Bruce Springsteen - High Hopes (2014)

Wat een gedoe allemaal over die Tom Morello, waar is Nils Lofgren nu gebleven?

High Hopes is Bruce Springsteens achttiende studioalbum. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet opnieuw alle andere albums beluisterd heb, zoals ik placht te doen bij kleinere bands. Springsteen, die dit jaar vijfenzestig wordt, is dan ook een monument. Weinig hedendaagse performers kunnen tippen aan de soms vier uur durende marathonconcerten vol rock-’n-roll, swing en entertainment. Welke popmuzikant durft nog zo ongegeneerd energiek op een podium staan? Choreografie heeft “the boss” niet nodig, flessen wijn of lijntjes coke evenmin. Springsteen leeft voor zijn muziek, en weet zichzelf ook wel te vernieuwen. Hij heeft ook nog steeds iets te vertellen: zijn politieke overtuigingen maken de laatste jaren meer en meer deel uit van zijn performances.

Maar dan nu het album. We moeten de waarheid niet verbloemen: High Hopes is vooral een samenraapsel van heruitgebrachte en tussendoor geschreven nummers. Toch is het een goeie plaat. Door de intrinsieke sterkte van het volk waarmee Springsteen zich omringt – de legendarische E Street Band natuurlijk, maar ook Tom Morello, de gitarist van Rage Against the Machine – en door de paar uitschieters die het geheel een aangename sound bezorgen. Voor ik naar deze plaat luisterde, heb ik uit nostalgie nog eens Born in the U.S.A. opgezet. Misschien dat ik daarom ook in eerste instantie te kritisch was voor deze Springsteen: we zijn ondertussen dertig jaar later, en je kan nu eenmaal niet elk jaar een legendarische schijf afleveren.

lees meer
Bruce Springsteen - High Hopes - Snoozecontrol.be

Tja hoe moet je deze nieuwe Bruce Springsteen nu plaatsen? Is het een allegaartje van left-overs, een luchtig tussendoortje of een volwaardig studioalbum. In dit soort situaties hanteer ik altijd voor mezelf de volgende stelregel: zijn het liedjes die al eens eerder op een studioalbum zijn verschenen? Nee? Dan beschouw ik het album in kwestie als een nieuw studioalbum. Volgens mij gaat deze vlieger op bij ”High Hopes”. Ik durf dat niet met de grootste stelligheid te beweren, aangezien ik geen expert ben in het oeuvre van Springsteen. Het enige dat ik weet dat een aantal nummers van ”High Hopes” al wel eens live ten gehore zijn gebracht, maar nog niet op een studioalbum zijn verschenen. Genoeg over de kwalificatie van dit album, dan de muziek: als ik naar ”High Hopes” luister, dan hoor ik een gedreven Bruce Springsteen. Ik krijg nergens de indruk van een inspiratieloze Boss en ondanks dat niet alle nummers van zijn hand zijn, brengt hij ze met dezelfde passie en intensiteit. Over de urgentie kun je discussiëren, maar het eventuele gebrek daaraan stoort me nergens op ”High Hopes”. De opener en titeltrack is direct een van mijn favorieten. Heerlijk hoe de blazers er extra glans aan geven. ”American Skin (41 Shots)” ken ik alleen van het live album opgenomen in New York, maar deze studioversie is er eentje om je vingers bij af te likken. Het absolute hoogtepunt vind ik ”The Ghost of Tom Joad”, en dan kom je direct uit bij Tom Morello. Niet alleen op dit nummer, maar op alle nummers waarop hij meespeelt vind ik het een waardevolle toevoeging. Zijn gitaarspel is niet alleen uniek en herkenbaar, het vormt een mooi tegengewicht aan het spel van Springsteen zelf en voegt extra dynamiek toe aan de liedjes. Morello is een gitarist die buiten de lijntjes kleurt en uitermate originele licks, riffs en solo’s speelt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je eraan moet wennen, of dat je het niet vindt passen, maar persoonlijk vind ik het een geweldige zet van Springsteen om Morello aan boord te halen. De samenwerking tussen beide komt dan ook tot een hoogtepunt in het eerder genoemde ”The Ghost of Tom Joad”. Ik ben dan ook zeer content met ”High Hopes”, ik vind het een heerlijk album om naar te luisteren. Tom Morello zorgt voor een scherp randje en Springsteen zelf vind ik gewoon weer goed. Uiteindelijk vind ik ”High Hopes” beter dan ”Wrecking Ball”. Als ”High Hopes” dan toch als tussendoortje wordt gezien, dan mag Bruce er wat mij betreft gewoon mee doorgaan. Een goed begin van 2014.

