Radiohead - OK Computer (1997)

Opmerkelijke stelling. Ik vind het juist mooi dat ze zich zo 'inhouden' op het eind. Voor mij het beste stuk van het album. Ik moet er niet aan denken dat ze er een verschroeiend gitaarclimaxje bij gesleept was.

Elke keer als ik het hoor vind ik dat het liedje een beetje uitdooft. En natuurlijk bedoel ik geen goedkoop van Halen solo-tjuh of i.d. Daarom ook mijn verwijzing naar Paranoid Android. Meer gevarieerd dus. Dat ze rustige stukken meesterlijk kunnen koppelen aan meer stevige stukken blijkt overigens niet alleen uit dat (magistrale) nummer.

Gezien de strekking van het nummer is de muzikale aanpak ook wel logisch toch? Muziek en tekst passen perfect bij elkaar.

Ik snap wel wat er bedoeld wordt met een gitaarsolo, maar dit is juist de kwacht van dit nummer, je hoopt er meer komt en het kaarsje dooft juist.
Briljant

Zo had ik het nog niet gezien, maar ik vrees dat ik het anders voel. Misschien is het een kwestie van wennen. Maar toch hoop ik dat ze ooit eens gaan experimenteren met een steviger live versie.

De nummer 1 van de top 250.
Verdiend? Ik vind van wel.
Dit album was mijn eerste kennismaking met echte goeie muziek.
4 jaar geleden was ik echt enorme fan van Muse.
Op zoek naar informatie over hun nieuwe album toen, kwam ik terecht op een forum van een fansite.
Hier werd er beweerd dat als je van Muse hield, je zowiezo Radiohead geweldig ging vinden.
Ik begon dan wat op te zoeken over deze tot dan toe nog onbekend gebleven groep voor mij. Ik belandde op deze pagina en had meteen zin om dit album te ontdekken.
Met dit schijfje geniale muziek op de achtergrond en de repeatknop ingedrukt ben ik de hele examenperiode doorgekomen.
Toen is er een nieuwe wereld als het ware voor mij opengaan. Ik weet nog dat ik 's avonds in mijn bed lag te genieten met mijn oude walkman van JVC ingeplugd. Ik kon zo genieten van deze cd. Ik had dit ook al voordien gehad met Absolution van Muse maar nu was het toch nog een beetje anders en intenser.
Dit album had mij beet van begin tot einde.

Van de veelbelovende beginklanken van het magistrale Airbag tot de 'microgolfoven-ping' van The Tourist, alles klopt gewoon. Ik vind dat zelfs het nogal vreemde Fitter Happier hier niet uit de toon valt, in tegenstelling tot veel mensen. Karma Police was het eerste liedje dat ik pas echt kon waarderen. Vele luisterbeurten later, viel alles op zijn plaats. Ik herinner mij dat ik voordien ooit de videoclip van Paranoid Android op de televisie had gezien en dat ik geen hoogte kreeg van dat nummer. Het klonk saai en er was niets herkenbaar aan. Maar hoe geniaal is dit nummer eigenlijk.
Met OK Computer heb ik ontdekt dat je goede muziek pas echt gaat waarderen na ettelijke keren luisteren en beleven.
Je kan het vergelijken met olijven eten. Dat vind je pas lekker als je de smaak goed leert kennen. En wanneer je de smaak leert accepteren in je mond zonder vooroordelen, dan heb je alleen maar zin in meer. Maar smaken verschillen natuurlijk, het kan zijn dat je olijven blijft eten en het nooit echt lekker gaat vinden, dat is ook met dit album. Ik heb het geluk dat ik hier volop van kan genieten.

Onlangs heb ik de plaat nog eens opgelegd. Spijtig genoeg moest ik dit album lange tijd laten liggen, ik had hem namelijk te veel gehoord. Maar een tijdje geleden was het weer genieten, en nu vooral van Let Down, het viel mij echt op hoe sterk dat nummer eigenlijk wel is. Het zorgde voor veel kippenvel en zelfs tranen in de ogen. Dat kan ik van niet veel platen zeggen.

Mijn favorieten zijn toch nog altijd Paranoid Android, Karma Police en No surprises. Zalig.

5 sterren en een plaats in mijn top 10.
Chapeaux Radiohead!

