The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Inderdaad niet de meest spectaculaire band om mee te vergeleken worden. Vind het geluid van The War On Drugs vele malen spannender.

Meteen verkocht, na vier luisterbeurten duidelijk voor mij het beste album van het jaar tot nog toe. Recensie komt binnenkort.

The War on Drugs verwelkomt de lente

Je kunt met een soundtrack de emoties die bij bepaalde momenten loskomen versterken. Dat is niet anders met seizoenen. En laat de eerste lentezonnestralen net nu tot bloei komen. The War on Drugs (waar Kurt Vile nog gitarist was) zorgt deze keer voor de soundtrack met een plaat die ruikt naar lentebloesems, vers gemaaid gras en aanvoelt als het definitieve einde van de duistere winter. Maar laat ons niet te vroeg victorie kraaien vooraleer het klimaat ons weer eens te grazen neemt. Geniet er met andere woorden nu van voor het weer te laat is.

Het kwartet uit Philadelphia, met als bezieler en frontzanger Adam Granduciel, probeert met Lost in the Dream verschillende genres te vermengen in een toegankelijk maar origineel geluid. Beginpunt is het universele indiegeluid. Lost in the Dream schiet met Under the Pressure uit de startblokken en zet meteen de toon voor wat komen zal. Indie met shoegazewalmen, een vleugje psychedelica, ronkende gitaren (Red Eyes) en nuchtere ambient (The Haunting Idle). Meteen kun je bands als Phosphorescent en DIIV naast The War on Drugs zetten, en misschien zelfs die van kleppers als Dire Straits (gitaarspel!) en Arcade Fire (swingen!). Dit is hoe indie echt moet klinken. Het zomergevoel gaat waar het niet kruipen kan.

Contradictorisch

Het eerste wat de aandacht trekt is dat Granduciel klinkt als een jonge Springsteen, doordrenkt met een heesheid die perfect past in het indiegevoel. Beetje zweverig, zonnig en vooral opgewekt. Het best komt dat tot zijn recht in Red Eyes, meteen ook dé klepper van de plaat en bij uitbreiding een van de nummers van het prille jaar. Maar het is ook een contradictorisch nummer. De tekst is doorweven van eenzaamheid en nachtelijke heimwee, maar de muziek zelf klinkt opvallend fris. Let vooral op het fantastisch drumwerk. Het lopend karakter daarvan zorgt voor het hoge tempo in de nummers. Granduciel doet zijn best om alles van zich af te schudden en gewoon een kickassnummer te maken en al zijn frustraties weg te zingen (let op 1:47, een alleszeggende schreeuw). Die contradictie komt eigenlijk telkens terug op Lost in the Dream. Enkel The Haunting Idle is door het hoge ambientgehalte wat moeilijker te appreciëren en dient vooral als sfeerschepper. Een aanpassing is wel vereist door het grote contrast met wat vooraf ging.

Huilende gitaren

Ook in An Ocean Between the Waves is Granduciel opvallend droevig en melancholisch, wat op het eerste zicht niet strookt met de muziek. Maar na enkele luisterbeurten hoor je dat huilerige, zoals een moederwolf die haar kleintjes zoekt. Beatle George Harrisson kon dat geluid als geen ander overbrengen (While My Guitar Gently Weeps…). De wanhoop dringt stilaan door, maar door het constant hoge tempo kun je gewoon niet stilzitten. Het is rocken met een grote R.

Route 66

Ander hoogtepunt is Eyes in the Wind. Een stijlbreuk, want de akoestische gitaar wordt bovengehaald, maar wordt nog altijd vergezeld van de synthesizer en de steeds weer opzwepende drums. Hier waan je je weer in dat alomtegenwoordige muziekbeeld van een rondrit door de desolate Amerikaanse wegen, omgeven door woestijn. De wind in de haren, de zon op de snoet en cruisen door de godverlaten Route 66’s van deze wereld. Hier komt ook het instrumentale meer naar boven, wat een aanzet heeft tot het minst toegankelijke nummer van het album. The Haunting Idle is pure ambient die evolueert naar zoemende shoegaze. Sfeerscheppend, absoluut, maar het doet de ware identiteit van Lost in the Dream geen goed. Het enige moment om de forwardknop in te drukken. Gelukkig heeft Burning geen last van een dissociatieve identiteitsstoornis en blijft Lost in the Dream tot op het eind op een hoog niveau rondcirkelen.

