Radiohead - OK Computer (1997)

Nog maar eens luisteren dan, Ik kan je verzekeren dat die nummers echt niet op elkaar lijken

Overigens, waarom geef je een 2 als je zegt dat je een 2.5 geeft ?

Van mij kan je veel argumenten gebruiken om deze plaat niets te vinden, maar 'alle nummers lijken op elkaar' vind ik hier toch écht niet van toepassing eigenlijk.
De nummers verschillen net redelijk veel van elkaar, hoewel er zeker sprake is van samenhang.

Ik kan me wel voorstellen dat mensen dit een brei van meestentijds langzame, depressieve nummers vinden hoor.

cd paar jaar geleden bij toeval gekocht, daarna helemaal verslaafd geraakt aan Radiohead

Hmm.

Hij begint eindelijk leuk te worden, mocht ook wel na weet-ik-wel-niet-hoeveel luisterbeurten. Karma Police is echt een geweldig nummer en de statement die daarna wordt gebracht door Fitter Happier is zo mogelijk nog geweldiger. Dit zijn mijn 2 favo nummers van dit album. Verder is het niveau hoog, en leuk om aan te horen, maar de nummers blijven niet echt in mijn hoofd hangen.

Ik vind trouwens dat No Surprises 2 minuten korter had moeten duren. Dan had je een heel kort liefelijk nummertje, en het had ook gekunt, want je hoort op een gegeven moment een soort break midden in het liedje. Als ze het daar hadden geeindigt had je imo een geweldig liedje gehad, nu gaat die wat lang door en hoe leuk het melodietje ook is, te lang is niet leuk.

Aldus mijn mening.

Oh ja, het cijfer weet ik nog steeds niet.

Bwag, vind het echt niks!

Ligt dit nou aan mij?

kan, soms is het ook mogelijk dat een album groeit en later pas echt mooi wordt

Het is niet mijn schuld.

Op het moment dat ik zie dat Scientist en Herman hun stem voor dit album naar 5 sterren hebben verhoogd, ga ik opeens twijfelen. Waarom staat dit album niet in mijn top10? Ik besefte, vol schuldgevoel, dat dit enkel was om niet op een doorsnee muziekliefhebber te lijken. Ja, sorry, het spijt me, excuses. Kan Tom Yorke er wat aan doen dat dit album zo hoog staat in de MuMe-toplijst? Ik gok zomaar dat hij er niet eens weet van heeft.
Bij deze geef ik mijn individualiteit op en voeg ik me bij de massa. OK Computer komt in mijn top10, ook om het een beetje goed te maken.

Een behoorlijke tijd lang heb ik nooit gesnapt wat er nou zo bijzonder was aan Radiohead. Het klonk allemaal wel goed, maar het kon me niet grijpen. De band liet ik dan ook een flinke tijd links liggen.
Toen ik voor het eerst In Rainbows hoorde, vond ik dit een erg toffe plaat en begon me af te vragen of ik me toch niet vergist had in Radiohead. Langzaam aan begon ik hun andere albums ook weer te luisteren. The Bends heb ik toendertijd erg lang als grote favoriet gezien van de band.
Echter, vanmiddag op de fiets, toen ik dit album hoorde, is er een complete wereld voor me opengegaan. Het Radiodoek is eindelijk voor mijn neus weggetild en heeft me doen laten zien dat dit simpelweg een van de mooiste platen ooit is. Nummers in allerlei soorten en maten en bij elk ervan krijg je kippenvel. Adembenemende plaat die ik eigenlijk moeilijk lager dan de volle mep kan geven. En hij blijft maar groeien... Jammer dat Radiohead dit niveau nooit meer gehaald heeft.

Ik zie hier een nieuwe rage aankomen: het was voorheen niet cool om een bekende plaat leuk te vinden. Nu is het echter heel erg mainstream om geen bekende platen leuk te vinden. En dus is het nu heel erg cool om wel een bekende plaat leuk te vinden. Want dat is nu niet mainstream meer.

Maar het is altijd cool geweest om je daarvan niets aan te trekken en gewoon een prachtige plaat leuk te vinden, of het nou mainstream is om te doen of niet.

Ik hou met mijn beoordeling geen rekening met het feit of een album al dan niet bekend is, en mainstream is een term dat te pas en te onpas wordt gebruikt (het kan mij geen bal schelen of iets mainstream is). Trouwens, ik heb nergens een definitie gelezen van mainstream en alternatief, ik vind die termen zó belachelijk.
In mijn tijd (jaren '70) sprak men van commerciële en progressieve pop, terwijl muziek al commercieel is wanneer ze op plaat wordt gezet.
Ik kan zowel genieten van de muziek van bv. Frank Zappa of Pink Floyd of Radiohead of Beethoven als van Mika of Katie Melua of Cliff Richard of Culture Club. Als het maar goed gemaakte muziek is met pakkende melodieën.

@LucM: dat vind ik ook. alle muziek die ik WIL luisteren vind ik goed, anders zou ik het namelijk niet luisteren . Ik moet er wel bij vermelden dat veel populaire muziek van "het moment" op het moment zelf erg goed klinken, maar na ongeveer een half jaar niets meer met me doen, uizonderingen daargelaten.

