Black Sabbath - Black Sabbath (1970)

Led Zeppelin heeft het pad geëffend maar blijft slechts voorloper. Het was Black Sabbath die met het typische metal gitaargeluid kwam, consequent de gitaarrif als basis van alles nam en er met duivelse doom akkoorden de blues uit verdreef.

Mee eens, al klinkt de blues hier nog wel prominent in The Wizard, Behind the Wall of Sleep, cover Evil Woman, Sleeping Village en Warning. Ook op opvolger Paranoid uit hetzelfde 1970 keert het genre terug, zo herken ik die in een eigenwijze vorm in War Pigs.
Met hun derde album Master of Reality is dat - in mijn oren - echter voorbij. Leuk is eveneens dat de stijl in de jaren '70 per album evolueerde, denk bijvoorbeeld aan de invloed van symfonische rock (zoals we dat toen nog noemden) op Sabbath Bloody Sabbath.

De ijzersterke basis van dit alles klinkt echter op dit debuut, een ijkpunt voor hun gehele discografie.

Als je de eerste tonen hoort van de titelsong kun je niet anders concluderen dat er geen enkele andere band in 1970 iets dergelijks op plaat heeft geknald. Loodzwaar en pure doom in optima forma.
Dat de plaat hierna wat bluesier wordt, het is ze vergeven, zeker tegen het einde kan Iommi het niet laten om de een na de andere bluesy solo uit zijn mouw te schudden. Dat maakt het plezier er bij mij trouwens niet minder om.
En Zeppelin; wellicht wat invloeden maar dan eerder bij de luchtige en folk stukken die Sabbath heeft gecomponeerd, maar niet als zodanig. 2 verschillende bands met allebei hun eigen signatuur.

Ozzy, RIP.
Thanks

En dan heeft ook de Prince of Darkness het tijdelijke voor het eeuwige verruild.
Met zijn 76 jaar heeft Osbourne het met zijn levenswandel nog knap lang weten uit te houden.
Met het debuut wist de band een nieuw genre te creëren: metal.
Hoewel nog erg bluesy van aard, liet men met de titelsong er geen twijfel over bestaan, in de basis was er op dat moment geen zwaardere band op aarde.
Hoewel Iommi de riff op ons losliet, Ward verantwoordelijk was voor het swingende drumwerk en Butler flink aan zijn bas kon plukken, bleek Osbourne een heerlijke boertige pretletter achter de microfoon. Geen natuurtalent, geen gehijg alla Plant, geen gegil zoals Gillan dat kon, nee Ozzy bleek het op zijn eigen manier te kunnen doen.
Met Paranoid liet men de blues grotendeels achterwege, met Master ging men vol in de meest zware stand, en Sabotage bleek de meest gevarieerde schijf te zijn.
Echter het debuut blijft speels, en de bluesy riffs van Iommi zijn alompresent. Minder baanbrekend dan het opvolgende werk maar zeker net zo charmant.
Een icoon is niet meer, maar wat heeft zijn werk met Sabbath mij toch een hoop luisterplezier opgeleverd!