Radiohead - OK Computer (1997)

Elke keer als ik dit album hoor krijg ik zo een paranoïde gevoel over mij. Alsof deze muziek gemaakt is in het hoofd van een geesteszieke. Brr verschrikkelijk :s ik verlaag mijn stem nog eens met een halfje

Dude

Toch straf dat muziek zulke extreme gevoelens kan teweegbrengen hé
Alleen daarvoor al verdient deze plaat lofbetuigingen.

wat met tokio hotel dan?

Daar is bijna iedereen het erover eens dat het verschrikkelijk is.

Dammit, wat kan ik daar nu op zeggen.
Nu ja, ik bedoelde gewoon dat de muziek van Radiohead vaak zeer emotioneel geladen is. En imo is de beste muziek net die muziek die echt iets raakt vanbinnen. Waar je zeer weemoedig of melancholisch van wordt, of net zeer vrolijk, al is "vrolijke" en "gelukkige" muziek van even goeie kwaliteit als weemoedige muziek veel moeilijker om te creëren, denk ik.

Als je enkele grote bands (zeer subjectief natuurlijk) naast elkaar zet, met hun beste platen, dan overheersen "negatieve" emotiesin hun muziek, nee? De Beatles waren meester in het tegenovergestelde. Happy muziek maken van topkwaliteit.

Tokio Hotel is marchandise en, verpakking zonder inhoud. Hun fanbase is nu ook niet bepaald een referentie voor wat bij de beter geïnformeerde muzikant/muziekkenner als "goed" wordt bestempeld, denk ik

Ik wil een 6,0* geven , album is werkelijk te goed

Eigenlijk moet je als user gewoon één zessterrenstem krijgen die je dan naar eigen smaak mag inzetten.

Zo is 't maar net

Mee eens; voor je nummer 1 album.

Wat een geweldig album, van het begin tot het eind steengoed. Paranoid Android is toch wel het absolute hoogtepunt van dit album, wat een geweldige tempowisselingen, heb weinig betere nummers gehoord. Misschien ligt Fittier Happier wat anders in het gehoor, eentje die je niet zo snel op dit soort albums ziet.
Eigenlijk zit ik weer te wachten op een Radiohead album :d

Ik hou van Paranoid Android ;p

Terecht. Nu maar hopen dat Paranoid Android ook van jou houdt.

Omdat een album zo geniaal gecomponeerd is dat hij bijna beangstigend ver onder je huid kruipt geef je een lage score?
Dit is jammer, leer gewoon genieten van de intensiteit, want er zijn slechts weinig albums die dit met je doen..

eerst had ik ook problemen met die stem van yorke, maar het kwartje is nu toch wel gevallen, en nu vind ik het ook echt heel mooi ook

Iedereen heeft zijn of haar eigen smaak, en 'leer gewoon genieten' is nogal wat als het album je in de eerste plaats paranoïde gevoelens meegeeft.

Genieten, überhaupt, vind ik niet makkelijk bij dit album. Ik zou liever verwijzen naar Nietzsche die beweert dat lijden - het lijden tijdens beluistering van de muziek oftewel vervoering - de essentie is van het bestaan. Op een vreemde wijze weet dit album een hoop mensen in vervoering te brengen en onzeker te maken (het paranoïde gevoel van My Addiction heb ik ook). Het lijkt me een kwestie van conventie dat deze onzekerheid, dit lijden, niet door iedereen als iets 'goeds' wordt gezien. Begrijpelijk misschien zelfs, het is 'leuker' als al je denkbeelden kloppen en je wereldbeeld nooit wordt geschokt. Net zoals dat als je toen je jong was altijd een ijsje had gekregen wanneer je je ouders erom vroeg. Vele jaren later bekijk je dan jezelf in de spiegel en pakt zuchtend het zoveelste self-help boek erbij om die buik kwijt te raken. Dan toch maar liever dat je ouders je soms dat ijsje hadden ontzegd...
Zo ook zie ik dit album als een noodzakelijke pas op de plaats, een trip waarbij ik tot op het bot ontdaan wordt van vreemde overtuigingen totdat ik eenzaam en kaal achterblijf. Genieten? Dat doe ik alleen achteraf als ik trots ben de hele ervaring overleefd te hebben. Maar wat hoe dan ook achterblijft na de triangel van The Tourist, is een ontegensprekelijk gevoel van LEVEN. Geen groots leven, juist eentje ontdaan van alle romantiek... Maar juist dit deel is het deel waar je zeker van kunt zijn. Je bestaat! je leeft!
Thom Yorke zingt "I am born again" op het openingsnummer, dat is precies het gevoel dat overblijft na het luisteren van dit album.

En daarna eet ik vrolijk een ijsje. Dat is pas genieten!

Deze blijft, ook na hem een paar maanden niet meer te draaien, een ongelooflijk goede plaat, die zelfs na zovele jaren blijft groeien. Elke luisterbeurt valt wel iets nieuws op, zoals het fantastische Climbing Up The Walls, wat ik aanvankelijk een niemendalletje vond. De klassiekers blijven waarschijnlijk nog decennia lang in stand, maar ook de rest mag gezien worden.

