John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Ik snap hem ook wel. ik reageerde op een bericht waarin hij melding maakte dat dit geen goed album is. (objectief/subjectief..)

Evenals deze reactie was ook die reactie niet super serieus..

Maar toch bedankt voor de uitleg..

: )

Net voor de eerste keer opgezet en vind het prachtig. Helemaal niet druk (zoals hierboven ergens geschreven), ingetogen, wat duister en donker juist; die langzame saxofoon begeleidt door de bas en pauken. Het lijkt wel of de drummer ze af en toe losjes op het vel laat stuiteren. Ondertussen lijkt de piano een eigen stuk te spelen, maar het past er wonderwel bij.
Het mooiste vind ik de bassolo aan het eind van Part III. Ik stel me voor dat Jimmy rustig aan zijn bas staat te plukken met ingehouden adem en dat John, McCoy en Elvin de handen laten rusten op hun instrumenten en goedkeurend meeknikken. (Het stimuleert in ieder geval de verbeelding..)

ja, die bassolo's zijn geweldig, ik heb een live uitvoering beluisterd op Spotify. Staat op een trippelaar genaamd Live in Europe, in ieder geval op die live uitvoering staat een bass-solo van ca. 8-9 min. Zeer de moeite waard om te beluisteren.

op de special edition dubbel-disc staat ook de gehele plaat live op. Geweldige sfeer!

Toch maar eventjes iets schrijven hierover, aangezien het toch op nummer 1 in m'n top 10 staat hè. Ik weet niet zo goed wat het is met John Coltrane's muziek. Het is alsof er een welkomst comité gestationeerd staat in m'n oorschelp die elke noot die door John's kwartet gespeeld een warm welkom geeft.

Oorspronkelijk was ik altijd echt een hiphopper, in principe ben ik dat nog steeds wel, maar mijn muzikale horizon is intussen een stuk breder geworden. Bij hip hop platen was het altijd heel makkelijk om te zeggen wat ik wel of niet sterk vond aan het album, lyrics, beats, stem, zeg het maar. Ik kan zeggen hoe ik Trane's emotie in z'n spel kan horen, hoe goed de muzikanten wel niet zijn, hoe de kwaliteit ervan af springt, hoe geweldig de sfeer is, maar eigenlijk is mij dat allemaal te vaag. En dan nog, waarom zou het me dan moeten raken? Ik weet het niet. Wel weet ik dat het altijd heerlijk valt als ik dit draai. A Love Supreme heeft altijd een extra 'x' waarde voor me gehad waardoor dit gewoon mijn favoriete plaat is, maar wat die 'x' is weet ik niet en wat mij betreft is dat ook helemaal niet belangrijk .

Woorden schieten tekort. Deze plaat is een wonderlijk geschenk van Coltrane aan ons stervelingen. Amen.

Ik zat fout en ik had gelijk: het is heus wel een leuk plaatje, A Love Supreme. De opener blijkt nog best catchy, de emotie druipt van Coltranes saxofoonwerk af en het drumwerk mag gerust fantastisch worden genoemd. De bassolo aan het eind van het derde nummer vind ik niet altijd even prettig, maar dat ligt er vooral aan dat 'ie vrijwel onhoorbaar is als je met dit album op je mp3 over straat loopt. Anderhalf punt erbij.

Die bassolo in Pursuance vind ik ook juist geweldig, maar ik loop dan ook nooit op straat met een mp3 speler
Het drumwerk is om bij te likkenbaarden. En de meester zelf etaleert zijn emoties en diepreligieuze gevoelens op onnavolgbare wijze.
A Love Supreme is zinderend en opzwepend. Een avontuur dat ik op elke moment op de dag wel kan beleven.

De hele wereld komt elke dag in beweging, de zon gaat onder, komt weer tevoorschijn... Mensen zijn actief, de natuur ontwikkeld zich en gaat weer ten onder. Een veer lijkt de wereld elke dag op te winden, energie te geven om zo in beweging te komen en in beweging te blijven.

