menu

Black Sabbath - Black Sabbath (1970)

mijn stem
4,09 (568)
568 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal / Rock
Label: Vertigo

  1. Black Sabbath (6:20)
  2. The Wizard (4:24)
  3. Behind the Wall of Sleep (3:37)
  4. N.I.B. (6:08)
  5. Evil Woman (Don't Play Your Games with Me) (3:25)
  6. Sleeping Village (3:46)
  7. Warning (10:28)
  8. Wicked World (B-Side of Evil Woman) * (4:45)
  9. Black Sabbath [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (6:22)
  10. Black Sabbath [Instrumental: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (6:13)
  11. The Wizard [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (4:46)
  12. Behind the Wall of Sleep [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (3:41)
  13. N.I.B. [Instrumental: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (6:08)
  14. Evil Woman [Alternative Version: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (3:47)
  15. Sleeping Village [Intro) (Alternative Version: Regent Sound Studios, 18 / 11 / 69] * (3:45)
  16. Warning Part 1 [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 18 / 11 / 69] * (6:58)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 38:08 (1:24:33)
zoeken in:
avatar van HammerHead
4,5
Ik zie nu tot mijn grote schrik dat er bij dit album nog helemaal niets gepost is. Dan begin ik maar:

Het was natuurlijk allemaal leuk en aardig, die jaren '60, popmuziek kwam tot wasdom met groepjes (hehe ) als the Beatles, the Stones, the Kinks etc... Zo tegen het eind van het decennium droegen namen als Pink Floyd en Led Zeppelin het al een treetje hoger en toen was daar ineens Black Sabbath.

Die eerste gitaarriff, meteen de zwaarste en meest duistere die tot dan toe op een plaat te vinden was, het trage tempo en de zwaarmoedige sfeer moeten toch menig brave pop-luisteraar de stuipen op het lijf hebben gejaagd.

Ook de rest van het album staat vol met deze ultra trage en zware vorm van blues-rock. Blues-rock? Nee, metal was geboren.

avatar van Klumpie
5,0
Gewoon een topplaat zoals hierboven al is beschreven. Erg jammer dat deze plaat slechts 122 stemmen heeft, want zoals Hammerhead al omschreef, Metal is hier geboren.

Ik heb deze plaat alswel Paranoid vanmiddag geluisterd en deze plaat is toch echt een klein beetje beter als zijn opvolger. Waar Paranoid na 4 nummers een klein beetje inzakt, gaat hier de hele plaat verder met donkere gitaar-, drum- en baswerk. En natuurlijk een Ozzy in topvorm.

5* voor dit topalbum, dat van mij gerust in de top250 mag belanden.

avatar van Psycho Holiday
In zijn geheel gezien vind ik dit de beste plaat van Sabbath.
De opvolgers (tot en met Volume 4) hebben ieder hun classics, maar voor de volledige speelduur kies ik voor het debuut.

Sabbath was voorafgaand een blues band en die invloeden zijn duidelijk terug te horen op dit album. De sfeer zit er echt goed in bij dit album, mede door de fantastische riffs van Iommi. Favorieten zijn Wicked World (ontzettend maffe intro riff) Behind the Wall of Sleep en The Wizard.

avatar van wizard
5,0
Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Black Sabbath. Ik denk dat ik 'Black Sabbath' gekocht heb aan het eind van de zomervakantie in 2001, en ik weer zeker dat dat bij KingKong in Leeuwarden was, die toen nog niet verhuisd waren naar de ruimere behuizing waar ze nu zitten. Prijs: fl.15.
En die prijs was de doorslaggevende reden om voor deze plaat te kiezen, en niet voor een van de andere Black Sabbath-cd's die voorradig waren. Ja, gierige Nederlander .

Maar ik had een mindere keuze kunnen maken, want deze plaat staat nog steeds op plek 1 in mijn top-10, en ik zie ook niet waarom 'Black Sabbath' daar binnenkort plek zou moeten maken voor een andere cd.
Kortom, een briljante plaat. Het begin, met regen en onweer en een kerkklok, zuigt je meteen naar een enge, donkere omgeving, waarna de eerste riff je de stuipen op het lijf jaagt. En daarna wordt Black Sabbath alleen nog maar spannender en werkt toe naar de climax. Hier (youtube) overigens een versie van het nummer met een extra couplet.
Voor mij is The Wizard het hoogtepunt van de plaat. Niet alleen vanwege de mondharmonicaintro, maar bovenal vanwege de riff, die het nummer met horten en stoten richting het einde drijft. En een paar woorden over het drumwerk zijn ook niet overbodig. Bill Ward doet zoveel meer dan alleen de maat meetikken.
De rest van kant A (Behind the Wall Of Sleep, N.I.B.) is in feite 1 lang nummer, maar omdat het op mijn persing van de cd als 2 losse nummers aangegeven staat, ben ik geneigd om ze als 2 aparte delen te zien, verbonden door de bassolo (Bassically). Hier (Youtube) een filmpje van Behind The Wall Of Sleep.
Op mijn versie van de cd staat Evil Woman als eerste nummer van de tweede helft. Dit vind ik het minste nummer van de cd. Het wijkt teveel af van de andere nummers, en heeft lang dezelfde intensiteit niet als de meeste andere nummers.
De eerste keer dat ik Sleeping Village en Warning luisterde, had ik niet door dat de nummers in elkaar overgingen, en was ik verbaasd toen opeens Wicked World uit mijn speakers schalde. Het heeft bij mij ook even geduurd voor ik die 2 nummers echt goed kon waarderen, omdat het in feite meer een jam is dan echt een nummer. Inmiddels vind ik deze nummers ook erg goed, hoewel het niet het hoogtepunt is van de plaat. Die jam is best ok overigens, de live jams van Sabbath vind ik niet per se beter dan wat ze hier laten horen.

