Radiohead - OK Computer (1997)

OKC is wel een duidelijke blauwdruk van het Radiohead geluid, dus ik denk wel dat als je haren overeind gaan staan bij het horen ervan, dat óf Radiohead niet je cup of tea is óf dat je door een zware gewenningsperiode heenmoet.

Ik kan me voorstellen dat je dan liever past en eerst de muziek gaat luisteren dat hoger op je verlanglijstje staat..

De eerste vraag die je me dan zou kunnen (eigenlijk moeten) stellen is: "wat versta jij onder indiemuziek?"

Daarop kan ik je wel antwoorden, maar dat gaat te ver hier. Imho is Radiohead veel belangrijker voor indiemuziek dan grunge - ongeacht mijn mening over grunge. Indie als gegeven is eind jaren '70 ontstaan (4AD, Factory) als belangrijke kraamkamer voor veel nieuwe, andere muziek. R.E.M. heeft die toorts op een gegeven moment overgenomen - imo - en Radiohead is de derde generatietoortsdrager. Dat bleek maar eens te meer toen ze hun In Rainbows als download aanboden tegen een prijs die de afnemer zelf mocht bepalen (al was dat 0,01). Dat indie-gedachtegoed bleef geborgd - en dat is ideologisch een veel belangrijker gegeven dan het tamelijk lethargische motto "here we are, now entertain us".

[/quote]

Tenzij ik het zelf al wist, natuurlijk. Namelijk: Independent. De term slaat meer op de manier waarop een band omgaat met hun distributie/management, kortom de meer zakelijke kant. Zoveel mogelijk in eigen hand houdeN, DIY. Het is géén specifieke muzikale aanduiding...

Dat, mijn waarde, is een uiterst restrictief antwoord. Elk begrip evolueert zich - luister eens naar wat anno nu onder punk wordt verstaan en in 1977 (Pretty Vacant klinkt dan opeens als een meezingliedje voor schoolkinderen). Voor iemand die ook zelf muziek maakt, neem je een fiks zwartekousenkerkstandpunt in. Indie wordt tegenwoordig wel degelijk als een redelijk generieke typering gebruikt.

En met "redelijk generiek" bedoel je dan neem ik aan: Vaag, onduidelijk? Onbewust zal ik het dan toch wel begrepen hebben, want ik gebruik de term praktisch nooit. Het zwarte kousen gedeelte in mijn duiding zal dan eerder betrekking hebben op wat ik zou WILLEN waarvoor het staat dan dat het er daadwerkelijk voor staat.

Voorstandelijk bezien dan....

Mjumans stamboom heeft vertakkingen in de Boerzwazie, Robertus.

Ik luister er ook niet zo veel meer naar, hoewel het een erg goed album blijft. Misschien stuk 'gedraaid en/of niet meer zo boeiend na bijna 20 jaar...

Woordenboek - ook raadpleegbaar online. Generiek is een term die ik ook - professioneel - vrij vaak gebruik. Omdat het refereert naar een (algemeen) type en niet naar een specifiek iets of merk. Generiek: een CRM-systeem (relatiebeheer), specifiek een CRM-systeem van Microsoft. Zo kun je een bepaalde solo schrijven voor een elektrische gitaar (generiek), maar bij de uitvoering ervan kun je aan een specifiek merk (bijv Gretsch) denken. Om duidelijk te maken dat ik niet boers zwats: draai Layla (Derek and the Dominoes) en probeer al luisterend vast te stellen welke stukken door Clapton (Fender) worden gespeeld en welke door Allman (Gibson) - moet te doen zijn

Bovendien zijn er bands die "indie" genoemd zonder dat ze op een onafhankelijk label zitten. "Onafhankelijk" is nl ook een onhandig label, omdat veel "onafhankelijken" funding ontvangen van een major of sublabel daarvan. Tav indie geeft de wiki ook uitsluitsel.

