Radiohead - The Bends (1995)

Daar kun je best achteraan gaan, maar uit eigen ervaring weet ik dat je niet al te hoge verwachtingen moet scheppen. Ook ik was helemaal verzot op The Bends en ben vervolgens OK Computer gaan luisteren. Dat viel me in eerste instantie wat tegen en dat komt denk ik omdat het album wat minder toegankelijk is. The Bends is meer recht-toe-recht-aan rock, terwijl OK Computer meer diepgang heeft.

Maar laat je vooral niet tegenhouden om OK Computer te gaan luisteren. Is zeker de moeite waard!

Ook een schitterend Radiohead plaatje die inmiddels al meer dan 10 jaar in onze cd kast staat. En ach... denk dat ik wel kan toegeven dat ik vroeger niet helemaal weg was van Radiohead omdat ik het zo vaak aan de depri kant vond en het gewoon steeds verkeerd terecht kwam. Mede door de wanhopige stem van Yorke. Maar naarmate je ouder bent en wel wat meer uit die emoties trekt is Radiohead gewoon geweldig.

De openingsnummer is al lekker chaotisch, meeslepend en weer gaat Yorke er weer wanhopig doorheen. Je word al gelijk meegezogen met de 100den tonen, klanken, en andere verassingen. Met nog een emotionele uitloper. Je hoord dat er nu veel meer technologie inzit dan de vorige album. Ook the titelnummer gaat lekker mee. Begint al gelijk met de schreeuwende gitaarspellen, afwisselend met een beetje gas terug. High and dry, Fake Plastick trees waren weer een beetje de rustige kant en Bones is ook weer meeslepend geweldig. Ook Nice Dream. Just is weer een beetje in de vrolijke stemming. My Iron Lung is ook mooi en ook Bullet Proof is bloedmooi, subtiel en melacholiek. De 2 nummers erna zijn ook weer lekker op zijn Radioheads, en dan komen we bij Street Spirit. Wat een prachtig nummer was dat zeg! Soort van afscheidsnummer. Echt zo donker, chaotisch en mooi gemaakt en gezongen. Ook de videoclip ervan was fantastisch. Gewoon een ideale afsluiter.

Gewoon een zeer goed album!

4,5*

Mooi stukje.
Ik ben het ook volledig met je eens.

Het eerste Radiohead-album dat ik kocht, toen was Radiohead nog louter een gitaarband.
Tenslotte vind ik dat dit album de volle 5* verdient, het doet nauwelijks onder voor OK Computer (mijn favoriete Radiohead-album) en een serieuze verbetering t.o.v. het debuut.
Erg afwisselend en sfeervol, prachtig gezongen, geen enkel nummer dat uit de toon valt ... en een betere afsluiter dan Street Spirit (Fade Out) is nauwelijks denkbaar.

Minder leuke plaat dan ik me herinnerde. Vrij saai soms zelfs, er valt met uitzondering van een paar nummers die eruit springen niet echt superveel te beleven vind ik.

3,5

Ja het is natuurlijk een vrij simpele rockplaat, maar wel vol emotie als je het mij vraagt. En ondanks dat het vrij simpel klinkt verliezen de songs niet aan kracht naarmate je ze vaker luistert, die neemt juist toe. Ook geweldige teksten trouwens

Mijn favoriet hier is toch wel Nice Dream.

Mijne ook, na het fenomenale Street Spirit dan.

Mijn favorieten van dit album wisselen nogal snel. Het hangt een beetje van mijn bui af, maar de rustigere nummers doen het altijd wel goed. High and Dry ben ik een beetje beu geluisterd, maar Fake Plastic Trees en Nice Dream behoren wel tot mijn favorieten. Dat komt denk ik vooral door de prachtige, breekbare zang van Thom Yorke. Dat is duidelijk een meerwaarde ten opzichte van de wat stevigere nummers.

Ik heb juist twee van de hardere nummers aangekruist: Het titelnummer en mijn grote favoriet 'Just'. (De derde is natuurlijk Street Spirit)

Persoonlijk vind ik deze beter dan OK Computer. Ik weet dat niet veel het hier mee eens zijn maar dat boeit me niet. OK Computer is afstandelijker dan dit album, deze geeft me een warm gevoel en staat gewoon vol prachtige liedjes die ik echt op alle momenten kan draaien. OK Computer is iets wat je meer in zijn geheel moet draaien.