Ik kan Tom York op deze cd niet meer zo waarderen als eerst.
Karma Police en No Surprises zijn mooi, maar paranoid android vind ik te zeurend, net zoals het hele album Kid A bijvoorbeeld.
Doe mij dan toch maar The Bends, ook niet allemaal even goede nummers maar het ligt mij meer dan Ok Computer.

3,5*

Waarschijnlijk zijn sommige mensen op deze site al te jong om te herinneren wat voor impact OK computer had toen de plaat uitkwam. (En sommige gebruikers zijn misschien te oud, of vegen hun reet af met impact.)
Ik denk namelijk niet dat er sindsdien nog een plaat is geweest die tegelijkertijd door fans en critici zo enthousiast werd ontvangen, en zo megaveel verkocht. Zeven miljoen exemplaren, afhankelijk van de bron die je gelooft, en op 1 in bijna elk jaarlijstje.
En als er andere platen zo alom geliefd zijn, dan zijn het in ieder geval niet zulke rare platen als OK Computer.

Ik was in 1997 een van de jonge fans die reikhalzend uitkeek naar deze plaat. Kort daarvoor was ik liefhebber geworden van de ultieme sipneus Thom Yorke en zijn bandje, via de clip van Just en de bijbehorende plaat, The Bends. Voor mijn centjes is The Bends de beste plaat van de jaren negentig en, met een neuslengte voorsprong, mijn favoriete Radiohead-plaat. Ik zal die ooit nog wel een keer gaan bewieroken.
Ook hun andere platen, met name Kid A en In Rainbows, zijn van hoog niveau. De plaat echter, die veel mensen als het meesterwerk van de band beschouwen, de beste plaat aller tijden volgens deze site en vele andere instanties, moet volgens mij wel duidelijk onderdoen voor die drie platen.

De eerste single, indie-epos Paranoid Android, had desondanks veel indruk op me gemaakt. Eén van de weinige liedjes waarbij je tegelijkertijd je beste Joy Division-blik op kan zetten en luchtgitaar op kan spelen. Prima nummer, fantastisch opgenomen.
Maar toen ik de hele plaat hoorde, vond ik eigenlijk dat maar de helft van de liedjes dat niveau haalde:

Airbag: de opener. Misschien wel de meest inventieve gitaarsong van de laatste twintig jaar. Volkomen abnormale melodie en tekst, noisy uithalen die angsten en gevoelens aanboren bij de luisteraar waar die zich niet eens van bewust was: ‘In an interstellar burst, I’m back to save the universe!’
Paranoid Android, dus.
Exit Music: Beklemmend. Klassieke tragedie. Liefde die niet mag zijn. Pure haat tegen de tegenstanders van die liefde: ‘We hope that you choke/ that you choke.’ Verstild en gruwelijk.
Karma Police: Ooit stond ik op Lowlands (2002?), in de Alphatent, te wachten op een optreden, ik weet niet meer wat. Er werd muziek gedraaid tussen de optredens, maar zoals altijd lette niemand daar op: iedereen was bezig met kletsen, bier halen of proberen naar voren te komen. Totdat de pianoakkoorden van Karma Police klonken, en de Alphatent veranderde in een meezingfeestje.
Misschien heb ik de herinnering geromantiseerd, maar ik weet nog dat ik niemand kon spotten die niet luidkeels aan het meebrullen was: ‘This is what you get/ when you mess with us…’ Je hoorde het publiek als één man, als een voetbalstadion.
Nadat Karma Police met het geluid van een sirene uit elkaar was gevallen, ging het publiek weer over tot de orde van de dag, maar heel even had Radiohead ons allemaal met elkaar verbonden, zonder er voor te hoeven optreden zelfs. Ik heb daarvoor of daarna nooit meer zoiets meegemaakt op een zomerfestival.
No Suprises: Veel mensen die Radiohead niet goed kennen, zien Yorke alleen als een jankerige zielepoot, en daarom wordt vaak niet opgemerkt dat zijn liedjes net zo goed draaien om woede, venijn en vlijmscherp sarcasme. Ziehier No Suprises: Onthaastend trage arpeggio gitaren en een klokkenspel, met daar overheen gezongen een soort bijtende satire over burgerlijkheid: ‘I’ll take a quiet life, a handshake, some carbon monoxide, with no alarms and no suprises please.’
Lucky: Geen nieuw nummer, want al eerder verschenen op een lp voor het goede doel, toepasselijk Help geheten. Net zoals Airbag vaste prik onder mijn Radiohead-favorieten, een van de mooiste liedjes die ze ooit geschreven hebben. Yorkes tekst is oprecht mysterieus en verheffend: ‘It’s gonna be a glorious day. I feel my luck could change.’ Eat that, Roger Waters (nummer 2). Beste gitaarwerk op het album ook.