Maar OKC doet al meer dan een decennium dienst als blijvertje op mijn muzikale medium. Dit album, en vele albums uit het verleden en het heden (voor zover ze zich bewezen hebben) zijn wat mij betreft een echte aanvulling op je muzikale opvoeding.

@Lukas: Als dat waar was, zouden bands als Nirvana, Joy Division of The Smiths aanzienlijk hoger scoren . Ik geef mooie platen hoog en slechte platen laag en het maakt me daarbij niet uit of het nou een bekende of juist geen bekende plaat is.

Het interesseert me geen hol waar deze plaat zich bevindt in de top 100, hij stond al op 1 in m'n persoonlijke top 10 voordat MusicMeter bestond.

Man toch, als dit een groeiplaatje is, dan ben ik benieuwd hoe hard mijn fan-zijn gaat worden eens ze aan mij is gegroeid. Want ik vond het wel van de eerste keer goed, met name Paranoid Android (we moeten daar niet snobistisch over doen, dat is een supergoed liedje) en Lucky konden mij onmiddelijk kei hard bekoren. En algemeen is dit een plaat met een fantastische sfeer erachter.

Het 'beste' album van Radiohead, alhoewel ik sneller naar The Bends grijp. De 2e luistert simpelweg wat makkelijker, is geschikter voor de achtergrond. OK Computer vereist je volle aandacht.

Als je die aandacht echter ook geeft is het een ongekende ervaring, en dit is dan ook één van de beste albums die ik ken.

Dit album is één van de klassiekers in de muziekgeschiedenis. Het ontplooit echter slechts stelselmatig zijn schoonheid, maar neemt je (mij in elk geval wel) daarna helemaal mee in de betovering.
OK Computer bevat zeker enkele van Radiohead's beste nummers, wat op zich al een prestatie is. De belangrijkste daarvan zijn Paranoid Android, Karma Police, No Surprises en Lucky. Verder vind ik ook het iets minder voor de hand liggende 'Climbing Up The Walls' een echt pareltje.

Je vergeet The Tourist nog, weergaloos nummer!

En Let Down dan? Dat vind ik nog steeds, na al die jaren, het beste Radiohead-nummer. Geniaal gedaan, dat maatverschil vanaf het begin van het 2e couplet (1e tel wordt 2e, enz.). En dan natuurlijk het mooiste kippevel-moment van OKPC: "You know, you know where you are with...."

Subterranean Homesick Alien vind ik trouwens ook nog steeds van buitencategorie! Eigenlijk een prachtige plaat, ik maak er 4,5* van. Als enige Radioheadplaat.

Het blijft een vette 5* voor mij, liefst nog hoger, maar dat werkt niet.
Eerste keer dat ik OK Computer luisterde, bekroop mij een onegwoon gevoel, dit openbaarde zich in de 2de keer en dagen lang luisterde ik niets anders meer. Schoonheid met een S, Kunst met een grote K.
Moedig van Radiohead hierna het roer omgegooid te hebben en met, weliswaar iets mindere, maar nog steeds boeiende muziek te komen. Ongelooflijk dat na Pablo Honey en het al meesterlijke the Bends (en EP My Iron Lung) een band zo iets, zo "kort" na Creep uitbracht.

Wat aan dit album vooral opvalt is de enorme samenhang. Nummers versterken elkaar en eigenlijk moet je alles als een geheel zien, afspelen op shuffle vermindert de ervaring bijv. al.

Instrumentaal briljante tracks, sterke teksten, een paar uitschieters als let down, paranoid android en exit music en het ontbreken van dieptepunten, zouden eigenlijk moeten betekenen dat dit album de hoogst mogelijke score krijgt, maar in mijn ogen moet het altijd beter kunnen dus geen 5 sterren maar 4,5.

Ik blijf erbij dat Fitter Happier er teveel opligt en No Surprises kan ik vanwege dat irritante speeldoosje eigenlijk niet meer aanhoren (hoewel het verder een prima nummer is), is me teveel 90s.

OKC heeft voor mij nog steeds erg veel gevoelswaarde. Na ruim een decennium heeft het niet aan kracht ingeboet. Ik weet dat het cliche is om dit album goed te vinden, maar ik vind het gewoon goed.

Daarom nog steeds 5* en een plaats in mijn top 10.

OK Computer wisselt voor mij momenten van grootsheid en genialiteit af met ergerlijke en zeikerige fillers. Ook is de sfeer iets te eentonig om tot het einde te boeien. Toch, voor 5 of 6 ijzersterke toppers nog een 3,5**** met wellicht een kans op verhoging na herhaalde luisterbeurten.

Samenhang van de nummers zit echt zeer goed in elkaar.

Ik vind dit echt een mooie muzikale puzzel waar je eigenlijk niet zolang bij na hoeft te denken maar gewoon over je heen moet laten komen. Maar uiteindelijk gaat alles veel te snel voorbij...

Achja het blijft Pop-Rock he..
Electioneering en Climbing Up The Walls zijn echt de hoogtepunten. De aanloop ernaartoe is duidelijk te horen, album eindigt ook sussend met The Tourist (met het merkwaardige piepdinggeluid op het einde).

Leuk. Maar genialiteit is nog een paar straatjes verder;)

Karma Police is moo, evenals Paranoid Android. De doet me eigenlijk niet zoveel. Ik begrijp de hype rond Radiohead dan ook totaal niet