menu

Black Sabbath - Black Sabbath (1970)

mijn stem
4,09 (584)
584 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal / Rock
Label: Vertigo

  1. Black Sabbath (6:20)
  2. The Wizard (4:24)
  3. Behind the Wall of Sleep (3:37)
  4. N.I.B. (6:08)
  5. Evil Woman (Don't Play Your Games with Me) (3:25)
  6. Sleeping Village (3:46)
  7. Warning (10:28)
  8. Wicked World (B-Side of Evil Woman) * (4:45)
  9. Black Sabbath [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (6:22)
  10. Black Sabbath [Instrumental: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (6:13)
  11. The Wizard [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (4:46)
  12. Behind the Wall of Sleep [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (3:41)
  13. N.I.B. [Instrumental: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (6:08)
  14. Evil Woman [Alternative Version: Regent Sound Studios, 17 / 11 / 69] * (3:47)
  15. Sleeping Village [Intro) (Alternative Version: Regent Sound Studios, 18 / 11 / 69] * (3:45)
  16. Warning Part 1 [Studio Outtake: Regent Sound Studios, 18 / 11 / 69] * (6:58)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 38:08 (1:24:33)
zoeken in:
avatar van Barney Rubble
Een plaat die mooi zich bevindt op het schemergebied van bluesrock en (proto-)metal. Zware, lome melodieën creëren dreiging. De klagerige zang van Ozzy klinkt als verbouwereerde getuige die het naderende onheil ziet aankomen, maar niet in staat is om in te grijpen. Het heerlijke bas- en gitaarspel laat de muziek niettemin verrassend luchtig en speels aanvoelen, al komt dat wellicht doordat we anno 2019 meer demonische duisterheid gewend zijn. Het doet me wat denken aan de horrorfilms van de jaren 50 en 60. Het is achteraf aandoenlijk kneuterig, maar de lugubere sfeer is, hoewel minder intens, nog altijd heel aangenaam. Een goede 7 voor dit debuut van Black Sabbath.

avatar van Zagato
4,0
Ik ken het album al heel lang maar kom er nu pas achter dat er 2 covers op staan, leuk zo'n hernieuwde ontdekkingstocht. Black Sabbath en NIB zijn torenhoog favoriet bij mij en Evil Woman is het zwakke broertje op het album. Fantastisch om al die theorieën rond de hoes te lezen, de dame is blijkbaar nooit gevonden. Draagt bij aan de legendarische status van dit album. 4 sterren vanwege het bluesy gefreak dat van mij niet had gehoeven.

avatar van milesdavisjr
4,5
4 sterren vanwege het bluesy gefreak dat van mij niet had gehoeven.


Ik vind het juist een weergaloze combinatie, de donkere zware sound wat nieuw was voor die tijd en het heerlijke bluesy geluid wat Iommi ten gehore brengt. Op de volgende schijven zou dat bluesy element steeds meer naar de achtergrond verschuiven. Daarom blijft het debuut van Sabbath voor mij de beste van de heren.

avatar van milesdavisjr
4,5
Het debuut en wat voor een plaat. Waar de hippies nog hun bladeren rondstrooiden met hun utopische denkbeelden, kwamen 4 nuchtere (hoewel..) Britten uit Birmingham, die met hun loodzware sound het wat naïeve en muzikale wereldbeeld van de bloemetjesjurken omver bliezen. Niks geen love and peace, maar kwaadaardige demonen, vrouwen in het zwart en felle bijbelkritiek was het devies. Hoewel dit beeld achteraf ook een bepaalde naïviteit met zich meedroeg bleek de muziek doodserieus, de al aanwezige kenmerkende zware sound was niks meer en minder dan een uitlaatklep, weg van het armetierige arbeidersbestaan uit het grauwe Birmingham. Daar waar Deep Purple al 3 albums had uitgebracht die de rockmuziek in een andere richting duwde en Zeppelin een jaar eerder het begrip folk/rock van een flinke dosis intensiteit had voorzien bleek Sabbath het geheel te voorzien van een zwaar geluid. De basis voor metal was gelegd. De onheilspellende begintonen van Black Sabbath verraden al een beetje wat komen gaat, er zijn maar weinig intro's die zo creepy overkomen als het titelnummer. Een prima song om de plaat mee te starten. The Wizard doet daar al niet voor onder. Naarmate het album vordert
des te 'bluesier' Iommi uit de hoek komt. Sleeping Village en met name Warning zijn uitermate sterke nummers, met enkele heerlijke sfeerschetsen. Evil Woman is in vergelijking met het overige songmateriaal wat minder maar haalt nog steeds een dikke voldoende. Het sinistere geluid, de (in retrospectief) iconische hoes, de perfecte speelduur, de zware geluidsmuur, het debuut is weergaloos.

