Radiohead - OK Computer (1997)

Chapau !!!

Ik verhoog deze naar 5*. Het heeft me vele, vele luisterbeurten gekost maar dan heb je ook wat. Radiohead begint meer en meer mn favoriete band te worden. Hopelijk komt er dit jaar een nieuw album, zou fantastisch zijn

Als het goed is zijn ze bezig aan een nieuw album. Hopelijk verschijnd ie dit jaar nog.

Mooi om te horen..en ze zijn id bezig..hopelijk komt ie in de herfst uit ofzo..en laten we hopen op n killeralbum..wel aan toe na de vorige..

Ben erg nieuwsgierig. Mij benieuwen wat ze gaan fabriceren.

Laat maar komen.

Ja ben ook benieuwd hoop op meer gitaren maar volgens mij hebben ze het electronische spook nog niet van zich af kunnen schudden . Ben je nog aan King of Limbs en Pablo honey toegekomen?

Nee nog niet. Krijgt nog wel een vervolg.
Arcade Fire kwam er effe tussen .

Hehe begrijpelijk

Tamelijk onleesbaar bericht verwijderd.

Hét album van MM, dat moet toch wel. Het eerste dat ik zag toen ik mij een paar jaar terug inschreef op deze site was dat OK Computer fier op 1 stond, en dat is nu dus nog steeds het geval. Samen met the Smiths en Arcade Fire is Radiohead ook wel zo'n beetje het paradepaardje van de algemene smaak hier. Via de ladder leerde ik steeds beter naar de band te luisteren. Ik kende Radiohead al voordat ik op MM zat, maar het was mij doorgaans toch iets te duister, en de melodramatische zang was in eerste instantie ook niet echt mijn ding. Het waren de meer rustige nummers die ik als eerste ging waarderen. Denk aan Exit Music, of Fake Plastic Trees/Street Spirit van andere albums. Later volgde het progressieve Paranoid Android en zelfs een apocalyptische uitbarsting van het kaliber Idioteque. Mijn favoriete band is het niet geweest en zal het ook niet worden, maar ik ben wel van de muziek gaan genieten. Zodanig dat mijn eerste luisterervaring niet mis is geweest. Paranoid Android, Karma Police en Exit Music op één album, dat tekent al wel hoe goed dit album is. Drie fantastische nummers, aangevuld met oa No Surprises, Let Down en Lucky. In eerste instantie vond ik deze nummers nog niet fantastisch, maar ze beginnen te groeien. The Tourist vind ik een schitterende afsluiter. Waar ik vooralsnog minder over te spreken ben is het tweeluik Electioneering/Climbing up the Walls. Wellicht kan ik daar nog overheen stappen, want wat daarna komt is weer zeer de moeite waard. Ook het bonusmateriaal dat ik tot nu toe geluisterd heb is uitstekend (Polyethelyne vind ik een uitstekend nummer).
Voorlopig zet ik 'em op 4,5*

Over het algemeen een prettig album. Al moet ik er wel bij vermelden dat er ook wel herrie op staat. Dat stoort me wel een beetje. Het is dat je dan alleen thuis zit want anders kwam er vast het verzoek wat anders op te zetten.

4****

Moeder de vrouw heeft zeker liever Kayak of Vaya con Dios

Geniale herrie henk.........

Met uitzondering van Paranoid Android boeien de overige songs me nog nauwelijks en vind ik ze zelfs een beetje zeurderig geworden na al die jaren. Smaakverandering of stukgedraaid? Ik weet het niet. Jammer.

Een album wat nog al eens indoezeld en dat komt door de zang. Nummers als exit music en Karma police zijn daar debet aan. De zang is trouwens toch heel zeurderig.

Hee..........Ik word wakker, wat is dit ineens voor een Kinksachtignummer.....Electioneering... Dat klinkt dan toch steeds weer erg lekker!!!! en ja hoor daarna is het weer bedtijd... Climbing up the walls. Ik kom nog niet halverwege of ik ben al omlaag gedonderd. Het einde van dit nummer ten spijt. No surprises is het volgende ......inderdaad"No surprises" Dat begint al als een slaapliedje, dus leg ik mijn hoofd weer lekker neer. Ik word toch niet verrast

Gelukkig zijn er nog songs als Subterranean Homesick Alien, Let down die me wel het gevoel geven om het album verder te luisteren. Maar het lost die verwachtingen gewoon niet in. 1e plaats bij musicmeter, het zal me net zo min boeien als bohemian Rhapsody van Queen in de volgende editie van de Radio 2 top 2000 weer op de eerste plaats staat.

