²

Asian Dub Foundation herinner ik mij nog van midden jaren negentig. Ik vind dat David Bowie op Earthling ook mooie drum-'n-bass dingen heeft laten horen. Veel waardering heeft het hem niet opgeleverd.

Los van waardeoordelen over individuele users is dit nu wel officieel het meest onpeilbare topic op Mume geworden, nu een nominatie van PJ Harvey leidde tot een discussie over levenservaring vs. muzieksmaak, en de nominatie van 16 Horsepower een discussie oplevert over de favoriete drum 'n bass-platen van de lezers. Ik kijk al uit naar de discussie over 'wat is je favoriete zoogdier' die volgende week gaat plaatsvinden bij (presumably) OK Computer.

Overigens is mijn ondertoon hier niet geërgerd bedoeld, al vind ik wel dat de genomineerde plaat tekort wordt gedaan. Als men ziet in welke mate in de afgelopen 15 jaar het geluid van het Traditionele Amerika weer bon ton is geworden, kun je volgens mij in deze lijst echt niet heen om Sackcloth 'n Ashes, die in dat opzicht wat betreft soortelijk gewicht en populariteit een absoluut monument vormt (een plaat als I Could Live In Hope was destijds eerder een cultureel randverschijnsel, ook de American Recordings van Cash werden pas jaren later zo massaal omarmd. Etc.).

Dat het vooralsnog ontbreken van een hiphop- of drum 'n bass-klassieker niet goed is te praten, daar kan ik me wel bij aansluiten, maar volgens mij zijn de laatste drie a vier nominaties veel meer gemeenplaatsen van bleekneuzig rockisme dan de klassieker van 16 Horsepower. Het feit dat juist dit fraai staaltje godvrezende woestijnpunk het mikpunt wordt van deze discussie ruikt naar het gelijkstellen van persoonlijke smaak aan algemeen belang.

Ahum?: deze stond ook in de lijst als ik het goed onthouden heb:
Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

Dat was de oude lijst, de discussies gaan nu vooral over de MuMe-variant die loopt vanaf 1992, een periode waarin er een fiks aantal hiphop-klassiekers uitgekomen zijn die geen van allen in de lijst terug te vinden zijn.

Ik bedoelde het uiteraard zoals Graf aangeeft.

Naar analogie had dan in die oorspronkelijke lijst ook The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988) wel thuis kunnen horen.

Het verschil tussen die kroegpunk en deze woestijnpunk is niet echt groot, gevoelsmatig, alleen drink ik in de kroeg nooit water

Wat heeft dat nou weer met pretenties te maken? Ik ben goed bekend met de DnB uit de jaren 90 en die is gewoon nog erg primitief, afwisseling amper te bekennen. De latere breakbeat is veel complexer, de stijlen die erbij gebruikt worden veel diverser en als geheel gewoon een veel volwassener en zelfstandig genre, ook niet per se voor op de dansvloer. En ja, dat is een gestaafde uitspraak

Yep. Ik heb er wel het drum & bass-topic van gemaakt. Daar past deze drum & bass/breakbeat-discussie beter, denk ik. Er zijn nog wel wat berichten blijven staan, aangezien de eerste berichten nog over het ontbreken van d&b in deze lijst gaan.

Berichten verplaatst naar Genres > Electronic > Drum & Bass

Stories van PJ Harvey haalt het tot nu toe voor mij ook toch niet van To bring you..., maar was wel een aangename kennismaking.
Van 16 Horsepower heb ik de opvolger Low Estate ooit op cassette gehad, maar die vond ik geen meerwaarde toevoegen aan Sackcloth 'N' Ashes. Het album pakte me ook niet zo, en ik vond het eigenlijk een beetje wat meer van hetzelfde, het begon voor mij op een "truukje" te lijken. Ik heb het daar qua 16 Horsepower indertijd dus bij gelaten. Ook hier een lagere score, maar Secret South scoort op MuMe dan weer beter, zelfs beter dan Sackcloth 'N' Ashes!? Gerechtvaardigd? Ik heb het album voor de gelegenheid maar eens opgezocht. Toch weer wat plamuur
(Bij de D&B tips ook naar wat plamuur gezocht, maar alleen Roni Size & Reprezant beviel me, en bleek ik ook muziek van te kennen. Goldie herrinnerde ik me nog van naam, maar de muziek deed me niet veel belletjes meer rinkelen.)

Mijn gedachten en dan nog beter verwoord ook.

Maar vooruit, ik zal weer eens een poging doen: leuk, PJ Harvey (ik vind haar overigens niet zo boeiend, maar dat terzijde, bovendien ben ik pas 18, dus kan ik alle lagen nooit oppikken), maar zijn er niet een stuk of 50 albums die essentiëler zijn? Of is zij een soort startpunt geweest voor al die saaie standaard singer-songwriters die nu zo populair zijn?

16 Horsepower lijkt me al helemaal niet in dit topic horen. Blijkbaar belangrijker geacht dan bv. Pulp, Blur en Tortoise (ok, vooruit, voor Tortoise zijn veel betere alternatieven). En blijkbaar is niemand op het idee gekomen om hip-hop te nomineren? Die het nog altijd moet doen met één schamele notering van Public Enemy. En is het alleen Prodigy, die zo'n beetje de populairste stroming van nu moet vertegenwoordigen? Maar ondertussen kruipen mensen/bands zoals Nick Cave, PJ Harvey, 16 Horsepower en Afghan Whigs er wel tussendoor.