Ook heeft deze meer kippevelmomenten bij mij dan OK Computer. Vooral Street Spirit, wat voor mij het mooiste Radiohead-nummer is na Paranoid Android. Yorke zingt zo mooi op dat nummer. En Just met zijn geweldige hard/zacht-contrast is gewoon meesterlijk.

Ik ben het met je eens Don. Ik vind dit album ook beter dan OK Computer. Misschien wel omdat dit album wat simpeler in elkaar zit (relatief gezien dan!) en makkelijker te doorgronden is. OK Computer is in zijn geheel wat rustiger en ingetogener dan dit album en daar heb ik toch wat problemen mee. The Bends is toegankelijker en biedt genoeg creativiteit, variatie, lekker gitaarwerk en goede teksten om mij het hele album lang te blijven boeien.
The Bends staat niet voor niks al een tijd op de drempel naar 5 sterren

Hier nog iemand die The Bends beter vindt dan OK Computer. Maar dat komt voornamelijk omdat op die laatste een paar nummers, Airbag en Subterrainian Homesick Alien, opstaan die wat uit de toon vallen wat mij betreft. Hier is ieder nummer fantastisch, maar geen enkele haalt het bij Exit Music (for a film). Dat dan ook wel weer.

Ik ben er ook met eens dat dit een warmer album is dan het afstandelijke OK Computer (het heeft zijn naam niet gestolen). Mijn favoriet wisselt ook vaak, maar ik zou een pluim op de hoed willen steken van Bulletproof... I Wish I Was, een nummer dat hier niet zo vaak vermeld wordt, maar wel van onweerstaanbare schoonheid is, prachtig gewoonweg!

Wat ik ook zo geweldig vind is zo'n nummer als Planet Telex , het knalt er gelijk in en het klinkt totaal niet verouderd ofzo. Dit album is inmiddels al 16 jaar oud , maar een nummer als Planet Telex had ook nu ook gebracht kunnen worden zonder dat iemand zou weten dat het nummer al zo oud was. Nu zou dit ook fris klinken naar mijn mening.

Dat is toch niet zo heel moeilijk met een rock album? Zo oud vind ik het niet.

Compleet niet mee eens. 16 jaar is toch een behoorlijke tijd. Veel bands uit de jaren ´90 worden gedateerd genoemd, heel vaak komt de naam Skunk Anansie naar voren. Iets waar ik het trouwens compleet niet mee eens ben.

De rocksound is vrij neutraal. Niet al te veel electronische invloeden, want die verouderen het snelst.

Nou, weet ik nog niet zo. OK Computer en KId A zit ook redelijk wat electronica in maar ik kan ook van die albums niet zeggen dat ze ook maar enigzins gedateerd klinken. Misschien is dat wel een kwaliteit van Radiohead ?

Ik heb The Bends, Fake Plastic Trees en Street Spirit aangevinkt als favorieten.
Overigens ook mijn favoriete Radiohead plaat, de enige die boven de 3,5* heeft gescoord bij mij.

Ja, kan ook moeilijk kiezen tussen die 2, en daarna komt Bulletproof.

Samen met Street Spirit en Fake Plastic Trees.

26 Bonustracks

Hahah, ja dat is meer dan 2x het originele album

The Bends is een ongelooflijke stap voorwaarts ten opzichte van hun debuut. Een meer volwassen album met een eigen smoelwerk. Een album ook dat een nieuwe standaard zette voor het begrip ‘poprockalbum’. Een fantastische mix van gevoelige ballades en stevige rockers. En wat meer is , is dat die afgrijselijk teksten van Pablo Honey plaats hebben moeten ruimen voor een iets abstractere benadering. Thom Yorke kampt weldegelijk nog met zijn demonen, maar weet dit nu wel op een subtiele en aangrijpende manier aan de man te brengen. Thommie is groot geworden. Af en toe is er zelfs een positieve noot te horen. Jawel, u hoort het goed! Zoals op de beste rocker op dit album, de titeltrack ‘The Bends’.