Sterkste nummers zijn imo verrassend genoeg de nummers die niet eerder zijn vertolkt, en dan met name Harry's Place, wat een krachtige en grimmig nummer, Down in the hole en het fenomenale The Wall. Puur kippenvel bij de laatste, potentiële klassieker. Helaas ook veel opvulmateriaal, met name nummer 6 t/m 8. Overall voegt deze plaat weinig toe aan het fantastische en immense oeuvre van The Boss, maar op zichzelf staand blijft deze plaat wat mij betreft ruim boven de middelmaat.

Ik vind de versie van Tom Joad mét Tom Morello beter tot z'n recht komen in een livesetting, maar hoe dan ook zijn de originele versie uit 1996(?) en deze bombastischere versie lastig te vergelijken. Het ligt maar net aan m'n bui welke ik liever hoor (hoewel ik meestal een voorkeur heb voor de liveversie met Morello erbij).
De rest van het album heb ik nog niet gehoord, een dezer dagen eens luisteren

Ik ben er niet kapot van, dit album.

Allemaal wat vlak, en een stuk minder boeiend dat zijn voorganger...

De nieuwe versie van The Ghost of Tom Joad vind ik mieters en helemaal dolletjes. Het was tekstueel natuurlijk al een ijzersterk nummer maar ik ben aangenaam verrast door deze krachtige uitvoering.

Ik moet na enkele luisterbeurten concluderen dat The Boss wederom een sterk album heeft afgeleverd.
Ik ervaar het gitaarspel van Tom Morello als verfrissend al moest ik er wel aan wennen.
Het titelnummer vind ik verrassend met de blazers, American Skin ( 41 shots ) is mooi maar niet zo indrukwekkend als de live versie van Live In New York City.
Het nummer Harry"s Place zal wel ten tijde van het album The Rising geschreven zijn, tenminste die indruk krijg ik gevoelsmatig bij dit nummer.
The Ghost of Toam Joad is een stevige intense uitvoering die dankzij het sterke gitaarspel van Morello in een fraai nieuw jasje gestoken is.
Een van de hoogtepunten vind ik Hunter of Invisible Game een fraai ingetogen nummer zoals alleen Bruce die kan maken , dit geldt eveneens voor de bijzonder gevoelige afsluiter van dit album.
Blijft over The Wall, een schitterend nummer met een zeer indrukwekkende tekst.
Tekstueel weet The Boss bij mij regelmatig enige ontroering teweeg te brengen zo ook bij The Wall.
Samengevat is hier op dit "Left Over" album sprake van een mijn inziens succesvolle samenwerking tussen Morello & Springsteen & E Street Band.

Ik ben hier ook niek kapot van. Ik was blij verrast door Wrecking Ball en ondanks dat dit kliekjes zijn, is het wel gedaan met dezelfde producer die die plaat zo fris wist te maken. Daarnaast mocht Brendan O''Brien helaas ook weer aan de schuiven aanschuiven met zijn vlakke geluid. Wat op Wrecking Ball werkte, ontaardt in High Hopes aan een te veel van productionele foefjes waardoor alles erg glad klinkt. Maar het grootste probleem zijn sommige nummers. Laat ik beginnen met de hoogtepunten: 41 Shots vind ik hier veel beter dan op Live in NYC en Just Like Fire Would (beste nummer van de plaat) is een érg fijne Saints-Cover, juist omdat het het meest no-nonsense nummer van de plaat is. Dat waren ze, de hoogtepunten. Erg jammer vind ik Heaven's Wall, This Is Your Sword (erg melig), de remake van Tom Joad waarin met name circusact "kijk mij eens!" Morello irriteert en Dream Baby Dream. Knap dat je een nummer van Suicide kan ontdoen van alle gevaar en suspense. Maar ongetwijfeld is het erg credible voor een mega-artiest om zo'n nummer te doen. Het was alleen 1000x credibeler geweest als Springsteen dit al had gedaan in 1982, toen hij ook al met Suicide liep te flirten voor hun invloed op State Trooper van Nebraska.

Misschien ben ik wat te streng, maarvan Springsteen verwacht ik veel meer, ook op een kliekjesalbum.

Je bent te streng.