Sonic Youth wordt als indie getypeerd en Bettie Serveert (NL) ook wel. Red House Painters (op 4AD) idem en vervolgens alle spin-off van RHP. Het is - hoe duidelijk ook in origine - steeds meer een containerbegrip aan het worden, net zoals postpunk, new wave of post-rock. Naarmate meer mensen het gaan hanteren zul je zien dat het steeds wijder wordt.

Tsjek ook: Muziek >> Toplijsten en favorieten >> top 5 beste indie-rock/pop bands op DIT MOMENT !

Dan zou je het dus ook als volgt kunnen zien: Generiek: Indie
Specifiek: Indie (rock) Indie (pop)

Maar ja, dat het een containerbegrip is geworden, dat gevoel had ik al wel. Als iemand tegen mij zegt: Deze band speelt indie-rock, dan heb ik vaag wel een idee, maar het is niet zo'n duidelijke muzikale term als bijvoorbeeld "jazz" or "hardrock". Ik bedoel eigenlijk dat de toevoeging "indie" aan een term als Rock voor mij heel weinig zegt.

Maar om een bruggetje naar dit topic te maken: Indie rock zal allicht wel de correcte term zijn om naar een band als Radiohead en dit album te refereren, maar het zegt gewoon bar weinig over de muzikale inhoud.

Freak Rock zou wel eens kunnen passen bij nummers als Paranoid Android of Electioneering. Vanaf Kid A kwam er ook een electronic sausje overheen. Maar die wordt hier en daar weer aangeduid als Avant Garde, ook weer zo'n containerbegrip waar je eeuwig over kunt discussiëren...

En dan ben ik eigenlijk weer terug op mijn oude stelling dat bepaalde artiesten/bands gewoon muzikaal niet of nauwelijks te labelen zijn...

Complaint Rock... (een benaming gepikt uit de film 'Clueless', op het moment dat fake plastic trees ergens draait dacht ik)

Okee. Vader Abraham schijnt zich dan weer te bedienen van afwisselend "smurfen-pop" en "café-rock", afhankelijk van waar zijn lyricale focus ligt...

Denk dat categoriseren weinig zin heeft in het algemeen. Veel informatiever vind ik "klinkt als..."

Wel geinig, ben wat later op deze site gearriveerd. Zat wat dingen terug te lezen. Zag iemand posten dat Radiohead niet emotioneel genoeg was haha. Toevallig zat ik net bij 3:50 in Let Down. **pinkt traantje weg**

ik ook...van ellende...wat een depri-muziek

Heerlijk is dat ...

De bovenstaande twee reacties vind ik op een interessante manier typerend van hoe mensen hetzelfde constateren, maar er compleet op verschillend op reageren.

Overigens zal ik de laatste zijn om te ontkennen dat de muziek van Radiohead in elk geval prima geschikt is om je aan je verdriet over te geven. Anders gezegd, de melancholie ligt er meestal vrij dik bovenop. Het album waarbij ik dat het minste voel (The King Of Limbs) staat mede daardoor behoorlijk lager in mijn rating.

Maar het zit hem denk ik vooral in dat begrip "overgeven" hoe je daar al dan niet op reageert. Wil je je aan die melancholie overgeven of niet? Ikzelf heel vaak wel, maar net zo vaak heb ik ook zoiets van: Nee, nu niet. Radiohead luisteren is alles of niets.

Grappig. Ik ervaar de muziek helemaal niet als enorm depri. Nouja, een enkel nummer dan (No Suprises, en dan nog vooral tekstueel gezien). Maar er staan ook weer muzikaal gezien vrij luchtige uptempo nummers op (Let Down, Subterranean Homesick Alien), een stevige rocker (Electioneering), een intrigerend experiment (Fitter Happier) en een heuze, enerverende rock-opera (Paranoid Android). Ervaar ik stuk voor stuk geenszins als depri.

Bij iets als Exit Music kan ik het me trouwens voorstellen, maar dat vind ik zelf vooral spannend en meeslepend.
Ik zou voornamelijk No Suprises depri noemen.

Dat heb ik ook. Als ik eenmaal zin heb in Radiohead, dan draai ik een album meteen in zijn geheel, zonder te skippen. Daarna is het dan wel meteen over, maar ik had die momenten niet willen missen.

