The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Zou bijna willen zeggen: kom over 20 - 25 jaar 'ns terug - al betwijfel ik of wij deze site dan nog zullen bezoeken, vooropgesteld dat de site dan nog bestaat. Recycling in muziek is namelijk van alle dag - het grote voorbeeld van Dire Straits was J.J. Cale - al lijkt er vandaag de dag in pop/rock/alternatief/indie meer gerecycled te worden dan pak 'em beet 25 - 30 jaar terug. Wat alle youngsters hier lijken te vergeten is dat je een muziekpensum van ca 25 - 30 jaar niet even wegpoetst: dat betekent gewoon voor een muziekliefhebber een verschil van minimaal 15.000 luisteruren en dan reken ik nog conservatief. Je kunt onmogelijk om je eigen luistervaring - déjà entendu - heen - doen alsof je iets niet eerder gehoord hebt is geen reële optie.



Uniek: da's een persoonlijke beleving; zou willen zeggen bouw je muziek-cv maar 'ns uit; imo ook een zeer gerecycle'd woord dat in de context van dit album niet echt van toepassing lijkt. Mijn eerste echte 'on the road beleving' had meer kwaliteit: diverse Bruce Springsteen album in een Mercedes SL 350 cabrio (van de pa van m'n Zweedse maat), exploring the wide open spaces of Sweden - ik kende Springsteen een beetje, het was niet echt 'mijn ding' - maar leerde de muziek en route beleven en waarderen. Dit vind ik dan meer iets voor de Flevopolder. Met toffels rijdt het idd niet fijn

Grappig. Ik heb deze juist pas echt leren waarderen in diezelfde Flevopolder. Vorig jaar op weg naar Lowlands.

Ik schreef dat het teruggrijpt naar oudere bands en muziek, niet dat het een flauwe copy is. Ik hoor er Bryan Adams en Dire Straits in, maar de sound is, zoals jij (of iemand anders) schreef, rijker dan bij deze artiesten, en dat bedoel ik positief. Of je er al dan niet nostalgisch van wordt is een persoonlijke ervaring, doch ervaar ikzelf (en velen met mij) dit als muziek met een uiterst hoge nostalgie factor.

Als je beleving persoonlijk is dan is de kwaliteit van die beleving dat natuurlijk ook.

De youngsters alhier dragen best goede argumenten aan. Er zijn op Lost in the Dream vele invloeden terug te horen, maar als die allemaal op zijn The War on Drugs samenkomen dan heb je The War on Drugs en geen Dire Straits of Dylan of Bryan Adams.

Je kunt je luisterervaring niet eventjes negeren, maar door te blijven luisteren kan je daar wel enigszins voorbij luisteren om zo tot de muzikale/emotionele inhoud van het plaatje te komen. Of die dan wel of niet bevalt is weer andere koek natuurlijk.

Om met het laatste te beginnen: in eerste instantie was het lekker happen - die koek tenminste. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannens obv van alle 'raving reviews' - ook hier. Bij dit album verslapt mijn aandacht na zo'n 20-25 minuten om vervolgens in het begin van afkeer om te slaan - en geloof me doordraaien helpt dan niet. Het blijft te veel van dezelfde koek - en ik had misschien wel een variatie (vulling) verwacht. Kwaliteit van beleving is idd persoonlijk, maar kwaliteit van Springsteen lijkt mij redelijk intersubjectief verankerd.

Ik vind het ook geen slecht album -20 - 25 minuten trek ik wel; misschien moet ik die schijf dan in 2 etappes draaien. Het is en blijft niet wat ik had gehoopt, een echte relevatie. De afgelopen jaren hebben we daar wel een aantal van gehad

Lijkt mij niet. Tenzij je kwaliteit meent te kunnen afleiden uit populariteit. In dat geval is de kwaliteit van The War on Drugs ook redelijk subjectief verankerd.

Hmm wat een oude-venten-geneuzel. Wat wil dat nu weer zeggen, 15000 luisteruren... Ik ben opgegroeid met Dire Straits, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Talking Heads, ofte met vele van de aangehaalde voorbeelden. Hedendaagse muziek is nog niet zo oud, dus het is natuurlijk logisch dat we meer en meer referenties kunnen aanhalen bij eender welke artiest die vandaag iets produceert.

En je kan dus inderdaad niet om je eigen luisterervaring heen, wat ik ook al zei. En die is dus voor vele mensen blijkbaar verschillend, en dus kan je niet meer van recycling maar wel van een eigen sound spreken. En die eigen sound zit em volgens mij dus in het feit dat de plaat een zekere sfeer oproept die slechts weinige andere platen hebben: een sfeer die zeer veel mensen doet terug grijpen naar bepaalde platen uit het verleden, en vandaar dat iedereen er per se een referentie wil op plakken.

Ik snap niet dat dit bij deze plaat zo een gedoe is.

Toevallig draait men deze week op Studio Brussel alleen maar platen uit de 90's. En dan valt het inderdaad wel op dat de muziek destijds door de band genomen toch wel harder, rauwer, meer gericht op keet schoppen, ... was dan nu. Je kan denk ik wel zeggen dat er in de huidige populaire muziek een zekere mildheid zit. En dat is zeker ook voelbaar op Lost in the Dream.

Ik las onlangs nog een interview met een jonge, hippe band (weet helaas niet meer wie) waarin gezegd werd dat de huidige jeugd geen zin heeft om te rebellen. Wie weet is daar wel iets van. Maar ongetwijfeld komt dat ook wel weer eens terug. In de underground lijkt me op dat vlak trouwens weer meer en meer dingen te broeien.