Wat heeft The Prodigy meer gemeen met de populairste stroming van nu (wat dat ook moge inhouden) als Aphex Twin, Portishead en Autechre

Ik zie dat ik potdomme mijn favoriete plaat van de lijst gewoon gemist heb, Music For The Jilted generation, for fuck's sake! Maar dat is natuurlijk maar één van de pioniers/ vaandeldragers van de hedendaagse electronica en bij lange na niet de belangrijkste. Sluit me derhalve bij Cabeza aan..

Dat weet ik niet, maar nochtans het enige album dat als dance aangegeven wordt.

Het gaat volgens het topic toch ook over pop/rock albums.
Daar valt The Prodigy in ieder geval onder.

Zeker weten, veel meer dan Autechre of Aphex Twin.. die meer als electronic classificeren dan Prodigy, wat de ultieme rock-dance crossover was in de jaren 90. Reden dat veel meer mensen die plaat kennen dan de voorgenoemden.

Altijd gedacht dat hun soort muziek - net als Chemical Brothers en Propellorheads - werd aangeduid met de term Big Beat. Rock is dan weer zo'n parapluterm.

Van Britpop zijn we gespaard gebleven , maar om deze britten kunnen we blijkbaar echt niet heen:


OK Computer (1997), Radiohead.





Een begeleidend stukje hier bij het album gepost.




>Topic overzicht (alle tot nu toe voorgestelde albums)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Bijna 3700 stemmen hier, en ik blijk tot mijn verbazing nog niet eens ergens over een copietje te beschikken... Ik veronderstelde dat ik het volledige album ooit al wel eens gehoord had, maar nu vrees ik dat mijn indruk toch slechts gebaseerd is op wat ik ooit van de radio opgevangen heb.

Een plaat die hier niet te missen is. Maar Kid A vind ik ook een vermelding waard. Het is via dat album dat ik in de loop van de jaren OK Computer echt ben gaan waarderen.

Ver-ras-sing!

Zie mijn recensie bij het album.

Giraffe.

Radiohead, qua teksten de Bløf van Engeland.
Verder vind ik het zulke overdreven depressieve muziek, och wat is het erg allemaal.
Maar goed, waarschijnlijk wel terecht dat het hier voorbij komt.

Gezien de eerdere reacties zal ik nu mijn best doen uit een heel ander vaatje te tappen.

Radiohead: gelukkig - volkomen terecht deze uiterst rechtvaardige op-en-top indie rockend album dat mijn weg verlicht, mijn ziel reinigt en - om Willem Duyn (Big Mouth) aan te halen - regelmatig de rol van mijn allessie vervult. Wat ben ik blijf dat onze grootgrutter het heeft betaamd om een uiterst verfijnde ham te vernoemen naar de vocalist van dit befaamde ensemble: Yorke-ham! Wat een ode - ham is van het varken, mensen gaan met elkaar om als varkens (Il Porcile - Pier Paolo Passolini) en varkens zijn gevoelige dieren, net zoals Thom Yorke uiterst gevoelig is. O wat zijn wij heden blij - praise the Lord and pass the soup, hallelujah!

'ga vanavond fijn mijn ruitjeshemd aantrekken, mijn spijkerbroek en dan neem ik fijn een lekkere Corona met een schijfje limoen om naar dit uiterst verfijnde en gewaardeerde album te luisteren.

Vanaf ruitjeshemd en spijkerbroek ben ik niet meer mee... ? Mis ik een grunge, Brian Adams of Bruce Springsteen link, of iets dergelijks?? Is Radiohead rock?? (op-en-top indie rockend = sarcastisch toch?)


Edit: Album net binnen, zal het eerst eens luisteren voordat blijkt dat ik (nog meer) domme vragen stel.

Big Beat is het geenzins

Big beat is a term employed since the mid-1990s by the British music press to describe much of the music by artists such as The Prodigy, Fatboy Slim, The Chemical Brothers, The Crystal Method, and Propellerheads typically driven by heavy breakbeats and synthesizer-generated loops and patterns in common with established forms of electronic dance music such as techno and acid house.

doe eens klik

Niet verrassend maar volledig terecht natuurlijk

Tsja, van dezelfde site: "various styles ranging from rave, hardcore techno, industrial, and breakbeat in the early 1990s".. volgens mij valt Prodigy amper te categoriseren in één stijl.

Goed lezen wil wel helpen: ervoor staat nl Stylistic origins en dat betekent zoveel als "als bronmateriaal is uitgegaan van". Je hebt diezelfde denkwijze al eens eerder gevolgd toen je Massive Attack - Blue Lines wilde wegzetten als "te veel soul en reggae" - ook MA is een amalgaam (bronmateriaal uit een aantal genres) met wisselende accenten.

Goh! Meen je dat nou? Alsof ik niet weet dat MA meerdere stijlen hanteert.. ken die band al vanaf het begin Maar de reggae heeft op hun debuut de overhand, veel meer als op hun latere platen. Was dus niets fouts aan die opmerking. En over The Prodigy zeg ik toch juist dat het een mixematose aan stijlen is?