een stuk zwaarder is dan die van Davis.

Coltrane ligt wat zwaarder op de maag. Dat herken ik ook wel. Drukker, ogenschijnlijk ingewikkelder, onnavolgbaarder. Davis is veel relaxter en en gemakkelijker om te volgen als ik het zo mag formuleren.

In bovenstaande formulering kan ik me wel vinden, vooral in ogenschijnlijk ingewikkelder.

Wat Edwynn dus zegt. Ik wist het trouwens niet dat er werd gereageerd op mij, mijn excuses.

Meestal geeft een eerste indruk je al het idee hoe goed je het album gaat vinden of vindt. Bij een wat 'ingewikkelder' genre als jazz echter geef ik het echter de tijd om er echt een goed oordeel erover te kunnen vellen. Zeker bij zo'n album met klassiekerstatus zoals deze van John Coltrane! Ik begon jazz de afgelopen tijd best wel te waarderen, maar dit album ligt wat lastiger in het gehoor. Ik ben niet zo'n fan van de saxofoon als muziekinstrument. Het schelle geluid daarvan is nogal aanwezig op deze plaat, terwijl de piano veel meer op de achtergrond te horen is. Erg jammer van die keuze maar goed.

Het eerste nummer klinkt hoe dan ook goed, beetje bevreemdend en gaaf wordt het zelfs als je opeens de tekst 'A love supreme' een paar keer hoort. Het tweede nummer kan er ook nog wel mee door. De saxofoon zet een chill thema in en hoppa daar gaat het kwartet weer aan de gang met jazzige frivoliteiten. De laatste twee nummers van A Love Supreme vind ik helaas maar weinig aan. Het derde nummer is ongestructureerde drukte en bij dat laatste nummer denk ik al na half minuut 'oke ik weet het wel'. Het drentelt véél te lang naar het onvermijdelijke einde. Wat mij betreft had het ook in een minuutje of twee afgedaan kunnen worden. Uiteindelijk heb ik gemixte gevoelens na het diverse malen luisteren van deze plaat, maar denk dat ik het nog heus wel vaker ga opzetten.

Uitstekend om het dan wat langer de tijd te gunnen, Vinokourov! Soms heeft een plaat even wat langer nodig om goed te kunnen landen; of misschien blijkt dat het gewoon (nog) niet helemaal voor jou is, maar je hebt het dan in elk geval geprobeerd en kunt je mening duidelijk onder woorden brengen. Waar je dan weer mee aan de slag kunt.

Als de sax niet jouw instrument is, misschien is Coltrane dan niet het pad om te bewandelen als je verder wilt met jazz, maar kan je kijken of bijvoorbeeld jazz waar de piano meer prominent is meer van jouw goesting is (Thelonious, Art Tatum, Keith Jarret, Bill Evans, om maar wat namen te noemen).

Of, als ik zo je verhaal lees, zou je ook eens een wat vroegere plaat van Coltrane kunnen proberen, die doorgaans nog wat gematigder zijn. Olé Coltrane bijvoorbeeld denk ik dat je goed zou kunnen smaken, ook omdat deze plaat (m.i.) behoorlijk geowned wordt door McCoy Tyner, de pianist die ook op deze A Love Supreme te horen is.

Thelonious Monk vind ik briljant ja . Net als The Dave Brubeck Quartet, waar de piano ook een grote rol heeft. Thanks voor de tips trouwens.

Op Amazon.com: Best 25 Blue Note Albums

Vind je een lijst: Best 25 Blue Note Albums.
Een aardige starter - net als het jazzboxje dat Volkskrant en NRC een paar jaar geleden samenstelden met 10 - 15 jazz-albums. Alle de moeite waard, en een goed startpunt voor een verkenning.