Zeker een mooie cd, heel mooi zelfs, maar een nummer 1 plek op deze site lijkt me toch wel heel overdreven.... Misschien moet ik hem nog wat vaker luisteren, maar dit is mijn conclusie na zo'n 12 keer in zijn geheel luisteren...

Vind het tot nu toe een mooie plaat. Wel erg wennen ik ken slechts 1 nummer van de radio maar ik zal de komende tijd maar 1 plaat luisteren. Stem volgt later.

Stem verhoogd van 3.0* naar 4.5*

Waarom?

Ik snapte de hype nooit en kon me meer vinden in óf de pure art-rock van The Bends óf de experimentele electronica van Kid A- onward.
Daarnaast grepen sommige songs me niet zo, en had ik het om vage redenen niet al te vaak tot de laatste nummers van het album gehaald. Die vond ik sowieso nooit zo interessant bij sporadische luistersessies.

Maar damn, op het eind bereikt de plaat wellicht een behoorlijke climax. Als album loopt 'ie super dus, en natuurlijk zijn 'Paranoid Android' en 'Exit Music' een paar van de mooiste momenten in het Radiohead-oeuvre te vinden.

3.0* sterren was te belachelijk laag. Dit is gewoon het Radiohead album die het langst ongrijpbaar blijft voor mij. Zeker blij dat 'ie eindelijk 100% geklikt is.

Behalve 'Fitter Happier' dan. Skip ik met liefde.

Fitter, Happier, maakt mijns inziens nou juist zo'n belangrijk deel uit van het album als totaal.

Fitter, Happier was volgens mij gewoon bedoeld als skipper, het wordt door de bandleden ook niet als volwaardig nummer nummer beschouwd (kijk maar op de tracklisting op de achterkant van de cd). Een beetje zoals dat vreselijke nummer op Amnesiac waarvan de titel me even ontglipt.

Waarom zou je een nummer op een album zetten als het de bedoeling is dat nummer te skippen? Lijkt mij een beetje raar, dan kun je het beter helemaal laten. Fitter Happier is volgens mij gewoon de afbakening tussen de eerste en tweede helft van dit album en als zodanig een soort rustpunt.

Van Amnesiac bedoel je waarschijnlijk Hunting Bears, hoewel ik niet vind dat daar vullertjes op staan.

Ik denk dat hij Pulk/Pull Revolving Doors bedoelt. Inderdaad een vreselijk nummer.
In de context van het album vind ik Fitter Happier wel goed, maar afzonderlijk is het natuurlijk een niemendalletje.

Dank voor deze treffende verwoording. Het is inderdaad de brug naar de rest van de plaat en daarom zeer essentieel in mijn optiek.

Fascinerend nummer juist. Toegegeven, het is zo ontoegankelijk als de pest en een vreemde eend in de bijt tussen de meer traditionele nummers van Amnesiac (relatief dan toch in ieder geval), maar wel ontzettend tof. Maar goed, voor die discussie kunnen we beter bij Amnesiac zelf discussiëren, lijkt me.

Subterranean Homesick Alien:

Up above
Aliens hover
Making home movies
For the folks back home

Ik heb het te doen met die heimwee zieke Aliens.
Anyway, leuke tekst heeft dat nummer.

In de tijd dat deze plaat uitkwam werkte ik in een cd winkel.. heb de cd destijds helemaal grijs gedraaid.. (in de winkel, en thuis) Meestal is dat een killer voor een album, maar deze blijft rechtovereind staan.

Ben toen ook naar hun concert in Vredenburg geweest, wat was dat super zeg. Ik vergeet nooit meer dat ik Thom Yorke op zag komen met zijn gitaartje....en begon te zingen....wat een krachtige stem komt er uit zij klein mannetje... heel indrukwekkend!

Via een conncectie na de show ook nog alle hoesjes van de albums laten signeren door de hele band....

Ja.. dat was een mooie avond.. met dit album als mooie herinnering!

Heel extreem mee eens. Pulk/pull revolving doors is echt absurd, en ik KAN hem niet eens skippen omdat het zo vreemd is

Ik vraag me af waarom deze plaat zoveel heisa veroorzaakt. Ik moet eerlijk toegeven dat OK Computer mij niet zo raakt zoals het andere (blijkbaar) raakt. Naar mijn mening absolúút niet 'nummer-een-waardig', maar misschien moet ik de plaat langer de kans geven. Op dit moment is het echter zo dat als deze CD opstaat, ik toch liever stiekem naar iets anders switch..

Misschien kom ik hier later wel op terug, maar dat zien we dan wel weer.. Op deze prachtige dag van mijn (misschien niet zo belangrijk en nietszeggend, maar o-zo-vermakend) leventje raakt 't album me in ieder geval niet..