Nog meer dan hun vorige en tweede album Slave Ambient klinkt Lost in the Dream als een geheel. De instrumenten zijn allemaal zorgvuldig gekozen en komen in ieder nummer terug. De mengelmoes van stijlen is geen asociale kakafonie geworden waar niemand iets mee is maar een perfect in elkaar passend mozaïekpalet. Wie de lente en bij uitbreiding de zomer vroegtijdig in de huiskamer wil halen moet The War on Drugs een kans geven. De naam klinkt gevaarlijker dan dat ze in werkelijkheid zijn.

Wow, wat een plaat. Kippenvel!

Wat een lekker plaatje. Iemand bij the song "Lost in the Dream" niet ook die heerlijke zoete associatie met Ryan Adams?

Red eyes = topnummer

Aardige recensie Premature Evaluation | Ster...

DONDERS KOLERE!! De voorganger was al zo lekker, maar deze vind nog lekkerder. De heerlijk voortdreinende muziek

Wat. een. plaat.
Beter kunnen we de lente niet beginnen. Prachtige rondrit met TWOD en er zullen véle volgen.

Red eyes nummer van het jaar

Voor wie niet wil downloaden, maar wel graag luisteren: First Listen: The War On Drugs, 'Lost In The Dream' : NPR

Ook op de 3voor12 luisterpaal te vinden.

Tot nu toe zeer overtuigend na enkele luisterbeurten. De heerlijke zonnige sferen die gecreëerd worden en de ontspannen gitaarklanken maken het een waar schouwspel. Binnenkort een volledige recensie.

Het wordt uiteindelijk toch een 4 voor mij, dankzij het gezapige middenstuk, maar al met al een waanzinnige plaat.

----

Rond debuut Wagonwheel Blues zat Kurt Vile nog in The War On Drugs, maar die verliet in 2008 al de band om een succesvolle solocarriere met onder andere het briljante Waking On A Pretty Daze te beginnen. Toch heeft het geluid van de band sindsdien op Slave Ambient zeker voortgebouwd op die psychedelische gitaar-rock van Kurt Vile. Hetgeen waar frontman Adam Granduciel zich nu vooral in onderscheidt is dat de nummers van The War On Drugs wat meer liedjes zijn en dat er wat meer plaats is voor afwisseling. Voor mij een reden om een veel grotere fan te zijn van The War On Drugs dan van Kurt Vile, voornamelijk omdat deze band gewoon net wat meer rockt en het meer van tempo en melodie moet hebben.

En man man man. Op de beste nummers van Lost In The Dream overtreft de band zichzelf gewoon weer. Op opener Under The Pressure en de al eerder gereleasde single Red Eyes is het geluid weer als vanouds en stuwen de heerlijk gejaagde drums het geluid als een malle voort. Het heeft ergens wel wat weg van Waking on A Pretty Daze, ware het niet dat het tempo 2x zo hoog ligt en dat je je er niet van kan weerhouden met je voet op het ritme mee te tikken. Dat gevoel wordt zelfs overtroffen door het vierde nummer An Ocean In Between The Waves: het beste nummer dat The War On Drugs ooit maakte. Waar dit absolute prijsnummer eerst nog rustig begint, knallen op minuut 2 de drums er op magistrale wijze in, wordt het tempo verder opgevoerd en wordt het achteloos uitgebouwd tot een waanzinnig epos. Ook op Eyes in The Wild en Burning wordt dit ijzingwekkende tempo volgehouden en tegen het eind van het album begint het misschien allemaal zelfs wel wat eentonig te worden. Dit is The War On Drugs uiteraard niet vreemd, en misschien ook wel hun kracht. Ze hebben hier echter wel geprobeerd - door wat tempo minderende nummers ertussenin te stoppen - deze eentonigheid op te lossen. Hier gaat het spijtig genoeg wel een beetje mis. De band is absoluut op hun best op de rock & rollers, maar de tragere en ook vrij langgerekte nummers slepen een beetje door (en dat terwijl ze op Slave Ambient wel geslaagd waren). Zeker de instrumentale ambient uitvoering Haunting Eyes is gewoon een misser. En dat is jammer. Waar ze hoopten dat deze nummers voor de nodige afwisseling zouden zorgen, halen ze de vaart en de feel uit het album. Het is dat de andere nummers van een ongekende klasse zijn, dat we ze dit vergeven. Gelukkig lukt deze strategie wel beter op het melodieuze titelnummer Lost In The Dream, dankzij onder andere het gebruik van de mondharmonica. En afsluiter In Reverse is met blazers en al een mooie opgebouwde afsluiter en laat je in weemoed achter.

