Radiohead - OK Computer (1997)

Radiohead staat ver boven Muse wat mij betreft.

Nu ben ik geen grote fan van Radiohead, maar hierin moet ik je wel gelijk geven.

Maar The Bends loopt ook veel meer tegen het werk van Muse aan als dat deze plaat dat doet.

Radiohead staat nu min of meer op gelijke hoogte met Muse bij mij, maar van Radiohead is er wel best nog wat te ontdekken voor mij (Kid A, Amnesiac, Hail to the thief, ...).
Ik vind ze alleszins allebei erg goed

Nee kijk vooral uit wat je over Radiohead zegt, veronderstel dat er ook maar iemand minder dan een 3 gaat geven voor OK-PC dan heb je een groot probleem en krijg je alle shit over je heen. Uiteraard (pffff ) is deze natuurlijk wel gewoon goed voor 5 sterren, maar mijn nr.1 is het niet en dat is maar goed ook, anders zou het wel heel saai worden in "Radio"land.....

ps: Muse is ook lekker! (zo nu en dan... )

Inderdaad. De gehele inhoud van de DikkeDarm.

_O^

Sorry hoor maar wat een bagger!
Ik hoor liever iets van Crosby Stills Nash & Young.
Daag en veel plezier met jou radiohoofd.

Dus wat jouw betreft is dit zowat de slechtste muziek die er is? Je geeft immers 0.5*.

ach denk maar zo, Crosby Stills Nash & Young hebben ook fans nodig

Prima, maar moet je dan zo een flauwe reactie plaatsen.

Dan ben ik eerder benieuwd waarom jij sferisch gebruikt als omschrijving als je de betekenis weet. Wellicht, ooit in een duistere toekomst, dat je mij de antwoord op deze brandende vraag zal kunnen geven. Voor nu ben ik te laat vrees ik.

Maar sferisch - hoekig. Die kon toch niet missen?

Dit is nou weer een pientere opmerking van een anti-radiohead held. Geen enkele tekst of uitleg waarom gewoon bagger. Nu is bagger toch belangrijker dan je denkt en kan je heel rijk mee worden. (bijvoorbeeld Palmeneiland is gebouwd op bagger door ons Hollanders....) Ook kun je er een super fundering mee maken dus als je het in die context plaatst kan ik leven met je opmerking.

CSNY is in die zin dan ook bagger en luister ik graag naar, alhoewel meer naar Young dan want de rest is mij te "zoet". Neil is een "bagger" gitarist met akkoorden die soms niet te omschrijven zijn (als je gitaar speelt en de tabs opzoekt weet je wat ik bedoel...)

Zo wordt modder gooien toch weer wat leuks, kom maar op !!

Weer iemand die net lid is, één berichtje typt en dan ook nog op deze toon. Mensen als Petina hebben we op deze site niet nodig

Daar ben ik het mee eens hoor. Maar het geeft wel een soort extra informatie over het album. Vaak geldt dat het dan ietwat commercieel is, op een vervelende manier, want commercieel is het allemaal. The Beatles, the Doors en Pink Floyd hebben bijna geen haatstemmen. Dat is dan wel allemaal uit de jaren '70, maar Arcade Fire heeft bijvoorbeeld ook bijna geen haatstemmen. Dat klinkt ook wat authentieker dan de albums met haatstemmen, Coldplay bijvoorbeeld. Zo wordt zoektocht naar muziek een richting opgestuurd, namelijk de wat meer authentieke kant en daar ben ik ook wel blij mee.
Elk nadeel heb zen voordeel

Toch knap dat je al in de jaren negentig bent aanbeland.

Ja, want dat is pas echt goede muziek! Ouwe bok.

Ik was wel benieuwd wat het gemiddelde zou zijn zonder de absurd veel haatstemmen. Er wordt nu 116 keer 0,5* gegeven. Dark Side of the Moon heeft er relatief ook veel, maar komt maar tot 18. Ten komt maar tot 9, Coldplay heeft er al wat meer (36) en Wish You Were Here heeft er zelfs maar 2.

Kortom, ik denk dat een keer of 30 0,5* juister is.

Dat gezegd hebbende kom ik toch tot een gemiddelde dat aardig wat hoger is, nl.: 4,18*.

Er kan natuurlijk ook veel gezegd worden over standaard 5,0*-stemmers (maar deze heb je natuurlijk ook bij de overige albums, dus wat dat betreft staat het wel gelijk).

Bij dit album zit je met de 0,5* stemmers op 3,2%. Dark Side of the Moon maar op 0,7% Toch wel enig verschil. De laatste Coldplay 3,8%. Justin Bieber 77%.

Maar jullie gaan er hier wel vanuit dat alle 0,5 sterren van haatstemmers zijn. Dat hoeft natuurlijk niet per se. Er zijn ook veel mensen die de nummer één (in zijn geheel) gaan luisteren omdat dat toch wel goed moet zijn, en dan erachter komen dat ze het helemaal niets vinden. Die mensen zijn geen haatstemmers, omdat ze het album hebben geluisterd.

Alle is misschien overdreven, maar ik vermoed eigenlijk wel dat het leeuwendeel ervan min of meer een 'haatstem' is of een stem van mensen die half zijn gat / slechts deels dit album geluisterd hebben. Ik kan er zeker naast zitten, maar dat is wel mijn idee daarover...
0.5 is echt gewoon niks dus eigenlijk he, dat is niet gewoon teleurstellend, want dan geef je een 1.5 of 2 (naar mijn mening). Ik vind een 0.5 wel zeer drastisch en heb die dan ook nog niet uitgedeeld, mede omdat ik weet dat ik niet naar One Direction (wat is me dat :O) of Justin Bieber-albums moet gaan luisteren.