Toch al zes tracks die de status van klassieker rechtvaardigen voor dit album. Het album heeft er twaalf. Wat betreft de andere zes:
Subterranean Homesick Alien: Voor de duidelijkheid, het nummer heeft niets te maken met Bob Dylan op de stoep, denkend aan de regering. Dit is een nummer over een Alien. Die heimwee heeft. En de mensheid maar raar vindt. Psychedelische gitaartjes en een nerveus nonrefrein geven dit nummer een soort richtingsloos tegendraads sfeertje waar ik nooit heel erg warm van ben geworden.
Let Down: Zelfde verhaal eigenlijk, weer dat schizo-sfeertje, zoals in die documentaire over Radiohead, Meeting People Is Easy. Let down klinkt als: staren uit het autoraam, snelwegen en steden flitsen voorbij, maar je voelt je met niets verbonden. Probleem is dat ik me ook nooit echt met dit nummer verbonden heb kunnen voelen, hoewel het door anderen opvallend vaak wordt genoemd als favoriet.
Fitter, Happier: Gedicht door computer voorgelezen. Interessant experiment, dat de plaat niet stoort. Ik kan me echter niet voorstellen dat ik ooit in een gesprek over muziek terecht kom waarin wordt gevraagd: ‘Weet jij nog waar je was, toen je voor het eerst Fitter, Happier hoorde?’
Electioneering: Gitaarmomentje. Neil Young, U2, Talking Heads. Fijn nummer, niet bijzonder legendarisch.
Climbing up the walls: Iedereen gaat door zo’n fase dat ze dit een van de meesterwerken van de plaat vinden, en er is inderdaad iets aanstekelijks in deze horrorachtige geluidsbrei te ontdekken, maar ik skip het tegenwoordig, en blij toe. Redenen om door te slaan zijn er al genoeg op deze wereld.
The Tourist: Best mooi maar gaap.

Zes geniaal dus, en zes minder.

Rest eigenlijk niets dan om me nog even te verbazen over het feit dat een plaat als OK Computer zo mainstream kon worden. Een plaat vol trippy gitaren, waarop gezongen wordt over stemmen van ongeboren kippen in je hoofd, buitenaardse wezens met heimwee en vrouwen met Hitlerkapsels. Bizarre plaat, bizar dat het op zo’n grote schaal is opgepikt. Coldplay of Muse zijn totaal niet vergelijkbaar, met hun vage SF-themathiek en voetbalstadionemoties.
Als het gaat om onwaarschijnlijke superroem, is R.E.M. waarschijnlijk de enige vergelijking die je kunt maken in de recente geschiedenis. De meeste andere bands die zo weird zijn als deze twee, worden zelden zo beroemd. Hoe het Radiohead is gelukt om toch zo invloedrijk en geliefd te worden en te blijven? Misschien zijn ze gewoon heel erg goed. R.E.M.-zanger Michael Stipe zei het in 1993 al: ‘Radiohead are so good they scare me.’

Dat zijn ze zeker, maar OK Computer vind ik wel een beetje een wisselvallige klassieker.

Coole review Veel van je omschrijvingen zijn herkenbaar, althans wat betreft de 6 klassiekers. Van mij mogen Subterranean, Let Down en the Tourist (meer nog dan Lucky) ook tot echte kwaliteitstracks in de sfeer van het album worden gerekend, maar dat blijft tot op zekere hoogte subjectief natuurlijk. Overigens blijft het zinnetje 'bring down the government' in no surprises me altijd een beetje verward achterlaten...komt vanuit het niets en zoals eerder gezegd blijf ik een stukje muzikaal gif missen in dit prachtige nummer, dat had moeten contrasteren met het zoete karakter (los van de cynische tekst).

Ik vraag me trouwens wel af hoe iemand die zichzelf een jonge fan noemt ten tijde van het uitkomen van het album zich naar een televisie held noemt van heeeeeel lang geleden...

Ik weet het ligt aan mij maar ik kan deze plaat maar niet goed vinden, ik probeer op het allerlei tijdstippen vanwege de stemming maar het lukt niet, persoonlijk vind ik dat dit niet kan tippen aan menige Porcupine Tree plaat.

