The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

The War on Drugs verwelkomt de lente

Je kunt met een soundtrack de emoties die bij bepaalde momenten loskomen versterken. Dat is niet anders met seizoenen. En laat de eerste lentezonnestralen net nu tot bloei komen. The War on Drugs (waar Kurt Vile nog gitarist was) zorgt deze keer voor de soundtrack met een plaat die ruikt naar lentebloesems, vers gemaaid gras en aanvoelt als het definitieve einde van de duistere winter. Maar laat ons niet te vroeg victorie kraaien vooraleer het klimaat ons weer eens te grazen neemt. Geniet er met andere woorden nu van voor het weer te laat is.

Het kwartet uit Philadelphia, met als bezieler en frontzanger Adam Granduciel, probeert met Lost in the Dream verschillende genres te vermengen in een toegankelijk maar origineel geluid. Beginpunt is het universele indiegeluid. Lost in the Dream schiet met Under the Pressure uit de startblokken en zet meteen de toon voor wat komen zal. Indie met shoegazewalmen, een vleugje psychedelica, ronkende gitaren (Red Eyes) en nuchtere ambient (The Haunting Idle). Meteen kun je bands als Phosphorescent en DIIV naast The War on Drugs zetten, en misschien zelfs die van kleppers als Dire Straits (gitaarspel!) en Arcade Fire (swingen!). Dit is hoe indie echt moet klinken. Het zomergevoel gaat waar het niet kruipen kan.

Contradictorisch

Het eerste wat de aandacht trekt is dat Granduciel klinkt als een jonge Springsteen, doordrenkt met een heesheid die perfect past in het indiegevoel. Beetje zweverig, zonnig en vooral opgewekt. Het best komt dat tot zijn recht in Red Eyes, meteen ook dé klepper van de plaat en bij uitbreiding een van de nummers van het prille jaar. Maar het is ook een contradictorisch nummer. De tekst is doorweven van eenzaamheid en nachtelijke heimwee, maar de muziek zelf klinkt opvallend fris. Let vooral op het fantastisch drumwerk. Het lopend karakter daarvan zorgt voor het hoge tempo in de nummers. Granduciel doet zijn best om alles van zich af te schudden en gewoon een kickassnummer te maken en al zijn frustraties weg te zingen (let op 1:47, een alleszeggende schreeuw). Die contradictie komt eigenlijk telkens terug op Lost in the Dream. Enkel The Haunting Idle is door het hoge ambientgehalte wat moeilijker te appreciëren en dient vooral als sfeerschepper. Een aanpassing is wel vereist door het grote contrast met wat vooraf ging.

Huilende gitaren

Ook in An Ocean Between the Waves is Granduciel opvallend droevig en melancholisch, wat op het eerste zicht niet strookt met de muziek. Maar na enkele luisterbeurten hoor je dat huilerige, zoals een moederwolf die haar kleintjes zoekt. Beatle George Harrisson kon dat geluid als geen ander overbrengen (While My Guitar Gently Weeps…). De wanhoop dringt stilaan door, maar door het constant hoge tempo kun je gewoon niet stilzitten. Het is rocken met een grote R.

Route 66

Ander hoogtepunt is Eyes in the Wind. Een stijlbreuk, want de akoestische gitaar wordt bovengehaald, maar wordt nog altijd vergezeld van de synthesizer en de steeds weer opzwepende drums. Hier waan je je weer in dat alomtegenwoordige muziekbeeld van een rondrit door de desolate Amerikaanse wegen, omgeven door woestijn. De wind in de haren, de zon op de snoet en cruisen door de godverlaten Route 66’s van deze wereld. Hier komt ook het instrumentale meer naar boven, wat een aanzet heeft tot het minst toegankelijke nummer van het album. The Haunting Idle is pure ambient die evolueert naar zoemende shoegaze. Sfeerscheppend, absoluut, maar het doet de ware identiteit van Lost in the Dream geen goed. Het enige moment om de forwardknop in te drukken. Gelukkig heeft Burning geen last van een dissociatieve identiteitsstoornis en blijft Lost in the Dream tot op het eind op een hoog niveau rondcirkelen.