Tussenstand:

1. Black Sabbath

ArecnoidLegend
Geïnspireerd door andere MusicMeter gebruikers begonnen met album marathons van artiesten: in chronologische volgorde het oeuvre door dat uitmondt in een rating, een bijhorende review, en een rangschikking. En waar beter te beginnen bij de grondlegger van het genre waar ik mij recent meer in ben gaan verdiepen, Black Sabbath. Een artistieke hoes die voor mij de muziek van het album juist weergeeft: Duister met hier en daar wat lichtpuntjes.
Op het debuut is gelijk waar te nemen dat het gaat om een groep artiesten die weten hoe zij hun instrumenten moeten bespelen. En ja, ook Ozzy. Zijn toevoeging met de harmonica op The Wizard geeft een uniek geluid aan het nummer dat we op de albums erna niet meer zullen horen. Over zijn (gebrek aan) zangkwaliteiten is vaak geschreven, ik vind het passen bij de muziek die ze maken, het zorgt immers voor het onheilspellende karakter dat de muziek naast de riffs van Iommi, zo duister maakt. En dan nog te bedenken dat het album in 1 dag is opgenomen.
De favorieten op het album zijn voor mij Behind The Wall of Sleep en N.I.B. Een nummer dat gaat over de toegang naar andere dimensies die niet via onze zintuigen waar te nemen zijn, voor velen alleen via onze dromen. En, een ietwat humoristisch te interpreteren nummer dat zingt over lucifer die ondanks zijn natuur, verliefd wordt, maar ook gezien kan worden als een duivels spelletje om een onwetende schone te bezweren.
Het "gepiel" op sommige nummers, met name in de cover Warning, kan ik wel waarderen in het blueskarakter dat dit album toch ook heeft. Het is samen met Evil Woman, nog een cover, wel de minste van het album. Alles meegenomen kom ik hierbij tot de eindscore van 4,0*.
Laat ik eindigen met de lyrics van een nummer dat ook een honorable mention verdient:

Red sun rising in the sky
Sleeping village cock'rel's cry
Soft breeze blowing in the trees
Peace of mind feel at ease

avatar van rider on the storm
4,5
Toch wel mijn favoriete Sabbath omdat de blues nooit ver weg is. De combi van de doomy metal, Iommi vuurt zijn solo’s rechtstreeks vanuit de grafkelder op ons af, blues en de onheilspellende sfeer maken dit een onweerstaanbare plaat.

Voor mij heeft de plaat geen zwakke momenten maar als ik enkele favorieten moet noemen zijn het het titelnummer, The Wizard en Warning.

Op vinyl (met die mooie swirl), komt de onheilspellende sfeer van het artwork ook mooi tot zijn recht.

Kortom een geweldige klassieker.

avatar van ZAP!
4,5
Vooruit, ik volg weer. #watdraaijenu.

avatar van Sir Spamalot
4,0
407 versies staan er momenteel op Discogs, ik heb in 2015 de versie met nummer 1871-2 gekocht, op Wowhd dan nog, en niet goed opgelet. De tracklist is anders, vriend Wiki vertelt me dat ik “een” Noord-Amerikaanse versie heb met vijf nummers, hier ook meer info: Black Sabbath - Black Sabbath (1988, CD) | Discogs.

Voor het ontbreken van Evil Woman krijg ik Wicked World in de plaats en laat me daarvoor niet rouwig zijn. Het titelnummer natuurlijk, N.I.B. en Sleeping Village onthoud ik vooral op een markant album als haast officiële geboorteakte van Heavy Metal: 13 februari 1970. Ozzy is Ozzy, een geweldige charismatische frontman en imho hier nog meer zanger dan entertainer, op het randje van het valse af.

Maar er verschijnen nog twee sterren op het toneel: Riff Master Tony Iommi en bassist Geezer Butler. Rekening houdend met het tijdvak mis ik hierop nog de latere power van Black Sabbath, volstrekt normaal gezien hun Blues invloeden die ze nog moesten afschudden.

avatar van Kronos
4,0
Sir Spamalot schreef:
Voor het ontbreken van Evil Woman krijg ik Wicked World in de plaats en laat me daarvoor niet rouwig zijn.

