Bruce Springsteen - High Hopes (2014)

Het verrassende is dat hij terugkeert naar de 'classic Bruce' sound. Althans, zo beleef ik het . Had ik niet verwacht na alle toeters en bellen waarmee het Wrecking ball album en ook de tour gepaard gingen. Werd toch allemaal aardig positief ontvangen door zowel pers als publiek. Maar hij switched dus net zo makkelijk weer een andere kant (stijl) op.

Wrecking ball was destijds ook al vroegtijdig gelekt. dat is wat ie iig niet goed doet.

Ik heb hem nu ook, ben benieuwd!

Alles lekt toch zo'n beetje uit tegenwoordig? Ik las ook al ergens dat het misschien wel expres is gedaan.

Heb de plaat nu net opstaan! Eerste indruk klinkt goed!

Ik heb hem binnen, maar nog niet gedraaid. Het zal wel geen Born to Run zijn of Darkness of the River...dat waren nog eens tijden

Als je met die intentie gaat luisteren dan is het bij voorbaat een kansloze missie ben ik bang. Al duiken er hier en daar wel momenten op dat je denkt; dit had ook op The river kunnen staan. Maar luister en (be)oordeel zelf. Ik ben echt blij verrast met dit album in ieder geval! Nu maar hopen dat hij naar Europa komt voor een aantal indoor concerten

Ik zie tot mijn grote vreugde dat Bruce een nummer van de Saints covered. Pikt Chris Bailey toch nog een paar centen mee (hoop ik) na bijna 40 jaar commercieel ploeteren.
Artistiek is hij natuurlijk altijd wel fantastisch gebleven.

Na een eerste luisterbeurt heb ik vooralsnog maar 1 mening: tegenvallend album, dat net als Wrecking Ball gered wordt door 2 nummers die al lang bekend waren. Bij Wrecking Ball gebeurde dat door het titelnummer en Land of Hope and Dreams, en nu gebeurt dat door middel van Ghost of Tom Joad en American Skin. Verder hoor ik nog teveel bekende rifjes en geluiden die getuigen van een herhaling van zetten, matige (voor Bruce zijn standaard) teksten en net wat teveel on-Bruce'esque Morello solo's. Maar verdient nog meer luisterbeurten, uiteraard.

Voor een gemiddelde artiest zou dit een goed album zijn, maar voor Springsteen-begrippen heeft hij een album onder zijn eigen kunnen gemaakt. Na een aantal luisterbeurten kan ik stellen dat het 12 goede nummers zijn, zonder echte uitschieters. American Skin heeft mij in positieve zin verrast, dit is de eerste keer dat ik het nummer niet geforceerd vindt klinken; de speelduur is echter wel erg lang. The Ghost of Tom Joad vindt ik vergeleken met de live-versie een stuk minder, waarbij de laatste gitaarsolo met het gescratch totaal niet tot zijn recht komt. Dit doet ook wel een klein beetje afbreuk aan het origineel. Ondanks dat vindt ik beide versies wel gewoon erg sterk. Van de nog niet eerder bekende nummers hebben Harry's Place en Frankie Fell in Love mij het meest verrast. In eerstgenoemde zingt Bruce als een echte Boss, die macht uitstraalt met zijn luide en zelfverzekerde stem. Zo voelt het voor mij, al slaat het voor jullie misschien nergens op.
Over het algemeen een goed album, al had ik liever gezien dat hij aangekondigd was als compilatiealbum met nog niet eerder uitgebrachte nummers in plaats van een regulier studioalbum.

Deze stelling kan ik volledig beamen. Het nummer the Ghost of Tom Joad is live tienmaal beter en zo zijn er meer nummers die aardig zijn maar voor Bruce niet goed (genoeg). Ik maakte aleerder de vergelijking met Born to Run en Darkness..tja...dat waren nog eens albums!!

Het is bijna 2014 kerel!!