I wanna live, breathe
I wanna be part of the human race
I wanna live, breathe
I wanna be part of the human race, race, race, race

Thom wil niet meer dood, hij wil leven, ondanks alle moeilijkheden die het leven bevat.

I need to wash myself again to hide all the dirt and pain
‘Cause I’d be scared that there’s nothing underneath
But who are my real friends?
Have they all got the bends?
Am I really sinking this low?

My baby’s got the bends, oh no
We don’t have any real friends, no, no, no

Een ander knaller van formaat is ‘My Iron Lung’ met zijn dissonante gitaarklanken. Het is een sneer naar hun successingle ‘Creep’, die ze beschouwen als hun ‘Iron Lung’. Ze haten het nummer, maar tevens kunnen ze niet zonder, omdat net Creep ervoor gezorgd heeft dat ze in de schijnwerpers kwamen te staan. Oh, irony…

This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung

Opener ‘Planet Telex’ toont aan dat de band hun horizon verruimd heeft. Een fantastisch nummer met een perfecte symbiose van synthesizers, gitaren en de stem van Thom Yorke. Van het grungegeluid is niets meer te horen. Het is duidelijk dat gitarist Johny Greenwood een enorm grote invloed heeft op dit album, hij schudt de ene geniale gitaarlijn na de andere uit zijn gitaar, en tilt daarmee de rocknummers naar hogere hoogtes.

De kracht van dit album zit ook in de bloedmooie ballades die we hier terugvinden. Het hemelse ‘Nice Dream’ brengt je eerst in hogere sferen met het engelachtige stemgeluid van Yorke, maar zet je vervolgens weer met beide voetjes op de grond, wanneer de droom even lijkt de ontsporen in een nachtmerrie. ‘Bullet Proof’ is fragiel en breekbaar en net daarom zo ontzettend mooi. Echt zo’n typisch geval van een song die erin slaagt je te ontroeren tot op het bot. ‘Fake Plastic Trees’ blijft tot op heden één van hun beste songs. Een akkoestisch nummer dat in het eerste gedeelte bijna volledig gedragen wordt door Yorke en zijn gitaar, maar zijn gelijke niet kent wanneer er in het midden van de song een welgemikte elektrische gitaar wordt binnengesmeten op het moment dat ook Thom een versnelling hoger schakelt. De atmosferische afsluiter ‘Street Spirit’ is eveneens een killer van formaat, nog een laatste keer slaagt de band erin om je in hogere sferen te brengen. Sommigen zullen dit misschien wat te veel op het randje van zeurdiger vinden, anderen zullen het als magisch beschouwen.

The Bends is het perfecte poprockalbum. Liedjes met een duidelijke kop en staart, waarin Radiohead vooralsnog niet echt het experiment opzoekt. De plaat van Radiohead met de minste tegenstanders ook. Het is pas hierna dat ze controverse zullen uitlokken.

Nog zo'n klasse album,Radiohead delivert steeds weer keer op keer.

Hoe ze het doe, doen ze het,geweldige band,mischien wel de beste band in mijn optiek.

Ze doen lekker waar ze zelf zin in hebben en zijn geen crowd pleasers zoals Coldplay bv.. steeds meer wordt.

Planet Telex en Bullet Proof zijn grandioose tracks.

Soms heb je van die avonden, alleen op de bank op een veel te laat tijdstip, en dan krijg je het nummer bons random op je Ipod, kippevel........

Op de (nieuwe) site van luisterpaal een aller aardigste liveregistratie van het concert wat Radiohead in 1995 gaf op Lowlands !
Uiteraard met veel nummer van dit album.

Ik heb het album vandaag nog maar eens opgezet en ik werd weer helemaal weggeblazen.
Ongelofelijk hoeveel deze band is gegroeid na Pablo Honey. Alle nummers klinken erg goed met als favorieten: Planet Telex, Nice Dream, Street Spirit (Fade Out) en als absoluut hoogtepunt Fake Plastic Trees, een van mijn favoriete Radiohead nummers.

Zo ik heb dit album gisteren maar ff in mijn top 10 gezet.
Wat een mooie emotionele plaat zeg!!