Nog meer dan hun vorige en tweede album Slave Ambient klinkt Lost in the Dream als een geheel. De instrumenten zijn allemaal zorgvuldig gekozen en komen in ieder nummer terug. De mengelmoes van stijlen is geen asociale kakafonie geworden waar niemand iets mee is maar een perfect in elkaar passend mozaïekpalet. Wie de lente en bij uitbreiding de zomer vroegtijdig in de huiskamer wil halen moet The War on Drugs een kans geven. De naam klinkt gevaarlijker dan dat ze in werkelijkheid zijn.

Het wordt uiteindelijk toch een 4 voor mij, dankzij het gezapige middenstuk, maar al met al een waanzinnige plaat.

----

Rond debuut Wagonwheel Blues zat Kurt Vile nog in The War On Drugs, maar die verliet in 2008 al de band om een succesvolle solocarriere met onder andere het briljante Waking On A Pretty Daze te beginnen. Toch heeft het geluid van de band sindsdien op Slave Ambient zeker voortgebouwd op die psychedelische gitaar-rock van Kurt Vile. Hetgeen waar frontman Adam Granduciel zich nu vooral in onderscheidt is dat de nummers van The War On Drugs wat meer liedjes zijn en dat er wat meer plaats is voor afwisseling. Voor mij een reden om een veel grotere fan te zijn van The War On Drugs dan van Kurt Vile, voornamelijk omdat deze band gewoon net wat meer rockt en het meer van tempo en melodie moet hebben.

En man man man. Op de beste nummers van Lost In The Dream overtreft de band zichzelf gewoon weer. Op opener Under The Pressure en de al eerder gereleasde single Red Eyes is het geluid weer als vanouds en stuwen de heerlijk gejaagde drums het geluid als een malle voort. Het heeft ergens wel wat weg van Waking on A Pretty Daze, ware het niet dat het tempo 2x zo hoog ligt en dat je je er niet van kan weerhouden met je voet op het ritme mee te tikken. Dat gevoel wordt zelfs overtroffen door het vierde nummer An Ocean In Between The Waves: het beste nummer dat The War On Drugs ooit maakte. Waar dit absolute prijsnummer eerst nog rustig begint, knallen op minuut 2 de drums er op magistrale wijze in, wordt het tempo verder opgevoerd en wordt het achteloos uitgebouwd tot een waanzinnig epos. Ook op Eyes in The Wild en Burning wordt dit ijzingwekkende tempo volgehouden en tegen het eind van het album begint het misschien allemaal zelfs wel wat eentonig te worden. Dit is The War On Drugs uiteraard niet vreemd, en misschien ook wel hun kracht. Ze hebben hier echter wel geprobeerd - door wat tempo minderende nummers ertussenin te stoppen - deze eentonigheid op te lossen. Hier gaat het spijtig genoeg wel een beetje mis. De band is absoluut op hun best op de rock & rollers, maar de tragere en ook vrij langgerekte nummers slepen een beetje door (en dat terwijl ze op Slave Ambient wel geslaagd waren). Zeker de instrumentale ambient uitvoering Haunting Eyes is gewoon een misser. En dat is jammer. Waar ze hoopten dat deze nummers voor de nodige afwisseling zouden zorgen, halen ze de vaart en de feel uit het album. Het is dat de andere nummers van een ongekende klasse zijn, dat we ze dit vergeven. Gelukkig lukt deze strategie wel beter op het melodieuze titelnummer Lost In The Dream, dankzij onder andere het gebruik van de mondharmonica. En afsluiter In Reverse is met blazers en al een mooie opgebouwde afsluiter en laat je in weemoed achter.

The War On Drugs heeft weer een pareltje achtergelaten en fans van de band kunnen hun geluk niet op. Hun sound vernieuwen doen ze daarentegen niet aan, en als ze op een iets andere manier de afwisseling hadden opgezocht had dit album misschien wat geslaagder kunnen zijn. Voor nu is dit gewoon weer een zeer welkome toevoeging in hun oeuvre, al was het enkel An Ocean In Between The Waves geweest.
Pat-sounds: Album The War On Drugs - Lost In The Dream (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

De piano begint heel fraai en start Lost in the Dream. In gedachten rijd ik - net als jaren geleden - met een Van door the U.S.A., langs dromerige graanschuren, prachtige rode rotsformaties en kuddes bizons. In het middenstuk van de eerste song, Under The Pressure, zit een mooie break. Daarna zweven we weer verder. Alleen die titel, die past eigenlijk niet bij deze echt geweldige openingssong.
In vol tempo gaan we door, nu met gitaar en drum & overal synthesizerklanken, op Red Eyes. Het refrein is ijzersterk, dat knalt er tussendoor, waardoor het geheel niet te monotoon wordt. Dan volgt de rust van Suffering, aan de hand van een mooie gitaar en de zang van Adam Granduciel: 'in the romance of suffering'? Opvallend mooi zijn de piano- en gitaarsolo in het midden en aan het slot.