Tuurlijk zijn dat allemaal diss-stemmers. Je kan toch niet met droge ogen een 0,5 geven? Voor welk album dan ook? Kan er bij mij niet in elk geval.

Ik heb het wel bij 1 album gedaan, maar dat was bij een vent die alleen maar vakantiekaartjes oplas.

Waarom zou de mogelijkheid om 0,5* te geven er zijn als je niet met droge ogen 0,5* kan geven? Ik heb het zelf bij een paar albums staan die ik vroeger luisterde, maar nu echt niet meer kan horen. Lijkt me gewoon een geldige en eerlijke stem.

Nee hoor. Ik ga uit van een logisch percentage. Als je kijkt naar het aantal 1,0* dan is het aantal 0,5* gewoon absurd hoog. Vandaar dat ik van 116 naar 30 ben gegaan. Wat nog steeds erg ruim is, omdat er ca. 25 maal een 1,0* gegeven is.

Maar het aantal 0,5* bij Dark Side of the Moon is nog altijd hoger dan het aantal 1,0*. Dus relatief nog steeds hoog. En het gemiddelde van Coldplay en Pink Floyd is nogal een verschil. Ik denk ook niet dat OK Computer zonder de (pure) haatstemmen boven de 4,25* uitgekomen zou zijn.

Overigens heb ik niks tegen het uitdelen van 0,5* (eigenlijk zou je het moeten doen, want mijn schaal loopt nu van 1,5* tot 5,0*, wat eigenlijk best krom is).

Als ik de 116 0,5* stemmers verwijder, en er van uitga dat zij geen andere stem hebben uitgebracht kom ik op een gemiddelde van 4,22 uit. Dus inderdaad niet boven de 4,25. Al scheelt het niet veel.

Heb dit album gisteren weer eens beluisterd. Mijn favoriet is nu Climbing Up the Walls, met als goede tweede Let Down.

Pff, daar heb ik natuurlijk precies overheen gelezen... Maar oké, dat is wel een goede rekensom dan.
Overigens vind ik dat we niet echt mogen klagen over haatstemmen, want voor de nummer één vind ik het nog best meevallen.

Hou het voorlopig toch op een 4*. Eerste helft is op momenten echt briljant, maar vanaf nummer 7 vind ik het gewoon goed, maar nergens meer geniaal.

Kan ik wel begrijpen eigenlijk. Maar vind je 'Climbing up the walls' niet zeer goed? Want dat vond ik wel vrij rap een prachtige song, meen ik mij te herinneren.

deze is net de grens tussen zeer goed en ongelooflijk goed gepasseerd
staat bijna in mijn top 10
wat nog niet is kan nog komen

Deze week in het vervolg van het 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis topic (zie hier) volgens "De Cultuurkenner-2"

Door vele muziek fans wordt OK Computer als een van de grootste albums aller tijden beschouwd. Toen het uitkwam was dat echter niet voor iedereen meteen zo, maar met het verloop der jaren is het alleen maar duidelijker geworden dat dit onmiskenbaar geweldig album het label van "klassiek rock album" zeker verdiend.
Opgenomen in het Verenigd Koninkrijk terwijl het conservatieve bewind haar laatste adem uitblaasde. Misschien is het de wanhopige maar toch nog hoopvolle toon, en het thema van de vervreemding, dat de tijdgeest van die periode zo gevat weergeeft. Intelligent, zonder intellectueel en politieke belerend karakter, nooit letterlijk of lineair genoeg om tegen zere schenen te schoppen, maar toch een geavanceerd alternatief vormend voor de mainstream Britpop, die tegen die tijd al veel van zijn vuur had verloren. Het 'prog rock voor de jaren negentig' etiket dat het album door sommige critici kreeg opgekleefd is misplaatst, al heeft de driedelige structuur en ambitie van "Paranoid Android" meer dan een vleugje van Queen's 'Bohemian Rhapsody' in zich. Maar in contrast met de gespierde bedrijvige opening van "Airbag", en de wonderlijk uitnodigende doordrongen soundscape van 'Subterranean Homesick Alien', blijkt het perfect zinvol, als onderdeel van een naadloze sequentie die helemaal doorloopt (via zo gedenkwaardig songs als "Karma Police" en "No Surprises"), tot de emotioneel gekneusde finale van "The Tourist". Dit is een van die zeldzame albums die als één muziekstuk kunnen beluisterd worden.
De heel diverse, dichte instrumentale texturen lijken nooit overvuld. Vaak strak aangedreven door Phil Selway¹ s gespierde drumwerk, gelaagd met grommende gitaren en het gevarieerde gebruik van keyboards, synthesizers en elektronische effecten. Tom Yorke's met angst gevulde stem zal bij sommigen op de zenuwen werken. Het stijgt soms tot een handelsmerk-falsetto, en wordt vaak deels in de mix begraven, maar als het komt, gaat het gelukkig niet gepaard met de gebruikelijke boy-meets-girl cliches. En daarvoor moeten we dankbaar zijn.
(Vrije vertaling van het hier onder CCL gepubliceerde BBC review.)