Toen ik Porcupine Tree nog niet kende, was Radiohead zo ongeveer mijn favoriete band. Nu ik Porcupine Tree ken, is dat bij mij ook veranderd. maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat ik Radiohead nog steeds goed vind. PT heeft meer (contradictie wrs) "eevnoudige complexiteit" en meer emotie, op een andere manier dan Radiohead.

Erg goed relaas van Sandokan-veld. Complimenten daarvoor.

Even over het romantiseren van herinneringen: dat is volgens mij wat muziek soms zo mooi maakt. En ik kan me eigenlijk goed vinden in de vergelijking met REM. Beiden vrij weird, beiden groot. Knap toch.

Wat ik daarna lees over Porcupine Tree en een vergelijking met Radiohead, daar snap ik helemaal niks van. Gevalletje appels - peren denk ik.

Bwa, toch ergens een beetje overlapping nee? Allebei redelijk uniek en experimenteel, niet vies van verandering (The Bends - Amnesiac resp. Lightbulb Sun - Fear Of A Blank Planet). Muzikaal genre in se verschilt wel wat ja.

Ik kan mij ook in zeer veel vinden van de mooie recentie van Sandokan. Alleen vind ik persoonlijk de vergelijking met REM niet helemaal kloppen. Deze zijn toch een stuk minder "weird" en meer (om een flauwe term te gebruiken) mainstream als Radiohead.
Ook een uitstekende band he, daar niet van, maar toch veel minder verassend als Radiohead vind ik persoonlijk.

Dat ben ik niet echt met je eens: vooral de vroegere R.E.M.-lp's hebben toch echt wel een heel weird en chaotisch sfeertje. Maar ook als je luistert naar hun wereldwijde doorbraakhit Losing My Religion, dat is toch qua rare tekst en ongebruikelijke instrumentkeuze geen vanzelfsprekende hit.

Verder bedankt voor de leuke reacties mensen!

Juist, helemaal mee eens met die overlapping

Leuk om te lezen, maar dit is een misser :

Nog steeds mijn favoriet en ik ben een gelukkige vader...

Waarvan akte dan maar

Ik vind juist die wanhopige, desolate nummers van Radiohead de leukste (leukste, ja - Bij The Smiths waren er altijd discussies of je nu vrolijk werd van zoiets als 'Cemetary Gates' of heel depressief. Er waren twee kampen - dat is dus mijn jeugd ).

Op "The Bends" komen die nummers naar mijn mening te weinig voor en daarom vind ik die plaat wat te gewoontjes en stukken minder dan deze of Kid A/ Amnesiac. De hoogtepunten van "Amnesiac" zijn de enigeen die zich kunnen meten met de betovering van 'Climbing Up the Walls'. Al ben ik het met je eens dat ze allemaal wel wisselvallig zijn. Maar de hoogtepunten zijn dermate goed dat 4.5* echt wel te rechtvaardigen valt voor mij.

En ik blijf het ook bijzonder vinden dat een band als Radiohead die toch de hoekige experimenten neit schuwt wel over de hele linie (bij kritiek en consumenten) zo gewaardeerd wordt. Heel makkelijk luistert een nummer als 'Fittier Happier' niet weg en toch stoort het niet. Wellicht als het de lengte van Revolution #9 had gehad.

Nog even voor de duidelijkheid: ik zocht hier een leuke manier om op te schrijven dat ik Climbing een wollig nummer vind, waar ik een naar gevoel bij krijg.
Bovenstaande stuk moet dan ook alleen op mezelf worden betrokken, ik kan natuurlijk nooit beweren dat iedereen die het nummer wel goed vind abnormaal is, en nooit een goed persoon of een gelukkige vader kan zijn

Vond je reactie leuk om te lezen Aquila, al ben ik het niet helemaal met je eens over The Bends (zie mijn top 10). Ongetwijfeld ga ik daar nog eens een recensie/zeververhaal aan wijden.

Is goed hoor

Vond Radiohead altijd maar een zeikbandje, maar heb ze deze week toch maar eens een 2de kans gegeven. En wat blijkt: ze hebben toch best een paar hele vette nummers geschreven.Zo vind ik Exit(music for a film) echt een bloed mooi nummer en kan ik nr 2,3,6 en 10 ook erg waarderen. De rest van de plaat heeft denk ik meer tijd nodig.

Begin met 3.5*, en we zien wel of dit nog positief of negatief gaat veranderen in de toekomst.