Prima album maar naar mijn mening wel wat overschat. The Bends vind ik een veel sterker album.

Ik ben ook meer van The Bends, maar dat komt ook door de energie van die plaat.
Echt nog zo'n riffplaat, maar ook al met een paar mooie slowers.
Deze is wellicht wat rijker en afwisselender en er staan echt fantastische stukken op.
The Tourist bijv.is echt louter kippevel.
Toch heb ik nog wat meer met Kid A en het voortreffelijke In Rainbows.

Ik vind Bowie's Blackstar toch mijlen beter dan die van RH. Zo onfeilbaar is deze band ook weer niet.

Op het feit na dat beide artiesten een nummer "Blackstar" hebben genoemd, lijken Bowie en Radiohead mij niet zo makkelijk te vergelijken. Onfeilbaar is geen enkele artiest, maar Radiohead heeft mijn inziens wel 2 meesterwerken op hun naam staan.

Radiohead en David Bowie met elkaar vergelijken is een gotspe.. Je kan dit, m.i., alleen vergelijken m.b.t. je eigen smaak/voorkeur. Dit soort vergelijken kan je dan net zo goed doen als Queen met Genesis vergelijken. Mozart met Bach. Blof met Normaal. In mijn ogen een stupide iets.

Volgens mij zijn dit meer pogingen en lichtelijke revoluties van Bowie liefhebbers om dit album van Radiohead van zijn MuMe troon te stoten.

Nou ja, de vergelijking een gotspe noemen, gaat me dan weer een stap te ver. Door aan een album een beoordeling te geven, vergelijk je(onbewust) met alle andere muziek die je beluisterd heb, dus ook Bowie. Radiohead en Bowie verschillen daarentegen qua stijl en tijdsgewricht(begonnen in de jaren 60, begonnen in de jaren 90) nogal.

Ja, een gotspe is wel wat ver gezocht. Stupide, laat ik het dan zo noemen.

Als je Bowie moet gaan vergelijken dan kan je alleen zijn alter ego's op een rij gaan zetten en af gaan vinken. De man was uniek.

Radiohead zou je kunnen vergelijken met al hun eigen albums omdat ze zulke verschillende muzikale benaderingen hebben. Ik vind dit album bv zelf niet zo sterk vergeleken met 'In Rainbows' of 'Kid A'. De band is uniek.

Eigenlijk draai ik deze niet zo vaak. The Bends, Kid A en In Rainbows zijn wat mij betreft de echte meesterwerken. En Hail To The Thief is zo'n langzame groeier dat die OKC ook nog wel eens in zou kunnen halen...

Misschien maar een half sterretje eraf, ondanks de prachtige nummers die hierop staan, maar ik grijp er simpelweg niet zo vaak naar.

Hail To The Thief is idd een groeier.
Gek eigenlijk.....Kid A is ook bepaald geen makkelijke kost, maar die viel gelijk goed.
Ok.Computer is in al zijn variatie best toegankelijk.

Zeker! Ik denk eerder dat Hail To The Thief het minst toegankelijke en ook rauwste album is.

Wellicht ben ik lange tijd bevooroordeeld geweest want ik ergerde me enorm aan de hype rondom te band.
De afgelopen jaren wel een inhaalslag gemaakt en vind ik Radiohead steeds beter worden.
Pablo Honey, The Bends, deze OK Computer, Kid A & In Rainbows zijn ondertussen bij mij "" geland " en heb ik in de kast staan.
Deze albums bevallen me steeds beter, Amnesiac kost me wat meer moeite.
Hail To The Thief & The King Of Limbs moet ik mij nog eens in gaan verdiepen.
Deze OK Computer vind ik steeds imposanter worden en neig ik naar een verhoging.

Ik had vooral moeite met de zang en ik had toendertijd weinig oor voor Indie-rock en britpop.
Ik luisterde naar heel andere dingen toen, maar met terugwerkende kracht enorm gaan waarderen.