Radiohead - The Bends (1995)

Dat meen je niet :-S

Staan een aantal uitstekende (en bekende) nummers op. Street Spirit, Fake Plastic Tree, High And Dry... wat kan daar nog over gezegd worden? Valt niets op aan te merken. Perfect gewoon.

Maar echter, tot op heden heeft de cd in zijn geheel mij nog niet zo enorm kunnen bekoren, ik spring steeds naar de drie bovengenoemde nummers. Misschien is dat omdat die drie nummers gewoon té goed zijn, ofwel is dat omdat ik de eenheid tussen de nummers niet direct vind. Hoe dan ook, ik neem aan dat het nog wel zal groeien. Tot nog toe moet ik mij beperken tot 3,5 omdat sommige nummers mij nog steeds niets zijn komen vertellen.

erg goed album. raar maar ik had de bends altijd als een soort aanloop okcomp gezien maar dit is totaal anders meer rustig.


MAAR WEL ORGASMISCH GOED.

Afgelopen week eindelijk "The Bends", mijn tweede Radioheadalbum, gekocht (vorig jaar heb ik "OK Computer" van de goede Sint gekregen). Het album begint ijzersterk. Tot en met nummer 4, "Fake Plastic Trees", vind ik het album echt geweldig. De tracks daarna zijn goed, maar echt geniaal kan ik ze niet noemen. De nummers 11 en 12, "Sulk" en "Street Spirit (Fade Out)" vind ik echter weer ge-wel-dig!

Samengevat:

De nummers 1 tot en met 4: 4,5-5*
De nummers 5 tot en met 10: 3,5*
De nummers 11 en 12: 4,5-5*

Na enkele luisterbeurten beoordeel ik "The Bends" met 4 sterren. "Fake Plastic Trees" en vooral "Street Spirit (Fade Out)" vind ik prachtig. Dat laatste nummer is misschien wel mijn favoriete liedje van Radiohead. De rest van het album is behoorlijk goed, maar "The Bends" kan wat mij betreft als geheel niet tippen aan "OK Computer".

Zoals gezegd: 4*

Na nummer 4 komen anders nog wel Nice Dream, Just, My Iron Lung en Black Star - vier echte toppers als je het mij vraagt. Niet dat ik van iedereen verwacht dat ze dezelfde mening hebben als ik, maar wat mij betreft behoren die toch ook zeker tot de toppers van dit album. (Er zijn trouwens maar weinig mindere nummers te vinden hier, eigenlijk alleen Bones en Sulk, die ik allebei nog meer dan voldoende vind.)

Wat is en blijft Street Spirit toch een lekkere song

Wat is en blijft Bullet Proof toch óók een heerlijk dromerige prachtsong.
Weer van een andere orde is Bones , die ik ook weer prachtig (als "rocker") vind met het gitaar delay-effect en de de woorden ..Prozac pain killers...in de tekst.

De tering, sinds een paar maanden bezig Radiohead te "ontdekken" en ook aan the bends begonnen. Tot nu toe klinkt deze het beste, wat een plaat.

Schiet me dood, maar ik vind The Bends geen wauw-plaat. Ze verschilt, denk ik, wezenlijk ook niet zo veel van Pablo Honey - minder rauw en 'rijper', dat wel. Nummer 15 in de top 250 aller tijden is dus overdreven: al dat rocken vind ik Radiohead niet zo goed af gaan.

2,5 ster, voor Street Spirit alleen moet ik het niet doen.

Hier wordt niet geschoten, Dwangbuis. Ieder zijn smaak.

Hier was Radiohead gewoon nog niet heel experimenteel bezig (althans niet zo als op OK Computer), maar ik vind dit wel een geweldige plaat. Wel minder bijzonder als OKpc, wat meer richting standaard en toch weet Radiohead zich met dit album goed te onderscheiden van een Oasis of The verve of iets dergelijks..

Mede dankzij de vocals van Thom natuurlijk en de lyriek en wellicht ook instrumentaal toch wel.. Gewoon erg goede kwaliteit als je het mij vraagt..

Dit album krijgt dan ook wel een beetje lichte voorkeur van mij op OKpc.. al heb ik een tijd gehad dat ik toch OKpc beter vond.. Hmm.. zijn beide hele goede platen

Het lijkt wel alsof elke dag dat ik 'Street Spirit (Fade Out)' luister ik 'm mooier ga vinden. Wat is dat toch een mooi nummer.

Dit album ken ik het beste uit het werk van Radiohead. Het wordt toch eens tijd me wat meer te gaan verdiepen in de andere albums!

Zoals elke verloren puber was ook ik ooit eens compleet verslingerd aan Radiohead. Ik weet nog dat ik dit album kocht in een filiaal van Van Leest in Maastricht, op een schoolreisje. Ik stond met The Bends en OK Computer in mijn handen, verscheurd door twijfel. Uiteindelijk wonnen Just, My Iron Lung en Street Spirit het dan toch van Paranoid Android, Karma Police en No Surprises. Haastig de CD en het tasje in mijn rugzak proppend, liepen we weer naar de bus op weg naar huis.

Mijn liefde voor Radiohead kende een piek die haast eindeloos leek, maar uiteindelijk wist ook deze band mijn aandacht te verliezen. Ik begon naar muziek uit de jaren '60 en '70 te luisteren (met dank aan grootmeester Bob Dylan), en Thom York en kornuiten belandden steeds minder vaak in mijn CD-spelertje.

Tot vandaag.

Wellicht was het de nostalgie. Voor het eerst sinds maanden - misschien zelfs wel een heel jaar, ik heb het niet bijgehouden - haalde ik het glanzende zilveren schijfje uit haar doosje en dompelde ik me onder in de klanken van Planet Telex, waarna we een doorstart maakten naar het absolute hoogtepunt van dit plaatje: The Bends.