Ik wil je niet-rouwig-zijn niet verpesten maar er zijn reissues van het originele UK album waarop je Wicked World er ook nog bijkrijgt.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Kronos, dat klopt want dat was inderdaad altijd de werkelijk fantastische charme van Wowhd onder de huidige naam en de vorige naam die ik alweer vergeten ben: je wist nooit wat je uiteindelijk ging krijgen. Ik ga dat Icarus label nooit vergeten.

avatar van Kronos
4,0
Icarus, heb ik ook enkele van.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Een bijna perfecte kant 1, een kant 2 die wat minder van kwaliteit is door de flauwe maar toch ook weer niet echt slechte single (à la Black night) en de gitaarjams op het slotnummer van Iommi (die daar laat zien dat hij geen Jimmy Page is), maar toch zou ik dit album niet ánders wìllen hebben – de excessen en de experimenten en de eigenzinnigheid horen er allemaal bij. Loodzware maar heerlijk heldere gitaarriffs, een lenige bas, donkere teksten, een naargeestige zangstem, af en toe onvoorspelbare songstructuren (Sleeping village, Warning), sfeervolle ruimtelijke produktie, en een prachtige hoes om het àf te maken. Een plaat als een tank.

avatar van milesdavisjr
4,5
Bijna helemaal eens met BoyOnHeavenHill, ik vind echter de 2e helft van de plaat net zo intrigerend als de eerste helft. De eerste songs maken natuurlijk een verpletterende indruk, de alomaanwezige zware riffs waren voor 1970 vernieuwend (hoewel Zeppelin en Purple natuurlijk ook al een duit in het zakje hadden gedaan) en bleek achteraf (min of meer) de geboorte te zijn van een nieuw genre. Waar de overige schijven van Sabbath die hierop zouden volgen ook uitstekende worpen zijn is het debuut mij het meest lief.
Juist het bluesy karakter van de laatste paar nummers, de inventieve overgangen en de haast relaxed aandoende stukken in bijvoorbeeld Sleeping Village en Warning vormen tezamen een schitterend contrast met de zwaarte van de eerste helft van de plaat. Een absolute klassieker in mijn ogen.

avatar van RonaldjK
5,0
Het was ergens in 1982. Black Sabbath met Dio was mijn zolderkamer binnengedenderd en ik las lovende verhalen over ex-zanger Ozzy Osbourne, die een veelbelovende solocarrière was gestart. Het eerdere werk lonkte. Nadat ik uit de fonotheek verzamelaar We Sold Our Soul for Rock 'N' Roll leende, trok hun debuut mij onweerstaanbaar aan.
Ik bekeek in de winkel nog eens die hoes… Een enge dame in het zwart, staande in een naargeestige omgeving. De achterkant van de klaphoes draaide ik omhoog, waarmee het landschap-met-watermolen werd verdubbeld. Aan de andere zijde: een omgekeerd kruis, een gedicht en informatie over de plaat.

Bij thuiskomst vooral niet de plaat aan mijn ouders tonen, dit zouden ze niet goedkeuren! Snel naar zolder. Even later klonken onheilspellende regen, onweer, een kerkklok in de verte en dan de befaamde riff. Het gedicht op de hoes las ik aandachtig. Aha, dat slaat op de titelsong! “Still falls the rain…” Dan verrijst de gitaarmuur, de huilende zang van Ossie Osborne, zoals de hoes zijn naam spelt. Een versnelling volgt en tenslotte de aparte manier van afsluiten.
The Wizard kende ik van diezelfde verzamelaar, heerlijke song, waarna het mij onbekende deel volgde: om te beginnen Behind the Wall of Sleep, prachtige titel alleen al, zang die afwisselend van links en rechts komt. Na een bassolo volgt het intro van NIB. Waar in de opener de duivel nog wordt afgewezen, komt hij hier heel dichtbij zijn hand aanbieden. Nee dank u, ook al is het verpakt in alweer prachtriffs.

Ook de B-kant heb ik ontelbare malen gedraaid. Na Evil Woman met haar simpele en toch verslavende refrein, volgden twee nummers waarbij het vanaf vinyl lastig was te onderscheiden waar de eerste eindigde en de tweede begon, ook al omdat een tekstvel niet was bijgeleverd. Sleeping Village begint akoestisch en klaaglijk, waarna de gitaarmuren er weer zijn, twee gitaarsolo’s door elkaar klinken en een soundscape van Iommi. Dan volgt een bassolo, naar ik aannam het begin van Warning.
De compositie is onvoorspelbaar, niet van het soort couplet-refrein-brug, maar vol ideeën, tempowisselingen, gitaarsolo’s die meestal niet snel maar wél pakkend zijn en het dansende basspel van Geezer Butler.
Gaandeweg werd dit mijn favoriete nummer van de plaat. Delen van de tekst gebruikte ik enige tijd later bij een opstel voor Engels, uit het hoofd, in mijn hoofd geramd door het vele draaien: “The sea began to shiver…” De docente vond het een merkwaardig verhaal, begreep ik uit haar blik toen ik het becijferd terugkreeg. Wel met een mooie voldoende.