Voor mij is deze plaat de beste die Sabbath ooit heeft gemaakt. Het rauwe gevoel dat over de plaat hangt, de lompe riffs, het drumwerk...Bijna alles is goed. Zelfs een minder nummer als Evil Woman kan niet voorkomen dat ik hier 5* uit moet delen.

avatar van frankholst182
5,0
Voor de enkeling die 3 sterren of lager (willen gaan) stemmen, advies is om deze plaat vaker te draaien. Ondanks de korte opnameperiode ontdek ik elke keer weer 'iets' nieuws, en hij wordt dan ook steeds beter, naarmate je hem vaker draait. Ik moest na 2 draaibeurten nog niets hebben van black sabbath (zo'n zes jaar terug), maar nu is deze plaat niet weg te denken uit mijn platencollectie.
Hoogtepunt: Gitaarsolo van "Warning'.

avatar van Ronald5150
4,0
In welk genre je deze klassieker ook wilt indelen, onder de oppervlakte is "Black Sabbath" voor mij gewoon een onvervalste bluesplaat. Tommi Iommi's gitaarriffs zijn log en zwaar, maar ze zijn doorspekt met blueslicks, met name in de solo's. Verder heeft "Black Sabbath" een buitengewoon angstaanjagende sfeer, waar mening hollywoodfilm nog een puntje aan kan zuigen. Alleen de hoes van de plaat alleen al is ronduit creepy. Het openingsnummer grijp je direct bij de keel met de zware kerkklokken, regen- en onweergeluiden. Die sfeer wordt op overgrote deel van de plaat gehandhaafd. Dit maakt "Black Sabbath" tot een beklemmende luisterervaring. Handleiding voor gebruik: ga alleen in een kamer zitten, slechts een enkel schemerlampje aan, koptelefoon op, zet de muziek aan en blijf kijken naar de hoes van de plaat. Luister en huiver!

avatar van deric raven
4,5
Eigenlijk is Ozzy Osbourne een Johnny Rotten, maar dan een echte.
Niet zogenaamd van straat geplukt, maar echt een kansloze jongere.
Opgegroeid in een arm gezin, en getreiterd op school.
Op 14 jarige leeftijd wilde hij al een einde aan zijn uitzichtloze leven maken.
Ozzy, de verschoppeling.
Geen marketingtruc.
Echte verrotting.
Mijn vader vertelde dat zijn generatie moest lachen om Sex Pistols.
7 jaar eerder hadden ze zich verzet tegen hun ouders door duistere muziek als het titelnummer Black Sabbath hard op hun kamer te draaien.
Zoiets duisters hadden ze nog nooit gehoord.
Opeens waren kruisbeelden in trek bij jongeren.
Puberkamers werden zwart geverfd, en de kleding werd ook steeds donkerder.
Helaas is mijn vader kleurenblind, dus sloeg hij wel een flater toen hij trots aan zijn vrienden het donkere hol liet zien.
Alles was paars.
( gelukkig is hij ook een liefhebber van Deep Purple, dus kon hij zich hier aardig uit redden.)
Neemt niet weg dat Black Sabbath met de dreigende schreeuwende zang van Ozzy en het demonische gitaarspel van Tony Iommi veel indruk maakten.
Nu wordt nog steeds gezegd dat punk de wereld veranderde.
Dat is natuurlijk helemaal waar.
Maar de impact van Black Sabbath, en dan vooral het nummer Black Sabbath was ook voor die tijd enorm.

avatar van MDRAIJER
5,0
Nu voor het eerst dat ik het begin van metal luister. Dit album volgens zeggen dus. Ik kende alleen Sleeping Village van een of andere Greatest Hits album van paps. Ik dacht dat de rest van de nummers nooit konden tippen aan Sleeping Village, want wat is dat een geweldig nummer, maar nee hoor, ik had het mis. Het hele album is zó magistraal, de stem van Ozzy is nog jong en mooi en Iommi's riffs versterken dat des te meer. Voorheen heb ik alleen Paranoid (het album) geluisterd, wat ik al erg tof vond, maar deze plaat... deze plaat springt er flink boven uit.