Hmm wat een blaatapenpraat. Het gaat hier om twee zaken: internaliseren van muziek (zoiets vergt tijd) en het cultuurfilosofisch/soxciologisch aspect, de veranderde manier waarop we met muziek omgaan - we consumeren meer. Dat reikt ruimer dan dit album en daarom laat ik het erbij - welllicht in een pm, als er tijd is.

Ah, u zoekt de LP

The War On (Pretentious) Discussions

Vort, terug naar de dokter voor een nieuw recept

Sjeu, wat een onverteerbaar geoudehoer hiero.

Gewoon een mooi album!

Voor mij is het simpel : een mooi album ! Als alle platen in mijn kast zo goed waren (persoonlijke mening), zou ik niet meer weten welke plaat eerst te luisteren !

Hét MM-album van 2014? ik dacht het wel, en toch kwam ik er nu pas aan toe dit album intensief te beluisteren. Nadat ik diverse laddernummers (Red Eyes, Under the Pressure, maar vooral Eyes to the Wind en an Ocean in between the Waves) steeds meer ging waarderen, kon ik niet meer om dit album heen. En inderdaad, dit album is in mijn ogen ook ijzersterk. Geen enkel zwak nummer bevat Lost in the Dream. Los vind ik de nummers al goed, als geheel klinkt het allemaal nog mooier. Deze cd brengt je in een soort roes; de nummers zijn niet de kortste, en toch 'glijden' ze betrekkelijk snel voorbij. Interessant blijven is een kunst, en die kunst beheerst TWOD. 4,5*

Vorige week in de auto bij een maatje van me een snelle introductie gehad van dit album en deze band. Direct besteld en tijdens een ritje naar Hamburg, en terug, meerdere keren geluisterd. Wat vind ik dit een ongelooflijk lekker album. Onbegrijpelijk, en jammer, dat ik dit niet eerder heb ontdekt. Naar mijn bescheiden mening geen zwak moment, met een zanger die fantastisch klinkt en een band die ijzersterk is. In een week 4,5*. Toch leuk om zo af en toe met zulke dingen geconfronteerd te worden.

Ik hoor er dan weer Stephan Eicher in (de solo platen), ooit frontman van Grauzone.
Het zal aan mijn muziek CV liggen.

Voor mij DE PLAAT van 2014. Mijn stem met een halfje verhoogt

Persoonlijk vind ik dit een overroepen album van 2014. Het is wel sfeervol, maar traag en echo's van 70's America's 'heartland' muziek klinken duidelijk in het album door (Springsteen bijv,). Naast de lengte van de nummers in combinatie dat er in die songs afgezien van sfeer/soundscapes oproepen niet zo veel gebeurt, vind ik het een vermoeiend een weinig prikkelend/boeiend album (een uur lang !). Niet slecht, maar ook geen klassieker of zeer goed album wat mij betreft. Veel herhaling, weinig/geen spannende akkoorden(wisselingen) of invulling en een Kurt Vile-album (Smoke Rings For My Halo bijv.) gevoel, maar dat mag geen verrassing heten.

An Ocean ....trekt mij het meest qua songs op dit album en het kortste nummer ook, mijn favoriet hier (een gevoel van Haunting idd.)

Neal Peart ben het eens een keer helemaal met je eens en met Cured dus helemaal niet ?

Ik zou het niet beter kunnen uitleggen.

Daar is zeker wel iets voor te zeggen. Van dat jaar heb ik naast deze de volgende albums; ALCEST met 'Shelter', COLDPLAY met 'Ghost stories', DOTAN met 'Seven layers', PHARELL met 'G I R L ' SKRILLEX met 'Recess' tot nu toe beluisterd, en 'THE WAR OF DRUGS met 'Lost in a dream' vind ik in ieder geval nog steeds de beste ervan.

Ook geen sterk lijstje dat je daar geeft, vind ik.

Er is al veel gezeverd bij dit album. Intussen staat het gemiddelde nog steeds boven 4*. Verdiend of niet, dat moet ieder maar voor zichzelf uitmaken. Ik blijf het gewoon een fijn plaatje vinden.

Klopt (pas nog maar 6 albums geluisterd uit 2014), maar ik ben een liefhebber van classic albums (Ongeveer de helft is jaren '80 en '90). Vandaar dat er van je laatste paar jaar niet veel in mijn stemlijst te zien is.

Niks mis mee.

Niet veel mis mee inderdaad maar de kracht en glans is wat mij betreft er toch wel af vergeleken bij vorig plaatwerk van deze heren.
Het kabelt allemaal maar wat voort ..bijna net zo als het, in mijn ogen, ronduit slaapverwekkende en steriele optreden op Down the Rabbit Hole.
Productioneel is het allemaal wel steengoed het klinkt namelijk als een klok.
Muzikaal mist het gewoon wat piekjes hier en daar.

Weer eens geprobeerd en gooi dr nu zelfs een halfje vanaf. Wat een zeurderige muziek. Ik irriteer me na het eerste nummer al groen en geel. De zang vind ik eerlijk gezegd ook abominabel, het klinkt te gemaakt, te bedacht en bij het zoveelste refreintje coupletje en weer een 'ingeleefd' whoo'tje heb ik de plaat maar stop gezet. Het is duidelijk, het wordt nooit wat tussen mij en The War On Drugs. Dit is Starbucks muziek, een grote mok vol koffie, veel opgelopte melk maar bijzonder weinig smaak.

Ik kan me hier helemaal bij aansluiten inclusief het halfje eraf......