Enkele weken terug had het uitzicht van waar ik woon mijn blik gevangen genomen en liet die voor een tijd niet vrij. Wat mijn blik op oneindig misdaan had is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. In gedachten verzonken wachtte ik af tot mijn blik op borgtocht mocht gaan of tot dat de noodzakelijke tijd door mijn blik uitgezeten was. In die ogenblikken, ik heb daar geen dagen voor het raam naar buiten staan turen, besefte ik dat het Coltrane was op A Love Supreme...

Hij was het met zijn spel op dit album dat de wereld elke dag opwind. Als een veer gaf hij het energie. Zelfs jaren na z'n dood, dag na dag. Hij klinkt op dit album zo krachtig en intens dat hij het moet zijn samen met McCoy Tyner, Jimmy Garrison en Elvin Jones...

Aangezien ik pas in november 1988 ter wereld kwam kan ik me geen tijd herinneren voordat A Love Supreme opgenomen was. Daarom doe ik maar net alsof niks de wereld had moeten opwinden voor 9 december 1964. Ik kan me toch alleen maar herinneren dat Coltrane de aarde als een tol opwind en dat is een prima gedachte zo.

Wat een emotie brengt deze man teweeg, inderdaad. Hoewel Pursuance nog altijd mijn grote favoriet is (lees: 1 decimaal meer favoriet dan de rest), is het afsluitende Psalm ook wel iets bijzonders. De afsluiting van de zoektocht naar de ultieme religieuze ervaring, gaat gepaard met enkele bombastische elementen. Coltrane's spel klinkt hier bijna hees van de vreugdetranen. Ik zou bijna zelf op mijn knieën ter aarde storten met de handen geheven naar de hemel.

Ik heb het album al vrij lang en was altijd al onder de indruk van de virtuositeit. Maar sinds kort voel ik ook de emotie en de sfeer die erachter zit. Zodoende krijgt deze plaat ineens weer een nieuwe dimensie voor mij.

Leuk achtergrondmuziekje! 2,5* is welverdiend. Ideaal als je staat te koken of een boek aan het lezen bent. Zeer muzikaal en technisch, mooi sfeertje, maar ik ben gewoon niet zo'n saxo-fan en als ik er op ga letten is dat wisselende ritme zenuwslopend en bloeddrukverhogend.

Oei, ik weet niet of iedereen even blij gaat zijn met die opmerking!

Je zenuwen slopen tijdens het lezen van een boek, en een te hoge bloeddruk krijgen tijdens het koken. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van John Coltrane.

Weer 'n half puntje erbij. Afsluiter Psalm is echt machtig mooi, met een gedreven Coltrane die tegen het bombastisch slagwerk vecht. Alleen het tweede nummer vind ik iets minder - het thema vind ik weinig aan, maar de solo's zijn wel geweldig -, al kan ik het onmogelijk slecht noemen.

Lang geleden dat ik zo'n groeiplaat ben tegengekomen: de oorspronkelijke score is inmiddels al verdubbeld

Is het niet tijd voor een nieuwe recensie?

Als de tijd rijp is, chevy...

Wat let je

Ja, net een vijf sterren uitgedeeld aan The Black Saint and the Sinner Lady, dus dan heb ik hier iets recht te zetten. Opgehoogd van 4,5 naar 5 sterren.

Zo nu en dan vind ik het leuk om jazz te luisteren en John Coltane behoort tot die jazz. Prachtig album waarin ik elke keer weer nieuwe dingen ontdek. Spannende stukjes worden perfect afgewisseld met rustige, gevoelige stukjes. Vooral de overgang van Persuance naar Psalm 7 vind ik erg mooi!

Erg mooie plaat van één van de grootheden uit de jazzwereld. Afsluiter 'Psalm' is bloedmooi, maar de andere composities zijn ook niet mis! Meer kan ik er voorlopig nog niet over zeggen.