Ik heb vanavond alle 9 pagina’s aan berichten bij dit album doorgelezen en zag daar al snel de discussie oplaaien of dit nu wel of niet de eerste metalplaat ooit was.
De Popencyclopedie van Oor houdt het terecht bij een “uitermate heavy album”. Net als tijdgenoten sloeg Black Sabbath vanuit bluesrock nieuwe wegen in, geholpen door de uitdijende mogelijkheden van de elektrische gitaar(effecten). Met een swingende ritmesectie als deze (Bill Ward is hier al zo goed!) winnen de riffmuren van Iommi extra kracht. Wat Black Sabbath bovendien anders maakt dan o.a. Blue Cheer, Iron Butterfly, Led Zeppelin en MC5 is de ijzingwekkende kleur van Ozzy’s stem, perfect passend bij de duistere sferen.
Een piepjonge Rodger Bain, "niet veel ouder dan wij" aldus Iommi, leverde ondanks de korte opnametijd en het beperkte budget een knappe prestatie, door de sfeer perfect te laten klinken.

Hoe demystificerend zijn de biografieën Iron Man (Tony Iommi, 2011) en I Am Ozzy (juist, hij, 2009). De plaat werd opgenomen in oktober ’69 in een studio van het formaat huiskamer, op vier sporen. Het omgekeerde kruis op de hoes? “Dat wilden wij niet, idee van de platenmaatschappij, we zagen het pas toen we de hoes onder ogen kregen; het opende allerlei blikken met wormen voor ons.”
Satanisme, occultisme? “We gingen kruizen om de nek dragen, gemaakt door de vader van Ozzy om het eventuele kwaad van zulke fans te weren.” Dezelfde Ozzy die enkele van deze fans in Amerika overviel door, terwijl zij in de gang van Sabbaths hotel in een cirkel rond kaarsen zaten, vanuit zijn kamer op hen af te stappen en ‘Happy birthday’ te zingen, alsof de occultisten een verjaardagsfeestje vierden. Het hielp, ze vertrokken.
Betekent N.I.B. nativity in black? Nee, dat is weer “typisch Amerikaans”, aldus Iommi; het was "een grap, de bijnaam van Bill Ward, vanwege de vorm van zijn gezicht met baard, nét een pennenpunt [pen nib]”. Je valt van de ene anekdote in de andere.
Uit de biografieën rijst het verhaal van vier arbeidersjongens, waarvan twee met een katholieke opvoeding. Dat laatste bepaalde hun blik op de wereld, zie bijvoorbeeld de vredesboodschappen op hun volgende elpee. Dat fans rond het griezelimago zulke verhalen verzonnen, daarover schudden de bandleden meewarig het hoofd.
Tegelijkertijd hielden ze de mythe ook in stand: geef zo min mogelijk interviews, dat maakt ons geheimzinniger, was het devies in die dagen.

Internet ontnuchtert verder. De jongedame op de hoes werd in 2020 getraceerd en de spookachtige watermolen zit ook in de film The Eagle has Landed (1976). Met zo’n titel (Saxon!) móest ik die zien: een spannend oorlogsdrama met de molen op warme zomerdagen in een knus Engels dorpje.

Ik zet de B-kant weer eens op. Inmiddels van cd, dus vanaf track 5. Blueshardmetalrock 2.0. Of hoe je het ook wil noemen. Ik vind het gewoon lekker.

avatar van james_cameron
3,5
Sterk debuut, waarop het zo typische onheilspellende geluid van de band al volledig is gevormd. Bepaalde tracks zeuren een beetje te lang door, maar afgezien daarvan is het songmateriaal bovengemiddeld goed. Flink wat onverwoestbare klassiekers in ieder geval, lekker rauw uitgevoerd en geproduceerd.

avatar van ricardo
4,0
Geen perfecte plaat als je het objectief bekijkt maar man wat een sfeer, vooral het eerste nummer met die regen en dat klokkengeluid, en dan ineens de onheilspellende zang van Ozzie die ineens loskomt. Deze plaat barst van de sfeer die gelijk de toon zette voor de rest van hun ouvre. Het Ozzie tijdperk is niet mijn favoriet, maar zo af en toe mag ik deze en Paranoid nog graag eens opzetten

Gast
geplaatst: vandaag om 14:37 uur

geplaatst: vandaag om 14:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.