Radiohead - OK Computer (1997)

Toen ik in 2001 op de radio voor het eerst iets van Muse hoorde, het was een single van 'Origin of symmetry'; genaamd 'Plug in baby' (Ik was 18 of 19, en ik hoorde het in een uitzending van de toen der tijdse hitlijst Mega Top 100), deed dat mij juist aan Radiohead denken.

Electioneering is het enige nummers waar ik een gelijkenis met Muse hoor. Verder vind ik het een wereld van verschil.

Ik vond juist de stem van Matthew Bellamy (Muse) lijken op die van Thom Yorke (Radiohead), vandaar die vergelijken. De muziek kwam deels wat overeen (Ikzelf zie allebei als symfonische rockbands (tenminste het heeft er wat van weg).

Muse was de symfonische hardere kant van Radiohead, Coldplay de melodieuzere zachtere kant van Radiohead... zo werd het soms toch door de pers voorgesteld toen Muse en Coldplay opkwamen. Dus snap wel waar die vergelijkingen vandaan komen, want er zit wel wat waarheid in. Maar goed, zo werd The Bends ook nog bestempeld als Radiohead die als U2 wil klinken enz enz... als journalist is het soms ook moeilijk en geef je gewoon vergelijkende rockbands mee om je lezers wat richting te geven.

Ik vind deze OK Computer trouwens duidelijk beïnvloed door hun eigen album The Bends + een vleugje Scoundrel days van A-ha

Zo'n vergelijking wordt volgens mij vaak voor een groot deel bepaald door de stem, en in dit geval het gebruik van de kopstem.

Ik vind Radiohead zeker vanaf OKcomputer echt een uniek geluid hebben en Muse vind ik meer een kruising van Queen en Nirvana (ten tijde van Origin).

In het begin werden ze inderdaad redelijk wat vergeleken. Toch ook wat emo-britt-indie sound. Showbiz was misschien ook een album dat sommige The Bends fans liever hadden gezien als OK computer.

Deze heeft heel lang in mijn top 10 gestaan, stond heel lang geboekstaafd als hét album uit mijn puberteit (we spreken dan vooral van 2009/2010), maar nu is de briljant die het toen was wat afgesleten. Het blijft een uitermate knap album uiteraard, maar iets zegt me dat dit niet meer is wat het geweest is. De belangrijkste reden die ik kan verzinnen zal wel zijn dat ik ondertussen nog veel meer muziek heb ontdekt dat minstens in de buurt komt. Hoe dan ook, OK Computer is een pionier gebleken in de vorming van mijn muzieksmaak, en daarvoor Radiohead eeuwig dankbaar. Kid A blijkt mijn nummer 1 te zijn van Yorke en co.

Herkenbaar.

Radiohead's derde telg heeft ook op mij een enorme impact gehad. Wie een beetje verder graaft in de wondere muzikale wereld komt echter al snel zaken tegen die een nog langere houdbaarheidsdatum hebben. Don't get me wrong, schitterend album. Maar binnen de eigen discografie vind je reeds een album dat met vlottere tred stappen richting tijdsoverschrijding zet (Kid A). Voor velen is OK Computer een essentiële schakel, waarvoor hulde. Maar het is slechts het begin van de reis, zeker niet het einde.

Ik weet nog heel goed dat OK Computer uitkwam. Ik was er stil van, wat een impact... Nog steeds beschouw ik dit als hun magnum opus, maar door de tijd kwam er toch meer muziek op mijn pad (voornamelijk klassieke muziek) en raakte deze wat op de achtergrond. Neemt niet weg dat ik 'm nog weleens opzet, en dan gelijk helemaal...

Wederom geheel herkenbaar. Hier hebben zowel jazz als klassiek het pleit gewonnen. Maar wanneer ik deze opzet is het als vanouds genieten geblazen. Wereldplaat! Met -voor mij persoonlijk- de laatste 2 nummers als uitschieters.

Na Sgt. Pepper's is OK Computer een van de banaalste albums ever.
Over hypes gesproken.
Wie? Radiohead?

Banaal? Een beetje te veel op een voetstuk gezet zeker, maar mijn inziens gewoonweg een prima album.

In de tijd gezien een banaal album. Zie je wat hypen kan doen.

Doe gewoon héél even normaal. Lukt dat?
Subjectiviteit en objectiveit onderscheiden is al een mooi begin.
Van mij mag je dit vanuit een persoonlijk standpunt slechte muziek vinden. Maar de impact is onmiskenbaar aanwezig. Alleen dat al maakt het 'banale karakter' hoogst discutabel.

Dank u voor deze wijze les! Altijd handig als je weet wiens muzieksmaak je vooral niet meer hoeft te volgen.