Aan je top 10 te oordelen (niet veroordelen!) zal jij inderdaad liever een wat 'harder' of 'ruiger' geluid horen en dan kan ik me voorstellen dat deze Radioheadplaat (bij uitbreiding alle Radiohead platen) jou niet volledig ligt (liggen).

Mij blijft dit album uitermate boeien en ik begin weer te twijfelen of dit toch niet mijn favoriet album van Radiohead is. The Bends, In Rainbows en deze OK Computer liggen alle 3 bijzonder dicht bij elkaar en zijn voor mij 3 top albums die intrinsiek elk een plaatsje in mijn persoonlijke top 10 zouden verdienen. Het hangt wat af van het moment welke er dan uiteindelijk in staat. Dit kan misschien vreemd overkomen aangezien de platen echt wel verschillend zijn, maar qua kwaliteit staan die 3 platen toch (min of meer) gezamenlijk boven de rest van hun oeuvre voor mij.

The Bends, Kid A en In Rainbows zijn mijn top 3 favo- albums.
De dromerige sfeer die Radiohead hanteert op deze plaat staat mij wel aan. Maar dit is voor mij niet hun beste.
Jammerlijk een tikje overhyped ook.

Ik snap werkelijk waar niet waarom The tourist bijna onderaan in de beoordeling staat. Wat een heerlijk nummer is dat zeg.

Voor mij persoonlijk is In Rainbows hun beste maar deze blijft maar groeien nadat het kwartje pas 10 jaar na release viel.

Deze is goed, maar zeker niet hun beste album!

Interessant bericht!
Vroeger was ik ook meer van de herrie en gitaren en was Eelectioneering één van de favorieten op dit album. Na een aantal jaren zit ik OK Computer nu weer eens geheel te beluisteren en dan valt op wat voor enorme dissonant dit nummer eigenlijk is in het geheel. Er ademt vanaf het begin zo'n geweldige beklemmende sfeer uit de muziek en dan komt daar ineens Electioneering voorbij razen die de betovering -tijdelijk- verbreekt. De "Within you, without you" van deze plaat.

Door ondermeer 'electioneering' heb ik OK Computer als album nooit echt een goed geheel/samenhangend album gevonden. Daar vind ik 'the bends' veel beter in, daar heb je een geheel waar alle nummers goed in passen, en is het hele album een roes.

Hier heb ik dat tot Karma Police, maar de rest daarna is voor mij altijd opvulling/onsamenhangend.
- fitter happier: leuk voor de tekst, muzikaal doet het me weinig
- electioneering: valt inderdaad plots helemaal uit de toon, en de sfeer erna komt ook niet meer terug. Electioneering is trouwens voor mij een nummer dat je zo heel af en toe eens moet horen, dan valt het supergoed mee. Maar te hoge rotatie toont snel dat het wat te simpel is als liedje
- climbing up the walls: heeft het nooit echt gedaan voor mij, het nummer ligt me gewoon niet
- no surprises vind ik wel goed, maar dan ook plots weer heel anders
- lucky is geweldig goed, maar kende ik al van de 'help' release voordien, dus voor mij was dit dan ook niet echt nieuw op het album
- the tourist is ook wel goed, maar de sfeer/toon van het begin komt nooit meer terug en het album is tegen dan al alle kanten op geschoten.

In oude termen: een perfecte A-kant, een warrige B-kant

Het is idd minder gestroomlijnd dan The Bends, maar Radiohead wilde met deze plaat zoveel mogelijk uit de kast halen.
Veel variatie en experimentdrang. Misschien niet overal altijd treffend, maar deze lefplaat gaf de groep wel een vrijbrief voor meer experiment.
Dit was de echte doorbraak en hun status was ineens erg groot.
Het leverde uiteindelijk nog beter werk op.
Kid A en In Rainbows zijn de echte meesterwerken.
The Bends vind ik groots door de onbevangenheid en het ijzersterke rock getinte materiaal.
Al hoor je de groei toe nemen.

en toch 4,5*?

ja, toch wel.
voor de fantastische A-kant, voor het geweldige 'lucky', voor het mooie 'the tourist' en 'no surprises'.
ik heb alleen maar het gevoel dat de cohesie van het album stopt na karma police, da's alles. de muziek is daardoor niet slecht