Prachtige muziek die nooit vergeten mag worden. Op Led Zep na, is dit het beste debuutalbum dat ik tot nu toe ken.

Nu nog even 4,5* maar het kan al gauw 5* worden.

avatar van RuudC
4,0
Black Sabbath is een iconische band en ook wel een van mijn favorieten. Vele platen kan ik van hen uit de kast plukken en ze zullen nooit vervelen. Het debuut vindt minder vaak mijn weg naar de cd-speler dan de andere klassiekers, maar toch is het zeker geen slecht spul. Ozzy zingt hier weliswaar nog wat vals en komt slecht uit de verf, maar een handvol songs zitten erg goed in elkaar. De duistere titeltrack trekt terecht de meeste aandacht, maar Nib, Sleeping Village en Warning zijn ook fantastisch. Het zijn de bluessongs die vandaag de dag wat vreemd zijn, maar Black Sabbath is natuurlijk ooit begonnen als bluesband. Tony Iommi doet het geweldig hier met sfeervol gitaarwerk met prachtige solo's. Dat heerlijk scheurende vintage geluid is een smaakmaker van jewelste.

avatar van lennert
3,0
Na de vele albums van Virgin Steele die 60-80 minuten duurde voelt Black Sabbath als nieuwe marathon ineens toch wel aan als een verademing. Ik moet eerlijk toegeven dat het oude werk (pré-Dio in dit geval, de rest is natuurlijk ook oud) me door Osbourne's zang nooit heel erg heeft getrokken. Nu kan ik me over smaak best nog wel heenzetten, maar het moge duidelijk zijn dat Ozzy Osbourne op dit album echt verschrikkelijk vals zingt. Op de twee beste nummers (Black Sabbath en N.I.B.) is dit nog uit te zitten, maar voor de rest kan ik het lastig aanhoren. Wat het album ook voor mij een stuk minder plezierig maakt is de hoeveelheid bluesy improvisatie, waardoor ik vooral Warning erg saai vind. Blues is voor mij wat Dream Theater-achtig gewank is voor anderen: langdradig.

Het loopt allemaal ook nog niet even soepel. Het drumwerk bij de overgang naar de versnelling in de titeltrack is gewoon slordig en ook qua productie is het allemaal nog 'net niet'. Ook niet slecht, maar geen album dat ik snel op zal zetten.

avatar van namsaap
4,0
Deze oerknal van de metal leerde ik relatief laat kennen, toen ik volop in mijn thrash/doom/death periode zat begin jaren ‘90. Wat een eye-opener was dit album, en dan met name het titelnummer. Heavy kreeg een hele nieuwe betekenis.

Nu, jaren later, is dit nog steeds een album dat ik regelmatig uit de kast trek. Al moet ik bekennen dat ik kant B beduidend minder vaak draai. Evil Woman en Warning zijn naar mijn mening toch wat zwakkere nummers. Vanwege de sterke kant A toch een score van 80/100.

avatar van Sir Spamalot
4,0
407 versies staan er momenteel op Discogs, ik heb in 2015 de versie met nummer 1871-2 gekocht, op Wowhd dan nog, en niet goed opgelet. De tracklist is anders, vriend Wiki vertelt me dat ik “een” Noord-Amerikaanse versie heb met vijf nummers, hier ook meer info: Black Sabbath - Black Sabbath (1988, CD) | Discogs.

Voor het ontbreken van Evil Woman krijg ik Wicked World in de plaats en laat me daarvoor niet rouwig zijn. Het titelnummer natuurlijk, N.I.B. en Sleeping Village onthoud ik vooral op een markant album als haast officiële geboorteakte van Heavy Metal: 13 februari 1970. Ozzy is Ozzy, een geweldige charismatische frontman en imho hier nog meer zanger dan entertainer, op het randje van het valse af.

Maar er verschijnen nog twee sterren op het toneel: Riff Master Tony Iommi en bassist Geezer Butler. Rekening houdend met het tijdvak mis ik hierop nog de latere power van Black Sabbath, volstrekt normaal gezien hun Blues invloeden die ze nog moesten afschudden.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Een bijna perfecte kant 1, een kant 2 die wat minder van kwaliteit is door de flauwe maar toch ook weer niet echt slechte single (à la Black night) en de gitaarjams op het slotnummer van Iommi (die daar laat zien dat hij geen Jimmy Page is), maar toch zou ik dit album niet ánders wìllen hebben – de excessen en de experimenten en de eigenzinnigheid horen er allemaal bij. Loodzware maar heerlijk heldere gitaarriffs, een lenige bas, donkere teksten, een naargeestige zangstem, af en toe onvoorspelbare songstructuren (Sleeping village, Warning), sfeervolle ruimtelijke produktie, en een prachtige hoes om het àf te maken. Een plaat als een tank.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:12 uur

geplaatst: vandaag om 18:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.