Juist niet vind ik. Hij overtreft zichzelf en durft nieuwe dingen aan te gaan. Neem die eindsolo in Tom Joad die je aanhaalt. Dat is lef tonen vind ik. En ik moet ook zeggen dat ik het niet echt mega tof vind maar ik stoor me er ook niet aan. Ik zie andere artiesten die al zolang meegaan ook weleens andere dingen proberen, alleen komen die er zelden mee weg. Bruce zijn niveau blijft altijd bovengemiddeld en boeiend.

Die solo Is LIVE 100 x beter, deze solo is daar maar een zwak aftreksel (misschien als ik die live opnames niet eerder gehoord zou hebben) van. Ik mis de hier de echter spirit van Bruce die hem normaliter zo kenmerkt. Enne...Vielip dat heeft niets met 2014 te maken, want het is - althans volgens mij - een feit. Het echte spetteren doet dit album (helaas) niet of veel minder dan ik van Bruce gewend ben.

Het is geen feit want het is jouw mening. Mijn mening is dat het album juist meer spettert dan bijvoorbeeld het door jou aangehaalde Darkness on the edge of town. Die plaat spettert slechts sporadisch vind ik. Daarmee wil ik dus niet zeggen dat ik het geen goed album vind, integendeel! En die live versie (ik neem aan dat je wel de versie met Morello bedoeld?) lijkt me ook geen 100x beter. Ten eerste zijn de solo's dermate anders dat vergelijken al haast onmogelijk is. Daarnaast is de solo gespeeld door Morello. Dus dat je de spirit van Bruce mist kan kloppen

Oké Vielip desondanks blijft hij mij verbazen in de juiste zin van het woord. Heb alleen maar respect voor deze man die al jaren aan de top staat

Nu al op 1 in de toplijst van 2014

Na 1 draaibeurt ben ik niet overtuigd.
Zal toch vaker moeten luisteren. Denk dat zijn voorganger beter is.

Daar kan ik vooralsnog in meegaan..

Na 1 luisterbeurt zeg ik: Lekker plaatje hoor.

Deceptie voor mij. De slechtste van zijn laatste 4 platen, waarbij Working on a Dream al een dieptepunt was en Wrecking Ball een uitschieter. Veel suffe gitaar-solos, irritante solos van Tom bovendien, en een geforceerd "nieuw" geluid van Bruce dat erg amateuristisch overkomt in mijn optiek. Nee. Dit is hem niet.

Dat van die suffe gitaarsolo's slaat in mijn optiek helemaal nergens op! Of je er van houdt is een tweede maar Morello's solo's zijn nooit saai of suf. Dan zijn in vergelijking, en met alle respect, de solo's van Bruce eerder wat aan de meer standaard kant. De solo's van Morello, samen met de loops en samples zorgen voor het 'nieuwe geluid'. Al was dat op voorganger Wrecking ball ook al zo. Of dat amateuristisch dan wel geforceerd is laat ik in het midden.

Ik heb het over suffe gitaar-solos (die van Bruce en Estreet band) enerzijds en irritante (niet bij de rest van de muziek passende) solo's van Tom anderzijds. Dus inderdaad, in mijn eigen optiek vind ik die stijl van Tom niet leuk. Het was leuk, fantastisch zelfs, 4 jaar terug toen Tom ineens die GOTJ solo deed, live. Ondertussen hebben we dat wel weer gehoord, eerlijk gezegd. Het is vooral iets om live te doen, jammer dat ook op plaat is gezet (en 4 jaar na dato bovendien, snap dat recyclen van veel eerder gemaakte nummers en die toch nog (opnieuw) uitbrengen op plaat niet. ...)

High Hopes heb je toch elke keer bij een nieuwe Bruce en dat op zich is al knap: hij is er al zo lang, vaak op hoog niveau. Van de laatste platen viel alleen Working on a Dream mij nogal tegen, dus ik ben benieuwd.

High Hopes opent heerlijk met de titelsong. Wat 'loopt' dat nummer lekker zeg, met een mooie volle instrumentatie. Die sound wordt doorgetrokken op Harry's Place, een relaxed nummer met fijne gitaar en blazers. Amerikan Skin is een klassiek Springsteen nummer en een mooie ook. Het wordt gevolgd door een typisch aardig Springsteen popliedje: Just Like Fire Would, best aardig.