Ja, maar jij bent niet streng genoeg

Ik vind je inderdaad wat te streng, maar dat mag. Dat is ook duidelijk te merken in je reactie. Daarentegen vind ik je stem dan wel weer wat mild in vergelijking tot je bericht. Je geeft het album dus wel een voldoende, ondanks je helder verwoorde bezwaren? Gewoon nieuwsgierigheid van mijn kant, geen verwijt

Die 3* is wel naar boven afgerond. Tussen de highs en lows zitten een heel aantal nummers die me weliswaar koud laten, maar ook niet heel slecht zijn.

Het tussendoortje van Springsteen heeft mij zeer aangenaam verrast.

De nieuwe versies van Dream Baby Dream, 41 Shots en Tom Joad zijn erg mooi en beter dan ik ooit heb gehoord.

Openingsnummer High Hopes is goed, maar geen favoriet van mij.

Harry's Place heeft een mooie stemvervormer en een lekker sfeertje.

41 Shots was altijd al de beste van de 2 nieuwe nummers op Live in New York City. (Land of Hope and Dreams Is de andere).

Just Like Fire Would is een prima cover en knap vind ik, dat het nummer zo bij de E-Street band past.
Ik denk, dat dit live ook een feestje is.

Down in the Hole heeft weer en sfeer en opbouw, die ik erg mooi vind.

Heaven's Wall heeft last van herhaling( Raise Your Hand), maar de melodie in de coupletten vind ik ook weer prachtig.

Frankie Fell in Love vind ik dan weer minder aansprekend en misschien wel het slechtste nummer op High hopes.

This Is Your Sword is ook wat gewoontjes, maar met Hunter of Invisible Game heeft Bruce weer een prachtig nummer gemaakt. Klein gehouden en met mooie strijkers op de achtergrond.

Tom Joad was op het gelijknamige album wel aardig, maar in de uitvoering op High Hopes wordt er met veel passie gezongen door Bruce en gegitaard door Tom Morello. Dat spreekt mij meer aan dan de akoestische versie.

The Wall is ook een klein nummer, die het van zijn verhaal moet hebben over de liefde, de shit town en de rock and roll band.

Dream Baby Dream vind ik het mooiste nummer door het hypnotiserende orgel en de indringende zang. Ik vind deze versie mooier dan die van Suicide (sorry Itchy). Dit was ook al de afsluiter van het akoestische optreden in Ahoy 2005. toen vond ik het ook al geweldig tussen dat geneuzel van Devils & Dust in.

Samenvattend zet ik deze cd erg graag op en heb ik het album nu al vaker gedraaid dan Wrecking Ball. Dat album wil me maar niet raken. (ik zie nu dat ik dit album op 4 sterren heb staan, klopt dus niet)
Ik ben een grote Springsteen fan, maar dat wil niet zeggen, dat ik alles van de man goed vind. High Hopes wordt wisselend ontvangen, maar ik zit zeer duidelijk aan de positieve kant en na Magic vind ik High Hopes zijn beste werk van na 2000.

Geeft niet hoor
Maar de muziek van Suicide is ook niet mooi, daar gaat het die band niet om.

Lekker plaatje, maar die stoere dubbel pose op die cover gecombineerd met al dat licht dat uit zijn kruis straalt is wellicht voer voor psychologen. Beam him up, Sigmund!

...dit is naast de hoes van Working on a Dream de meest lelijke van hem tot nu toe.

Voor de mooie hoezen moet je sowieso niet bij Bruce zijn vind ik...

Respect. 64 jaren jong en nog vol testosteron. Een hoes van Bruce is geschiedenis voor de toekomst. Kan het wel hebben van 'm. De plaat overigens wat minder...

Het wordt allemaal wel erg bruin. Darkness, Magic, Seeger Sessions, deze, Devils & Dust...

Waarschijnlijk verhullen donkere kleuren z'n rimpels?

Ik geef nu vier**** maar het kan nog een halfje omhoog of omlaag in de nabije toekomst.

Persoonlijk vind ik Bruce er niet echt op vooruit gegaan, na Magic en Working on a dream. Wrecking ball draai ik ook naar verhouding te weinig. Er staat een prachtige versie van Tom Joad op High Hopes, valt niet te ontkennen.

Daar had ik dan wel een heel album vol van willen hebben, eigenlijk. Er spreekt een prachtige sfeer uit en de solo van Morello had van mij op nog wel meer nummers gemogen. Het heeft de potentie van een Springsteen klassieker.
Maar het is een klein beetje het manco van dit album: een bonte schakering maar niet echt één geheel.

Maar de nummers zijn niet slecht en dat slingert wat heen en weer in de beoordeling. Nog maar eens een paar keer opzetten.