Voor mij was dit album een teleurstelling na eerst kennis gemaakt te hebben met Creep, en later het geslaagde The Bends.
Niet dat het een slecht album is; zeker niet, maar ik hoopte meer op een logisch vervolg op The Bends.

gelukkig was en is radiohead een band die zich graag wat ontwikkelde

Meer een durf tot experiment.

dat lijkt me inherent aan ontwikkeling

Niet helemaal mee eens, pubers die experimenteren met vuurwerk zijn in het algemeen niet erg ontwikkeld.

Maar vanavond het album nog eens gedraaid, en de nummers vallen me nog enigszins mee.
Ik zal me nog eens wagen aan Kid A en Amnesiac.

nee, maar worden dat wel door dat geexperimenteer, tenslotte is het lastig vuurwerk afsteken zonder handen

Zolang je maar geen logisch vervolg op OK Computer verwacht

Vandaag waag ik mij aan een korte recensie van OK Computer. Voor vele mensen het beste album van de jaren 90, voor sommige zelfs het beste album dat ooit gemaakt is. Laat ik beginnen met duidelijk te maken dat ik een grote Radioheadfan ben. Bijna al hun nummers beroeren mij en sleuren mij binnen in de vaak depressieve wereld van frontman Thom Yorke. MAAR Ok Computer is niet mijn favoriet. Na Amnesiac en Pablo Honey vind ik het zelfs het minste uit hun reportoire. Maar dat is natuurlijk relatief, want ook deze plaat is natuurlijk een regelrechte klassieker. De opener Airbag zet meteen de toon en dompelt je onmiddelijk onder in een waas van vervreemding met al die toegevoegde bliepjes en effecten. Na een geniale overgang begint Paranoid Android, het langste en meest complexe nummer op deze plaat. Het stuitert werkelijk alle kanten op en slingert je van de ene emotie naar de andere. En dan komt Subterranean Homesick Alien, dat een hemelse melodie bevat en een prachtige tekst:

I wish that they'd swoop down in a country lane
Late at night when I'm driving
Take me on board their beautiful ship
Show me the world as I'd love to see it

I'd tell all my friends
But they'd never believe
They'd think that I'd finally lost it completely

I'd show them the stars
And the meaning of life
They'd shut me away
But I'd be all right
All right..

Maar dit blijkt slechts een opmars te zijn voor één van de mooiste songs ooit: Thom Yorke enkel begeleidt met zijn akkoestische gitaar weet de juiste snaar bij mij te raken. De climax van dit nummer is echt wondermooi en laat je verdwaasd achter. De superlatieven schieten mij tekort, wat een aangrijpend, bezwerend mooi nummer is dit! 'We Hope that you Choke'. Het dromerige Let Down moet wel het meest vervremende nummer op deze plaat zijn en is bijna even aangrijpend als zijn voorganger. Dit nummer herinnert er mij weer aan waarom Radiohead mijn favoriete band is. De emotie en de puurheid die je bijna nergens anders kan terugvinden,en me weet binnen te sleuren in een andere wereld. Karma Police vind ik dan weer 1 van de mindere nummers. Een mooi pianodeuntje, maar na 10 luisterbeurten weet het me toch niet echt meer te pakken. iets wat ik bij de eerste 5 nummers vooralsnog niet waarneem. Fitter Happier is de vreemde eend in de bijt, een pianodeuntje en Yorke die met een bewerkte stem wat praat. een meerwaarde geeft het niet, maar irriteren doet het evenmin. Het vormt de inleiding voor het meest rockende nummer op deze plaat: Electioneering. Tevens het enige nummer dat aan het vorige album, The Bends, doet terugdenken. Daarna is het tijd voor de laatste echte topper voor mij: Climbing up the Walls. Het nummer heeft een macaber sfeertje over zich met zijn diepe drums en vervormde stem en werkt langzaamaan toe naar de geweldige climax die eindigt met een legendarische schreeuw van Thom Yorke. Kippenvel tot achter mijn oren! De laatste 3 nummers kunnen mij iets minder boeien. Het zijn stuk voor stuk mooie songs, maar ik vind ze tegelijkertijd ook een beetje saai. Ze zijn wel ideaal om op te ontspannen net voor het slapengaan, ik heb op de nachtbusreis die ik vorig jaar gemaakt heb constant naar deze 3 nummers geluisterd. net omdat er niet veel pit inzit en er geen vaart achter komt zijn het daarvoor dan weer wel ideale songs.