Radiohead - OK Computer (1997)

Luister hem nog eens 30x

Jeej, eindelijk een medestander

@ Masimo
Ik had hetzelfde gevoel over Ok Computer toen ik me de plaat aanschafte zo'n 6 jaar geleden denk ik. Boeide me niet en ik liet 'm dan 2 jaar roesten in mijn (toen nog zeer kleine) cd-collectie

Uiteindelijk dan toch weer bovengehaald toen ik Musicmeter ontdekte en bleek dat die hier op het hoogste schavotje stond. Inderdaad zo'n 30 keer beluisterd en ja, 't was prijs. Meesterlijke plaat vond ik toen. Nu ben ik geswitched naar meer progressieve muziek (deze hier van 5* naar 4,5* verlaagd), maar ik blijf Ok Computer wel een instant klassieker vinden.

Een instant klassieker die dertig luisterbeurten nodig heeft... is geen instant klassieker

Eensch!

Daarnaast vind ik (53 minuten x30, even snel uitrekenen) 1590 minuten naar 'n album luisteren waar ik heel stiekem geen ruk mee heb, een beetje zonde van mijn tijd.. Ik herken de muzikaliteit erin en ik snap ergens ook zeker dat jullie dit een goed album vinden, maar 't raakt me gewoon niet zoals iedereen hier ervaart.. Dan gaat ik liever toch iets leukers luisteren in die tijd.

Stel je voor dat ik ooit nog eens door een maniak 1590 minuten lang in een ruimte wordt opgesloten waarin slechts een CD-speler en het album OK Computer liggen, misschien probeer ik 't dan nog 'ns.. (ik hoop niet dat ik je nu op ideeën breng )

Ik bedoel wel niet dertig keer na elkaar hé gasten

En ok geen "instant klassieker", maar een gewone klassieker. Het bekt gewoon goed

haha die 1590 minuten zijn dan zo om.

Wat een geniaal album zeg, geweldig mooi. Een album wat de eerste keer wel goed is, maar wat als je het vaker luistert steeds beter wordt. Hoe meer je de nummers luistert, hoe meer kleine dingetjes je zal vinden. Vooral bij Paranoid Android, waarom staat dat niet in de Top 2000? Staat toch maar weinig Radiohead in, hij moet zeker wel in de top 100 staan. Een nummer met zo veel dynamiek, emotie en variatie, je krijgt er kippevel van. In mijn top 10 dit album, heel hoog in ieder geval!

Voor een 14 jarige heb je een goede smaak qua muziek moet ik zeggen.

Bedankt

Omdat ik OK Computer op dit moment helemaal grijs draai wil ik hier toch een soort van recensie over gaan schrijven. IK moet toegeven. Voordat ik op MusicMeter kwam had ik niks met Radiohead en nam dan ook niet de moeite om een album van hun te beluisteren. OK Computer staat hier op nr. 1 en dat is wat mij betreft meer dan terrecht. Toen ik Ok Computer de eerste keer beluisterde had ik wel zoiets van: Wat is dit?! Ik kon me niet voorstellen dat dit boven The Dark Side Of the Moon van Pink Floyd stond. Al vind ik dat laast genoemde album ongetwijfeld beter maar dat even terzijde.

OK Computer begint al goed met het nummer Airbag. Vooral aan het begin als de zang van Yorke nog niet is begonnen. Veel mensen zullen dit nummer als 'zeurderig' bestempelen. Dit had ik eerst ook maar na het nummer 5x beluisterd te hebben vond ik het prachtig. Paranoid Android wordt door veel mensen ook wel de 'Bohemian Rhapsody' van de jaren 90 genoemd. Met dat laatstgenoemde nummer heb ik niks maar Paranoid Android mag zich dan ook terecht het beste nummer van het album noemen. Geweldig, wat een trip!

Subterranean Homesick Alien is een nummer dat rustig opbouwd en het rustige tempo gedurende het hele nummer aanhoudt.
Exit Music (For a Film) is samen met de 3 bovengenoemde nummer ongetwijfeld het beste van het album. Een klein liedje maar waar wel zo'n grote vorm van emotie in gestopt is. Prachtig!
Let down is echt zo'n meezing nummer. Ontzettend goede teksten. Karma Police heb ik mischien net iets té vaak gehoord maar blijft prachtig, vooral als dat gedeelte begint van: And for a minute there, I lost myself, I lost myself Erg mooi nummer.

Fitter Happier is eigenlijk geen nummer. Als ik het hele album luister, luister ik dit nummer ook wel maar kan iemand uitleggen wat het nummer eigenlijk voorstelt of op een album als OK Computer doet? Electioneering is geweldig. Net iets harder dan de rest van de nummers. Geweldig reffrein ook.

When I go forwards you go backwards
and somewhere we will meet.
When I go forwards you go backwards
and somewhere we will meet.