The War On Drugs heeft weer een pareltje achtergelaten en fans van de band kunnen hun geluk niet op. Hun sound vernieuwen doen ze daarentegen niet aan, en als ze op een iets andere manier de afwisseling hadden opgezocht had dit album misschien wat geslaagder kunnen zijn. Voor nu is dit gewoon weer een zeer welkome toevoeging in hun oeuvre, al was het enkel An Ocean In Between The Waves geweest.
Pat-sounds: Album The War On Drugs - Lost In The Dream (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

De piano begint heel fraai en start Lost in the Dream. In gedachten rijd ik - net als jaren geleden - met een Van door the U.S.A., langs dromerige graanschuren, prachtige rode rotsformaties en kuddes bizons. In het middenstuk van de eerste song, Under The Pressure, zit een mooie break. Daarna zweven we weer verder. Alleen die titel, die past eigenlijk niet bij deze echt geweldige openingssong.
In vol tempo gaan we door, nu met gitaar en drum & overal synthesizerklanken, op Red Eyes. Het refrein is ijzersterk, dat knalt er tussendoor, waardoor het geheel niet te monotoon wordt. Dan volgt de rust van Suffering, aan de hand van een mooie gitaar en de zang van Adam Granduciel: 'in the romance of suffering'? Opvallend mooi zijn de piano- en gitaarsolo in het midden en aan het slot.

Een snel drumcomputertje zet de toon voor één van de prijsnummers van het album: An Ocean In Between The Waves. Het nummer gaat echt 'lopen' als de echte drum erin komt en even verderop een fraaie gitaarsolo. Alle geluiden gaan verderop in een soort van mix, die erg lekker klinkt.
Disappearing is een typisch voorbeeld van de dromerige rock van deze plaat, met hier een opvallend mooi lang stuk met piano en gitaar.
Eyes to the Wind heeft weer wat meer tempo en, jawel, een steelgitaar. Dat geeft een lichte countryrock klank aan het nummer, ook door de piano en op het einde de saxofoon. Hier komt de vergelijking met Tom Petty het sterkst naar voren.

The Haunting Idle is instrumentaal en klinkt inderdaad wat spooky. Het is de inleiding tot de song met de vrolijke titel: Burning. Bij dit nummer denk ik, vooral aan het begin, juist aan the Boss, Bruce Springsteen. Het is wel goed gedaan en het overvolle slotstuk is sterk. Titelsong Lost In The Dream is een rustig countryrock nummer wat opent met een harmonica. Het 'loopt' heerlijk, is mooi gezongen en heeft een fraaie instrumentale omlijsting. Slotsong In Reverse vind ik één van de beste van deze plaat. Ik luister weer naar de muziek die wij al 'zappend' hoorden toen we door Amerika heen trokken. Erg mooi en met een heerlijk tempo.

De dromerige pracht van dit Lost in the Dream staat eigenlijk in tegenstelling tot de titel van het album en de songtitels. Maar toch ook weer niet: dromerig is wel de klankkleur. De veelal (hele) mooie, prachtige songs zijn ijzersterk neergezet en de productie is kraakhelder. Om er toch nog vier uit te pikken: vrij geniaal vind ik Under the Pressure, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves & In Reverse.
Dit Lost in the Dream is echt zeer geslaagd en nu al één van de allerbeste albums van 2014.

In 2008 debuteerde de Amerikaanse indie rockband The War on Drugs met Wagonwheel Blues. Op dat moment zat de succesvolle soloartiest Kurt Vile ook nog in de band maar hij verliet deze kort na het uitbrengen van het debuutalbum. Het rondreizen langs festivals en grote rockpodiums leverde frontman Adam Granduciel genoeg materiaal op voor een nieuw album. De nieuwe plaat Lost in the Dream bevat wat meer sombere teksten dan voorheen maar klinkt erg vrolijk en opgewekt en past zo in het straatje van ontspannen rockalbums.