Down in the Hole is een echt prachtig ingetogen Bruce nummer, ook met een fraai orgel. Heaven's Wall begint "natuurlijk" met een gospel koor. Verder is 'Raise Your Hand' aangenaam door de gitaar verderop. Frankie Fell in Love is een heel aardig liedje, in tegenstelling tot het licht ongemakkelijke en te Ierse This Is Your Sword.

Hunter of Invisible Game is meer een easy countrysong, toch heel aardig. Het vormt een goede inleiding tot het al bekende en echt heel fraaie The Ghost of Tom Joad. Natuurlijk klinkt de gitaarsolo live anders dan op dit album, maar wat blijft 'ie lekker! Dit nummer is echt fantastisch!
The Wall sluit aan bij Down in the Hole: weer zo'n fraai ingetogen nummer, mooi gezongen ook. Dat geldt ook voor Dream Baby Dream, alleen is dat net wat minder sterk. Het gaat hier ook om de boodschap.

In tegenstelling tot zijn voorganger(s) heeft Bruce Springsteen meer een hoopvol album willen maken en daar is hij zeker in geslaagd. Toch is er genoeg afwisseling tussen de songs en komt de bij hem vaak zo fraaie donkerder kant regelmatig mooi naar voren. Sommige nummers zijn covers, maar daar geeft hij weer zijn eigen invulling aan.Ook de samenwerking met Tom Morello is geslaagd: hun gitaarsamenspel op 8 nummers klinkt erg goed. Daarmee is dit album alweer meer dan de moeite waard en misschien zelfs meer.

Fan ben ik niet maar hij flikt het toch maar weer. Blazers, koortjes, covers, het zit prima in elkaar.
Heb het album nu een aantal malen beluisterd. Het wordt per luisterbeurt beter.
Hij kan bijna met pensioen maar hij mag van mij nog wel een aantal jaartjes doorgaan.

Ik ben ook geen groot fan.. ik luister deze plaat uit nieuwsgierigheid... En wat denk je!!
BRUCE is een BOSS!
Wat een heerlijke opgewekte hoopvolle plaat.. Rocked pakt en slingert je heen en weer..
TOPPER! van deze plaat ga ik vaak genieten!
BRAVO! Bruce!
We beginnen met 4 sterren..

Hopelijk gaat hij na zijn pensioen door als Johnny Cash deed met zijn American Recordings.

Ik had al geen high hopes over dit album, maar dit is wel heel erg slecht. Nooit gedacht dat ik ooit nog een 2* zou moeten geven aan Bruce. Harry's Place en The Wall waren eigenlijk de enige nummers waarbij ik niet heel erg de neiging had om een beter Springsteennummer op te leggen. Absolute dieptepunt is wel de genadeloze verkrachting van The Ghost Of Tom Joad. Die gitaarsolo lijkt wel weggelopen te zijn uit een hairmetal-powerballad. Bruce zal zich serieus mogen revancheren met zijn volgende worp.

Nee, deze fan is erg teleurgesteld.

Weer een album om van te genieten!

De versie van "The Ghost of Tom Joad" is zalig en "The Wall" is echt weer een pareltje!
American Skin en Harry's Place schieten voor mij ook boven de rest uit..

Na 4 luisterbeurten 4*

Sommige fans zijn teleurgesteld, sommige niet en niet fans zijn vaak aangenaam verrast.

Ik had geen 'high hopes' maar de nieuwe Springsteen valt me niet tegen. De plaat bevat nieuwe versies van oude songs en live favorieten en klinkt, mede door de inbreng van gitarist Tom Morello, fris en gedreven. Soms is het vintage Springsteen, soms hoor je een Springsteen die zich nog niet vaak heeft laten horen. Voorlopig prijsnummer is voor mij vooralsnog Springsteen's versie van Dream Baby Dream van Suicide.

Later een recensie, nu slechts een preview:
De krenten uit de pop: Bruce Springsteen - High Hopes - preview - dekrentenuitdepop.blogspot.nl