Climbing Up the Walls is ook een nummer met ontzettend goede teksten. No Surprises is prachtig. Heerlijk rustig en een geweldig nummer om als je sávonds in bed ligt te beluisteren. Lucky is een geweldig nummer, met name dat gedeelte van:

Pull me out of the aircrash,
pull me out of the Wake,
'cause I'm your superhero.
We are standing on the edge.



The Tourist is een geweldige afsluiter van een legendarische plaat. Vind het jammer dat ik dit album pas een paar weken geleden ontdekt heb. Wat ik wel merk is dat OK Computer een plaat is die blijft groeien. Ben ook benieuwd of ik dit album over 30 jaar nog steeds luister. Wat mij betreft een terechte nummer 1 hier op MusicMeter.

5* en

Moet dit album nog geïntroduceerd worden? Voor die enkele coma-patiënt die na 13 jaar plots wakker wordt en besluit te checken wat dat 'internet' nu juist is en al doende op MuMe stuit: OK Computer is zowat het meest gerenommeerde album sinds The Beatles ermee kapten, en komt steevast bovenaan lijstjes terecht. Favoriet van velen, en door zowat al de rest valt het ook best te pruimen.

Radiohead perfectioneert hier de alternatieve rock door het geniale gitaarspel (Johnny Greenwood is een held), de adequate ritmesectie en de herkenbaar-uit-de-duizend vocalen van Thom Yorke samen te smelten en er een sausje leuke electronica overheen te gieten. Het album is doorspekt met van die kleine geluidseffectjes die na twintig keer luisteren kunnen blijven ontdekt worden, erg leuk. De productie is goed, maar niet uitstekend. De drums klinken soms wat benauwd, en ik vind de zang er soms ook iets te veel bovenuit komen. Het artwork is naar Radiohead-normen erg goed, maar dat zegt natuurlijk niet veel.

Het thema van het album is de teloorgang van de moderne maatschappij, en de akelig sterke invloed die technologie op het mens-zijn heeft. De muziek slaagt er uitstekend in dit gevoel te versterken, en op enkele uitzonderingen na slaagt het album er goed in de sfeer vast te houden. Die uitzonderingen zijn niet toevallig de nummers die vooraf opgenomen werden - The Tourist, Electioneering en No Suprises zijn respectievelijk iets te zeurderig, rommelig en melig in vergelijking met het andere materiaal. Subterranean Homesick Alien, het andere nummer dat in een eerste sessie werd opgenomen is dan weer wel top. Andere prijsbeesten zijn Paranoid Android, met een geweldige gitaarsolo en mijn persoonlijke favoriet Lucky. Er staat ook een fillertje op, Fitter Happier, dat ik wel kan apprecieren. Beetje cynische humor moet kunnen, zeker als tegengewicht van alle vrolijkheid in de deuntjes van Let Down en No Surprises.

Alles bij elkaar een zeer aangenaam album, niet het beste dat ik ooit heb gehoord, maar ik kan er zeker mee leven dat dit op #1 staat in de toplijst.

Daarnet dit album weer eens opgezet, en ik kan me weer herinneren waarom dit in mijn top-10 staat. Dit album is gewoon perfect.
Het begint al bij Airbag, een bizarre gitaarriff en bijna angstaanjagende zang van Thom Yorke maakt dat er een soort van buitenaards sfeertje door het hele nummer hangt. Meteen krijg ik een heel raar, onbeschrijflijk gevoel, wat doorzet tot het einde. Dan komt de Bohemian Rapshody van Radiohead, Paranoid Android. Hier is maar één woord voor: perfect. De zang, gitaar, drums, bas versmelten tot een prachtig geheel. Ook is er heel goed gelet op de details, bijvoorbeeld de computerstem die door het ''What's this?'' bijna onhoorbaar ''I may be paranoid, but I'm not an android.'' zegt. Dan weer een buitenaards nummer, Subterannean Homesick Alien. Dit nummer blijft rustig, maar brengt weer een heel eng, schizofreen sfeertje bij me naar boven. Heel knap wat muziek met je kan doen. Maar mooier kan het altijd nog worden en het bewijs daarvan is het viereneenhalf minuut durende spektakel Exit Music For a Film. Van een depressief begin tot een bizar mooie climax, ook dit nummer is weer perfect. En dan Let Down. Tja, toch wel een minder nummer tussen een rij van topnummers. Toch is dit nummer nog goed, ook doordat het schizo-sfeertje er weer lekker door hangt. En dan komt het geweldige Karma Police, één van de toegankelijkere nummers op de plaat. Weer een heerlijk nummer. wat hierin opvalt is ook de toch wel redelijk bizarre tekst van het eerste couplet:

Karma Police, arrest this man, he talks in maths
He buzzes like a fridge, he's like a detuned radio.