Er zijn maar weinig nummers die me zo erg op weten te slorpen als het titelnummer van deze plaat. Als ik de geluidsmuur van The Bends hoor, dan kan ik niet blijven zitten, dan sta ik op en dan laat ik niks meer heel van mijn kamer. 'I wanna live, breath, I wanna be a part of the human race': mijn verloren puber-ik kan zich zo goed identificeren met Yorks teksten dat het haast eng wordt. Als The Bends is afgelopen ben ik uitgeput en bijzonder voldaan. Hulde.

Radiohead last een rustpauze in met High & Dry, wat het niveau van het titelnummer niet mag halen, maar toch zeker wel de voeten ervan mag aflikken alsof haar leven er vanaf hangt. Fake Plastic Trees doet hetzelfde (met uiterst behendige tongmanouvres), waarna het haast tranen in mijn ogen laat springen met haar 'If I could be who you wanted'. Van zuiver triest geluk, laat dat duidelijk zijn.

Bones doet denken aan het debuut, Pablo Honey, maar dan als een nummer dat te goed was om op die CD te zetten, omdat het de rest van de nummers zo erg in haar schaduw zou stellen. Toch is deze een van de zwakkere broeders op dit album.

De intro op de akoestische gitaar van [Nice Dream] klinkt als een stukje hemel, met Thom York als zingend engeltje. Het hele nummer ademt een sereen soort geluk uit. Halverwege lijkt de droom om te slaan in een nachtmerrie, maar gelukkig weet men ook hier een happy end aan te breien.

Just en My Iron Lung zijn de rockers van deze plaat en dat is te merken. Scheurende gitaren maken de weg vrij voor het triestige Bullet Proof... I Wish I Was; een mooi liedje, maar helaas niet meer. Black Star is een ietwat onopvallend poprocknummer, dat simpelweg prachtig is, als je er eenmaal goed naar hebt geluisterd. Het nummer is vrijwel perfect, afgezien van de iets te harde fade-in aan het begin, die je wel wakker schudt na het rustige Bulletproof. Sulk moet het hebben van de mooie zang van Thom Yorke - ook hier is 'ie weer eens engelachtig mooi bezig -, maar is verder een vrij onopvallend nummer. Samen met Bones de mindere twee, maar desondanks nog altijd zeer, zeer mooi.

Street Spirit (Fade Out) sluit af in een inktzwarte depressie. Toch knap, dat de heren van Radiohead zoveel angst en verdriet om kunnen werken tot iets hemeltergends mooi. Na The Bends het beste nummer van dit album, wat ervoor zorgt dat deze plaat van Radiohead een blijvende indruk op je achterlaat.

Een hele, hele, hele terechte nummer 4 van mijn top 10

komt zelden voor dat je op een album geen enkel slecht nummer tegenkomt, dit is er 1! De ene na de andere prachtplaat!

Jij hebt verstand van muziek en slaat de spijker op zijn kop.

deze cd is ongeloofelijk! alles is inderdaad goed!.
helder en rauw en minder depressief, bullet proof en bones zijn ongekent...
dit is misschien wel het beste van radiohoofd.

Het blijft een discussie die de gemoederen blijft bezighouden. Ok computer of The Bends.

Ik ga voor de The Bends, simpelweg omdat op dit album geen enkele rotte appel te vinden is, Op Ok computer staat Electioneering, een misser van Thom Yorke en Co.

en voor wie het wil weten... "Bulletproof... I Wish I Was" is tzt op m'n crematie te horen..

...ik zou gaan voor 'Bones'

Hangt van de doodsoorzaak af, natuurlijk

High and Dry bij een verdrinking? Of Nice Dream bij een overdosis slaappillen.

Of gewoon 'The bends' als je wat te snel door de bocht gegaan bent!

The Bends is engels voor Caissonziekte, ook wel duikersziekte.
Wat je krijgt als je té snel naar boven gaat van grote zeediepte.

Hoewel allang beluisterd had ik hier nog niets gepost. Uitstekend album natuurlijk en een verademing om te luisteren naast pak 'm beet Amnesiac of HTTT. Alles klinkt zo ongelofelijk sfeervol en gevoelig terwijl de vaart er ook nog eens lekker in gehouden wordt. Street Spirit is natuurlijk een klassieker van ongekend formaat. Zo simpel en tegelijkertijd zoveel diepgang en sfeer. Ik geef het 4,5 *

Fake Plastic Trees voor alle ongevallen met plastieke kerstbomen.

Ik zou het bijna vergeten, het tweede nummer wat op m'n uitvaart te horen is staat op OK computer....Exit Music...

Dat is wel hun mooiste en meest bijzondere nummer van al hun platen. Tranentrekker pur sang.

Zelf behoor ik ook tot de minderheid die The Bends beter vind dan OK Computer. Eigenlijk is de uitleg heel simpel. Ik houd van liedjes, en die zijn op The Bends perfect. Op Ok Computer hebben ze naar mijn idee "iets" met de perfecte liedjes gedaan, waardoor ik het een mindere eenheid vind dan The Bends.
Maar waar hebben we het over, allebei de platen ver, ver, ver boven het maaiveld. Maar een kniesoor.......

Gewoon HET Radiohead album met prachtige nummers op. Just, My Iron Lung, Street Spirit, Just, High and Dry,.. allemaal kleppers van formaat. Helaas, nooit meer geevenaard en voor mij stopt het bestaan van Radiohead hier dan ook

Dat gevoel heeft bij mij nog één album langer geduurd...

Dit is hun beste, zeker, maar kom, Radiohead heeft later toch ook nog wel een paar hele aardige nummertjes gemaakt, hoor