Gôh heer Noedel, wat zijn we het weer met elkaar eens. Exact mijn onderbouwing voor de 4,5 en niet 5 sterren.... Nu iedereen nog even aan Kent en Scoundrel Days zien te krijgen

*Het beste album op Musicmeter*

Zo'n 9 jaar geleden toen ik de toplijst voor het eerst zag was dat ongeveer mijn ongenuanceerde visie over dit album. Sindsdien wou ik dit ooit eens geluisterd hebben, enkel en alleen maar om die reden. Toen ik dit kreeg als verjaardagsgeschenk besloot ik om de twee populairste nummers op te leggen: halverwege bij "Paranoid Android" moest ik afhaken uit desinteresse.

"Karma Police" - aan de andere kant, besloot ik dan toch nog te luisteren vanwege de intrigerende titel. Wat kan ik zeggen? Nooit spijt van gekregen. Een van de sterkste moderne Rock-nummers die ik waarschijnlijk ooit zal horen. Karma police, I've given all I can, It's not enough, I've given all I can but we're still on the payroll

Een album over eenzaamheid, onbegrip, paranoia, zelfmoord, optimisme, depressiviteit, conformisme, megalomaniteit, onmenselijkheid, pseudo-maakbaarheid, etc... - vergezeld door een geweldige productie maar nog belangrijker: verwoord op een meesterlijke manier.

Na de derde luisterbeurt, kan ik ongeveer het stellen dat het kwartje stilaan gevallen is. Dit verjaardagsgeschenk wordt na al die jaren eindelijk op prijs gesteld, zoals het hoort.

De reden dat dit zo goed gewaardeerd wordt is omdat ze de perfecte afwisseling hanteren tussen het experiment en de pop/rock nummers. Normale pop/rock wordt op de duur saai om dat het vaak maar eén laag is en de nummers allemaal op elkaar lijken. Bij OK Computer hoor je bij sommige nummers iedere keer weer iets anders. Vele grote namen in de geschiedenis hebben allemaal iets gemeen. Hits combineren met experiment. Of je nu luistert naar the beatles, pink floyd of radiohead, de beste albums uit de geschiedenis zijn vooruitstrevend en zetten de toon voor wat vele bands daarna proberen te evenaren. Met grote nadruk op proberen. En uiteraard zijn er bands die uiteindelijk beter zijn in experimenteren, of die een betere raakvlak hebben met je persoonlijke smaak, maar bovengenoemde bands is waar het voor vele liefhebbers samensmelt en wat door een zo groot mogelijk publiek gewaardeerd kan worden.

Dit album trek ik toch betrekkelijk vaker uit de kast als de bomen hun blaadjes afstaan aan de grond, want OK Computer gaat zo lekker samen met de herfst. Kortom: Heavy rotation weer de laatste tijd. OK Computer verveelt gewoon niet. Ik heb me onlangs ingelezen op de uitgebreide Wikipedia-pagina van het album en dat maakt het luisterplezier nog groter. Het album werd grotendeels opgenomen in St. Catherine's Court, waar de band experimenteerde met akoestiek. Het meest bijzondere vind ik dat veel "live" is opgenomen, en dus niet spoor voor spoor.

Na lange tijd toch kennis gemaakt met hét nummer één album van MM. Bij de eerste luisterbeurt moet ik toegeven dat ik niet verder ben geraakt dan de helft. Nu, na heel wat luisterbeurten begint het te dagen dat dit klassewerk is hoewel het op sommige momenten wat inzakt door het zeurderig gezang en té dromerige sfeer. Voorlopig een *4

Mijn openingsstem op dit album was ook 4*. Deze plaat werd voor mij juist heel mooi, wanneer ik die zo af en toe een keer opzet(te). Gisteren heb ik dit prachtige meesterwerk weer eens uit mijn platenkast getrokken en op mijn stereo af laten spelen (ook vandaag). Voor mij verdient deze 4,5* (5* deel ik zelden uit).
Ik ben het echter niet eens met sommige users, dat de zang van Thom York in nummers van dit album zeurderig is. De muziek op 'O.k. Computer' geeft mij een gevoel dat ik er zelf ook in terecht kom. Het moeilijkste aan dit album voor mij is echter de favoriete tracks aanvinken, omdat er wel 6 á 7 stuks opstaan, die ik daartoe bij kan rekenen.