Uitstekende jazz maar ik moet hier wel voor in de stemming zijn. Dat betekent dat ik dit soort muziek altijd 's-avonds laat moet beluisteren. 's-Morgens trek ik dit niet. Dan wil ik iets stevigs, zeker geen jazz.. Verder ben ik niet zo'n jazzspecialist. Laatst wel voor een prikkie bij de FRS klassiekers gekocht van o.a. Miles Davis, Dave Brubeck die toch wel een stuk toegankelijker klinken dan John Coltrane. Als ik te lang dat saxophone geluid hoort van laatstgenoemde, dan kan dat op een gegeven moment wel eens op mijn zenuwen gaan werken.

4,0*

Ik sluit mij volledig aan bij wibro, jazz beluister ik niet vaak en alleen 's avonds maar de klasse van dit album druipt er vanaf, het klinkt bezield en spontaan en toch doordacht.

Een mooie Jazz plaat, van een van de grootste helden uit de Jazz geschiedenis.

Heerlijke plaat om 's avonds te draaien.
De composities zijn heerlijk en de combinatie van bass, sax, piano en drums werkt heerljk.
En ook al lijkt het op het eerste zicht achtergrondmuziek, als je eens goed luistert merk je dat dit toch erg "spannende" jazz is. De opener is mijn favoriet. 4 met kans op meer.

Bij het ontdekken van een nieuw genre kan je soms enthousiast zijn en soms niet enthousiast. En soms kun je zo enthousiast zijn dat je direct twee albums wilt belonen met een vijf. Zo ook in dit geval. Ik heb vorige week naar Kind of Blue van Miles Davis geluisterd en was zo enthousiast dat ik in een impulsieve bui dat album met een vijf beloond heb. Nu heb ik deze avond geluisterd naar dit album en ook dit album wil ik een vijf geven. Maar omdat ik momenteel bezig ben met mijn top tien in elkaar te flansen moet ik opletten met stemmen. Daarom beginnen we met een vier en een half, maar mag hij zeker zich in de strijd om een plek in mijn top tien voegen. Geweldig album!

Ik heb verhoogd naar een 5*, en hem een plaats in mijn Top 10 gegeven.
Schitterende plaat, dit is zeker geen Jazz muziek om tijdens het studeren te draaien.
Daarvoor is hij te spannend en te afwisselend. 5*

Eén van mijn eerste kennismakingen met Jazz en na twee luister beurten bevalt deze uitstekend. Anderhalf jaar terug heb ik eens voor een album topic op een ander forum Thelonious Monk (Monk's Dream) geluisterd en sindsdien besloot ik de Jazz maar te laten voor wat het was, maar deze plaat heeft me in ieder geval weer enthousiast gemaakt voor het genre.

Ik kan nog niet precies beschrijven wat er nou zo leuk is aan deze plaat omdat ik eigenlijk geen idee heb waar ik nu precies op moet letten bij Jazz. Vandaar ook het ontbreken van een beoordeling, maar dat dit lekker klinkt is zeker

Wat kan ik hiervan genieten.
Schitterende Jazz, die je zeker niet op de achtergrond mag draaien.
Hier moet je aandachtig naar luisteren. Blijft stevig staan in mijn top 10.

Geen idee of je gitaar speelt of een ander instrument maar je zou eens kunnen letten op geringe aantal accoorden dat de basis vormt en die telkens in wiselende tempi en volgorde terugkeren - het is alsof je meerdere verschillende gerechten maakt met drie dezelfde componenten.

En "de jazz te laten voor wat het is" - er is geen andere muziek soort die in een live setting, in een kleine club zo goed uit de verf komt als jazz - waar musici zo in staat zo vrijelijk (improvisatie, een van de basiskenmerken van jazz) in staat zijn hun kunnen te tonen. Jazz-liefhebber word je vooral door naar concerten in (kleine) clubs/venues te gaan en het gevoel te ervaren. Jazz-musici zijn doorgaans toeschietelijker naar hun publiek - kunnen is belangrijker dan imago.