Het album opent met het tikken van de klok op Under the Pressure waarbij de ontspannen klanken van het keyboard worden toegevoegd. De stem van Granduciel brengt veel emotie over en wekt een rustige sfeer op. De prachtige combinatie van drums, piano, gitaren verwerkt met de synthesizers zetten een stevig geluid neer. Met een lengte van bijna negen minuten wordt de aandacht er continue bijgehouden door de afwisselingen in de muzikale segmenten. Het verzachten van het volume naar het einde toe laat een mooie afbouw zien totdat de klanken van Red Eyes opdoemen. De eerste single die van het album verscheen kenmerkt zich door sterke muzikale gedeeltes en het warme stemgeluid van Granduciel. Berkery weet een vast ritme aan te houden op de drums waarbij Bennett en Hartley op guitaren en keyboard de stemming erin houden. Het voelt aan als een wilde rit op de weg die met met een classic rock sound wordt ondersteund. Scherpe gitaarklanken afgewisseld met de ontspanning in de hitte van de zon. Suffering is zoals de naam al zegt een lijdensweg die heel subtiel wordt bezongen. Met een ontspannen drumritme en de geluiden van de piano die door het nummer heen veranderen. De instrumentale gedeeltes zijn van grote schoonheid met elektrisch gitaren die gevoelens aanscherpen en de zomer dichterbij halen. An Ocean in Between the Waves begint opnieuw met een vaste stijl in de ritmesectie waar een basriff de ontspanning erin houdt. Het volume bouwt zich langzaam op door het nummer waarbij de stem van Adam steeds meer kracht krijgt. Je waant je een weg door het donker over onverharde wegen niet wetend waar je naartoe gaat. De impact van de geluiden wordt weer verstevigd en brengt krachtige gitaarsolo’s teweeg. Een herbeleving van rock zoals die voorkwam in de jaren zeventig en tachtig. Het is één van de vele hoogtepunten van het album.

“I’m the dark and you’re the sun
And there’s a haze right between the trees
And I can barely see you
You’re an ocean in between the waves”

Op Disappearing horen we nog meer instrumenten zoals de mondharmonica bespeeld door Granduciel. Het thema beweegt zich opnieuw over de zonnige wegen ondanks de teksten die Adam met wat meer somberheid en emotie heeft neergezet. Gitaarsolo’s staan centraal met op de achtergrond weer een sterke ritmesectie met geluiden van het keyboard. Synthesizers worden veelvuldig gebruikt zoals bij veel indierock bands, hierdoor worden de klanken ook wat beter hoorbaar en geeft het net dat extra’s van een zwoele zomeravond. Eyes to the Wind klinkt wel heel bekend in de oren, misschien dat dit wel komt door de vele bandjes die de afgelopen jaren vergelijkbare muziek hebben gemaakt. Het nummer klinkt erg popachtig in de oren en kan makkelijk als single worden uitgebracht om het ontspannen ritme waarop het wordt gebracht. Het is weer een prachtig staaltje muzikaal genot met alle instrumenten die zich door elkaar heen weven. Het kortste nummer van de plaat duurt maar net drie minuten en weet een grimmige sfeer op te bouwen door haperende gitaren en opkomende klanken uit het keyboard.

The Haunting Idle is een korte instrumentale track die even voorbij komt te razen, je zoeft hierbij voorbij aan de ondergaande zon. Het nummer loopt over in Burning, een track die al even onheilspellend begint. Je voelt je vrij en dan zet het drumritme aan en komt de akoestische gitaar samen met de sfeeropbouw van het keyboard. Een knap uitgewerkte song met een sterke opbouw door het nummer heen. Het titelnummer Lost in the Dream brengt het rustgevende gevoel weer opgang en voelt aan als een hele mooie droom. Met het langdurige In Reverse wordt de plaat op passende wijze afgesloten. Met de klanken van de zee die zich langzaam voortkrabbelt drijf je op rustig vaarwater. De opbouw is alweer het sterke punt waarbij dit nummer zich nog krachtiger ontwikkeld. De teksten en melodieën vullen elkaar perfect aan en de hoge stem van Granduciel is hier nog sterker aanwezig. Niets van de acht minuten voelt ook maar als een seconde te veel door de combinatie van akoestische gitaren, het deinzen van de zee en de afbouw naar het einde toe.