En dan komt Fitter Happier. Waarschijnlijk ben ik de enige hier, maar ik vind dit nummer totaal geen filler, ik vind juist dat het hele album om dit nummer draait. Een computer die beschrijft hoe het ideale leven eruitziet. En hoor ik nou verbittering in zijn stem? Om een of andere reden krijg ik toch iedere keer weer rillingen als dit nummer voorbij komt. Mooi? Nee. Speciaal? Zeker.
Net als ik behoefte heb aan weer even stevig rocken, komt daar weer Electioneering aan. Lekker, niet heel speciaal. Maar dan komt het beste nummer van de plaat, het bizar goede Climbing Up the Walls. Angstaanjagend en prachtig. De krakende stem van Yorke, het eenvoudige drumloopje, de wanhopige oerschreeuw aan het einde, beter dan dit is bijna niet mogelijk.
Nu weer een lekker toegankelijk nummertje, No Surprises. Een mierzoet melodietje, cathy refrein, een redelijk feelgood nummer. Totdat je eens goed naar de tekst gaat luisteren, die toch redelijk deprimerend is. Lucky is ook weer een goed nummer, ook al heb ik er weinig over te zeggen, behalve dat het sfeertje weer duidelijk terugkomt. Maar The Tourist is een heel speciaal, melancholisch nummer, waar ik echt even weg ben van de wereld.
Een geweldige afsluiter.

Overigens vind ik het artwork van het boekje en de hoes ook heel mooi. Deze plaat is één van de beste die ik ken. Een hogere plek in mijn top 10 en 5*.

edit: Ik zie daarnet dat dit de derde recensie op een rij is.

Paranoid Android vind ik echt een geweldig nummer (Deze kende ik al aangezien dit nummer gebruikt is in de aftiteling van de serie Ergo Proxy) maar de rest van het album weet me nog niet helemaal te overtuigen. Het is allemaal wel in orde maar op een of andere manier is het gewoon nét niet boeiend genoeg.

Ik zet het voor nu op een kleine 3.0*

niet iedereen vindt dit goed, maar ik vind het wel goed. sliep uit!!

uitgeslapen?

Meer OK Computer luisteren Brains! Ik vond het album in het begin ook 3x niks maar nu draai ik hem aan de lopende band.

De live-versie van Climbing up the Walls op de 2CD versie is echt geweldig! Mogen die bonustracks hier worden toegevoegd?

Als OK Computer en Climbing up the Walls samen zitten in 1 doosje, dan mag dat bijgevoegd worden. Zolang de frontcover hetzelfde blijft uiteraard.

Ontzettend overroepen en zoveel minder goed dan een Hail To The Thief of Kid A. Zonde, maar begrijpelijk. Dit is namelijk redelijk toegankelijk vergeleken met die twee. Toch doet het me nog steeds niet zo bijzonder veel.

3.0*

Dan vind ik Hail to the Thief toegankelijker dan dit hoor

Hm, ben ik 't niet mee eens eigenlijk. Sit Down. Stand Up. (Snakes & Ladders.), Backdrifts. (Honeymoon Is Over.), We Suck Young Blood. (Your Time Is Up.) en The Gloaming. (Softly Open Our Mouths in the Cold.) vind ik zelf toch een stuk moeilijk om in te komen bijvoorbeeld.

Daarnaast heeft HTTT voor mij ook een veel persoonlijkere en zwaardere sfeer dan OKC, wat het voor mij toch een stuk moeilijk maakt om in te komen.

Maar goed, dat ligt natuurlijk bij iedereen verschillend lijkt me.

OK Computer, het eerste Radiohead album dat ik luisterde, en meteen geweldig vond. In het begin waren het vooral Paranoid Android, Karma Police en Let Down die het goed deden bij mij. Echter, hoe vaker ik de CD beluisterde, hoe meer nummers er bij dit groepje kwamen, tot ik uiteindelijk bijna alle nummers geweldig vond.

In mijn top tien op één, al luister ik 'm niet zo vaak meer aangezien ik bang ben dat 'ie dan gaat vervelen (wat trouwens verrekte moeilijk is, je favoriete album niet mogen luisteren).

vandaag geheel beluisterd, snap niet dat dit zo hoog staat.
Ga het morgen nog eens proberen.

Wacht dan misschien ook nog even met stemmen, want deze plaat kan je na één keer luisteren nog niet in zijn waarde schatten.

Dit is zo één van die platen die nogal ontoegankelijk is in het begin. Ik heb het hier al neergepend, maar wil het gerust nog eens doen: toen ik 'm kocht, lag-ie eerst jaar stof te vergaren in de kast na een eerste luisterbeurt. Daarna weer een paar keer opgezet en de hemelpoorten gingen open. Maar hey, ik hoef 'm ook niet op de eerste plaats te zien in de Top 250

Bij mij in felle strijd gewikkeld met het album In Rainbows welke nu eigenlijk hun beste is.
Ik ga hier nog wel een waardering aan koppelen.

Ondertussen gedaan: net als In Rainbows & The Bends 4 sterren.

Is er nog iemand anders die ook veel overeenkomsten ziet met het boek "1984"? Ik denk dat het boek een grote inspiratiebron is geweest voor dit album.

kan iemand mij vertellen wat hier zo ongelofelijk geweldig aan is dat ie zéér ruim op de eerste plek staat? ik heb het nu al meerdere malen geluisterd maar ik vind het echt niet zo bijzonder...