Vooruit, een halfje omhoog.
Het is toch een prima cd van The Boss. Hij heeft weer sterk betrokken teksten, prima melodielijnen. Het albums is afwisselend maar vormt toch een mooi geheel.

Eigenlijk is hij hier gewoon heel sterk bezig. Binnenkort vieren we het dertig jarig bestaan van Born in the USA. Geef mij dan toch maar High Hopes.

Reguliere plaat van Springsteen. Niet opzienbarend. Soms denk ik wel eens dat het allemaal veel mooier wordt als 'ie het iets kleiner houdt. Pitchfork geeft 4 op 10, daarmee doen ze de plaat tekort. Maar ik kom niet verder dan 7 op 10, 3,5*** dus.

Mooie plaat,moedig dat hij nieuwe samenwerkingen uitprobeert.
Minder samenhangend dan voorgaande cd. Slechte platen maak the boss niet.

De versie van The Ghost of Tom Joad op dit album vind ik mooier dan de eerdere versie, lekker rauw. Wel jammer dat het een duet is geworden, maar goed, kan ook niet alles hebben.

Wel valt me op dat dit nummer een beetje de melodie lijn van 'the Dutch mountains" van the Nits heeft.. hij zal toch niet....

Altijd al een Springsteen fan geweest en The Boss heeft een bijna foutloos parcours afgelegd qua goede muziek (ten tijde human touch en better days was het wat minder maar iemand als Springsteen vergeef je dat). Nu moet ik bij deze toch vaststellen dat het een van z'n mindere is maar nog steeds geen slechte plaat. Daarvoor zijn er toch nog genoeg songs bij die wel weten te boeien. Maar opener High Hopes vind ik een van z'n zwakste songs ooit en sommige nummers krijgen de stempel redelijk maar te minnetjes in het oeuvre van The Boss. Daarentegen bewijzen songs als Down In The Hole, Hunter Of Invisible Game, The Ghost Of Tom Joad en Dream Baby Dream dat hij nog steeds klasbakken van songs uit z'n mouw kan schudden.
Het blijft voor mij dus een beetje een dubbeltje op z'n kant met deze High Hopes, net iets teveel mindere momenten om tussen andere meesterwerken van hem te staan maar toch genoeg goede momenten waardoor hij zeker nog gedraaid zal worden.

Een nieuw album van Bruce Springsteen is steeds welkom bij mij, slechte albums heeft hij nog nooit uitgebracht maar dit vind ik de minste van zijn indrukwekkend oeuvre. Een allegaartje van nieuwe songs, covers en remakes van eerdere nummers, de inspiratie en samenhang zijn een beetje zoek. Zo vind ik American Skin (41 Shots) beter tot zijn recht komen in de live-versie en The Ghost of Tom Joad kan mij in deze versie ook minder bekoren mede door de gitaarsolo van Tom Morello die hier niet in past. Van andere songs heb ik het gevoel dat hij dat eerder en beter bracht zoals de titelsong, Frankie Fell in Love en This Is Your Sword al kunnen ze er nog mee door. Gelukkig staan er nog enkele songs die nog steeds zijn klasse bewijzen zoals Hunter of Invisible Game, The Wall en Dream Baby Dream waardoor ik dit album in zijn geheel nog aanvaardbaar vind.

Ik vind het wel voor hem spreken om de samenwerking met Tom Morello aan te gaan, die is ontstaan tijden Wreckin' Ball. Het komt bij mij geenszins geforceerd over om zo een jonger publiek aan te spreken. Bruce heeft er nog steeds veel zin in, of juist meer zin dan jaren terug. American Skin, is Live ijzersterk en indrukwekkend, juist ook door hoe hij het publiek tot stilte maant. De studio versie mag ik graag horen en blijft wat mij betreft met gemak overeind. Ghost of Tom Joad heeft een ander gezicht gekregen door de invloed van Morello en zelf vind ik dat het beste van dit album. Die samenwerking is niet vreemd gezien de pittige verie die Rage Againt the Machine ervan heeft gemaakt.

Ik ben het geheel met Luc eens. Dit album is een allegaartje, het komt wat inspiratieloos over en de remakes waren in hun eerdere vorm beter.

Ik vind de gitaarsolo in The Ghost Of Tom Joad ook niet passen. Die gitaarsolo is niet in dienst van het nummer, maar meer in dienst van Tom Morello. Tijdens de Australische tour was die gitaarsolo helemaal erg.

Het album is verre van slecht, maar ik ben bij dat ik van The Boss een hogere standaard gewend ben.