The War on Drugs weet met hun derde album de muzikaliteit krachtig samen te smelten met de zang van Granduciel. De somberheid en diepzinnigheid van de teksten gaan gepaard met instrumentale explosies waarbij het zonnige karakter naar voren komt. De band weet met ieder nummer een bepaald gevoel op te roepen en het album kent daardoor ook geen zwakke plekken. Het opbouwen van de nummers is de kracht van The War on Drugs daar ze op de juiste momenten het volume omhoog gooien en gitaarsolo’s voorbij laten komen. Samen met de sterke ritmesectie gaan de muzikale experimenten soepel samen en kan de band de ingeslagen weg naar boven voort zetten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Eindelijk weer eens een nieuw album binnen het genre ROCK dat er toe doet. Hier hebben we te lang op moeten wachten. Geweldige plaat !!

Ik moet toch telkens aan Bob Dylan denken; die manier van zingen, maar dan toch wel beter.
Maar wat een goede plaat dit zeg!

Het eerste album sinds lange tijd dat ik steeds maar weer wil blijven draaien...
Geweldige muziek, alles wat goed is aan Amerikaanse 70's en 80's radiorock verpakt in een alternatief jasje. En ondanks dat ongetwijfeld over elke noot meerdere malen is nagedacht klinkt het nergens geforceerd. Muziek die het leven wat extra glans geeft. Meesterwerk!

Machtig mooi! Alweer...
An Ocean Between The Waves, wat een nummer! Man man man! Ik picture mezelf in een convertible ergens op een langerekte kustweg. Zon gaat onder, wind in de haren, volume op 12, alles vergeten!

Deze War on Drugs is uber verslavend... Wat een heerlijke muziek!!

Top 10 waardig. Incidenteel ververs ik mijn top 10; nr 8 t/m 10 wil ik nog wel eens aanpassen. Maar het is ook voor mij lang geleden dat ik een geheel album zo vaak, zo luid en op zoveel plaatsen beluister.

Slave Ambient was ik al aan verslaafd. Van Red Eyes was ik nog niet direct onder de indruk, maar zoooooo die opener komt lekker binnen zeg. Wat een heerlijke meanderende gitaarpartijen! Later vandaag maar eens het hele album beluisteren.

Naar die plaat kijk ik uit. En naar het gemiddelde te zien is ze zo waar nog beter.

dit is de bom , euh een plaat met ballen bam jongen volle poet *****

Ik vind dit een erg mooie plaat, zo na de eerste luisterbeurt. Elementen van Bob Dylan, Bruce Springsteen, Neil Young, Tom Petty en Dire Straits zijn hierin te horen, maar het is zeker weten geen rip-off. Bij The War On Drugs wordt het onder een heerlijke psychedelische waas gebracht met veel repeterende patronen en dromerige gitaarpartijen. Zeer aangenaam, dit.

Inderdaad. Maar ik hoor ook veel elementen van The Waterboys ten tijde van A Pagan Place en This Is The Sea !

The War on Drugs kende ik alleen maar van de prima song 'Baby Missiles', maar omdat ze straks op Le Guess Who May Day staan deze plaat aangeschaft. En daar heb ik absoluut geen spijt van! Energiek, mooi en spannend, zonder zwakke momenten. Ja, deze plaat komt meteen goed binnen en staat als een huis. Stem nummer 100 komt eraan.

Hmm ik vind't maar een saai album hoor. Dat zal de Neil Young / Dire Straits input zijn, afgaande op het lijstje van Renoir, want daar was ik ook nooit echt van ondersteboven. Wagonwheel Blues (2008) vond ik nog een prima album, maar het scherpe en frisse (lo-fi? folk+indie rock? kurt-vile-factor?) randje is er wel volledig vanaf. Wel jammer, want ik geniet er graag net zo van als jullie Maar dan zet ik het debuut nog wel eens op, wat geen straf is.

zover van John Mayer ligt dit album niet....