Zeer slecht onderbouwd. Eigenlijk niet eens een onderbouwing, dus niet serieus te nemen.

Op zich zou ik dit nog af kunnen doen met een 'Luis in de pels' gedrag wat ik meestal wel kan waarderen, maar dit.. Nope!

Hype mensen vind je bij David Bowie - ★ (2016) Daar is duidelijk het onderscheid te zien tussen, aan de ene kant, gebruikers die weten wat Bowie inhoudt, waardering door de jaren heen van kenners en aan de andere kant de Hype volgers die plotseling.....

Burn!

Maar kan je ook beargumenteren wat er banaal aan is?

Ik vind het wel bijzonder hoe jij je door MuMe beweegt. Alsof je doelbewust bijzonder goed gewaardeerde albums uitzoekt en dan denkt "Zo, en nu ga ik ff lekker pijpzeiken zonder dat ik ook maar enig argument kan benoemen." Prima dat je smaak verschilt met die van andere mensen en ook prima dat je daarover wilt discussiëren (daar is een platform als dit immers voor), maar kom dan met fatsoenlijke argumenten. Probeer jezelf een beetje het niveau aan te meten van je mede-muziekliefhebbers hier. Ik vind het schoppen om het schoppen en eigenlijk gewoon kansloos.

Op zich is dat laatste ook niet weer zo'n probleem. Hoe cru het ook is, soms wordt je door een hype gewezen op het werk van een bijzonder artiest. Vaak merk ik wel dat het gehypede album niet per se het beste is. Dat is ook het geval bij Radiohead. O.K. Computer is wellicht de gedoodverfde klassieker, maar Kid A en In Rainbows vind ik zelf beter.

Heb nog even opgezocht wat 'banaal' betekent en nu blijkt het iets als 'ordinair', 'plat' of 'zó gewoon dat het vervelend is' te betekenen. Misschien dan het verkeerde woord gebruikt.
Maar laatst nog weer een poging gedaan dit enorm gehypede album te luisteren: niet gelukt. De zang is niet eens ' zeurderig' maar beyond zeurderig. Muzikaal ook geen hoogvlieger. Snap echt totaal niet waarom dit album zo en masse tot 'beste album' is gekozen.

Alles went, en bepaalde zangstijlen hebben een gewenningsperiode nodig. Joanna Newsom of Kate Bush zijn daar goede voorbeelden van. Dat is met Thom Yorke niet anders.

Zou zeggen: "vraag het de massa"

Zelf omschrijf ik Radiohead regelmatig als "blanke jankmansenmuziek voor lieden in spijkerbroeken en ruitjeshemden". Kort door de bocht: indiemuziek, maar dan wel top of the bill. Meerdere Radiohead-albums staan hier in de kast - ze komen er alleen niet meer uit

Verkeer tegenwoordig vaker in "a different frame of mind", maar merk zachtjesaan dat het moment er weer aan zit te komen om héél voorzichtig - het lijntje is dun - Radiohead weer te gaan draaien. En dat komt met name door de toegevoegde waarde die Thom Yorke heeft in de duetten met PJH en als vocalist bij Massive Attack. Misschien kan ik dan toegeven dat er wellicht - no promises - toch een plaatsje is voor blankejankmansenmuziek.

Banaal is het zeker niet - dat vind IK dan weer banaaltaal!

En om bij de laatste aucteur aan te haken: Joanna Newsom went echt niet!

Ja, met banaal zat ik even mis met de woordkeuze, Mjuman. Heel soms is er een woord dat ik blijkbaar in een andere betekenis gebruik. Banaal dus ook. Heb ook nog wat teruggelezen op wat pagina's en ben gelukkig niet de enige die het album niet de hemel in bejubelt. Carrie & Lowell en OK Computer zijn van die enorm geprezen albums maar waar voor mij geen doorkomen aan is. Terwijl ik bijv. niets tegen depri muziek heb maar doe het dan goed (Joy Division).

Nee, sorry, echt niet. Ik luister al lang genoeg muziek om wel te kunnen weten wat 'groeiplaten' en zelfs 'groeistemmen' zijn of niet. Vaker luisteren = hogere irritatie wat de klok slaat bij OK Computer.

Probeer anders eens In Rainbows, niet zo zwaar gehyped als deze (alhoewel..) en zo mogelijk nog beter.

Klopt als een bus.

Bij die definitie moet ik eerder aan grunge denken. Creep viste nog enigszins in die vijver, daarna kreeg Radiohead toch echt wel en eigen (Indie)smoel.

Er is zo ontzettend veel mooie muziek om meer te luisteren of zelfs nog te ontdekken dat ik voorlopig liever niet nog een Radioheadalbum hoef. Al zal dat album wellicht minder slecht zijn.
Radiohead laat ik maar aan de liefhebbers over.