Een snel drumcomputertje zet de toon voor één van de prijsnummers van het album: An Ocean In Between The Waves. Het nummer gaat echt 'lopen' als de echte drum erin komt en even verderop een fraaie gitaarsolo. Alle geluiden gaan verderop in een soort van mix, die erg lekker klinkt.
Disappearing is een typisch voorbeeld van de dromerige rock van deze plaat, met hier een opvallend mooi lang stuk met piano en gitaar.
Eyes to the Wind heeft weer wat meer tempo en, jawel, een steelgitaar. Dat geeft een lichte countryrock klank aan het nummer, ook door de piano en op het einde de saxofoon. Hier komt de vergelijking met Tom Petty het sterkst naar voren.

The Haunting Idle is instrumentaal en klinkt inderdaad wat spooky. Het is de inleiding tot de song met de vrolijke titel: Burning. Bij dit nummer denk ik, vooral aan het begin, juist aan the Boss, Bruce Springsteen. Het is wel goed gedaan en het overvolle slotstuk is sterk. Titelsong Lost In The Dream is een rustig countryrock nummer wat opent met een harmonica. Het 'loopt' heerlijk, is mooi gezongen en heeft een fraaie instrumentale omlijsting. Slotsong In Reverse vind ik één van de beste van deze plaat. Ik luister weer naar de muziek die wij al 'zappend' hoorden toen we door Amerika heen trokken. Erg mooi en met een heerlijk tempo.

De dromerige pracht van dit Lost in the Dream staat eigenlijk in tegenstelling tot de titel van het album en de songtitels. Maar toch ook weer niet: dromerig is wel de klankkleur. De veelal (hele) mooie, prachtige songs zijn ijzersterk neergezet en de productie is kraakhelder. Om er toch nog vier uit te pikken: vrij geniaal vind ik Under the Pressure, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves & In Reverse.
Dit Lost in the Dream is echt zeer geslaagd en nu al één van de allerbeste albums van 2014.

In 2008 debuteerde de Amerikaanse indie rockband The War on Drugs met Wagonwheel Blues. Op dat moment zat de succesvolle soloartiest Kurt Vile ook nog in de band maar hij verliet deze kort na het uitbrengen van het debuutalbum. Het rondreizen langs festivals en grote rockpodiums leverde frontman Adam Granduciel genoeg materiaal op voor een nieuw album. De nieuwe plaat Lost in the Dream bevat wat meer sombere teksten dan voorheen maar klinkt erg vrolijk en opgewekt en past zo in het straatje van ontspannen rockalbums.

Het album opent met het tikken van de klok op Under the Pressure waarbij de ontspannen klanken van het keyboard worden toegevoegd. De stem van Granduciel brengt veel emotie over en wekt een rustige sfeer op. De prachtige combinatie van drums, piano, gitaren verwerkt met de synthesizers zetten een stevig geluid neer. Met een lengte van bijna negen minuten wordt de aandacht er continue bijgehouden door de afwisselingen in de muzikale segmenten. Het verzachten van het volume naar het einde toe laat een mooie afbouw zien totdat de klanken van Red Eyes opdoemen. De eerste single die van het album verscheen kenmerkt zich door sterke muzikale gedeeltes en het warme stemgeluid van Granduciel. Berkery weet een vast ritme aan te houden op de drums waarbij Bennett en Hartley op guitaren en keyboard de stemming erin houden. Het voelt aan als een wilde rit op de weg die met met een classic rock sound wordt ondersteund. Scherpe gitaarklanken afgewisseld met de ontspanning in de hitte van de zon. Suffering is zoals de naam al zegt een lijdensweg die heel subtiel wordt bezongen. Met een ontspannen drumritme en de geluiden van de piano die door het nummer heen veranderen. De instrumentale gedeeltes zijn van grote schoonheid met elektrisch gitaren die gevoelens aanscherpen en de zomer dichterbij halen. An Ocean in Between the Waves begint opnieuw met een vaste stijl in de ritmesectie waar een basriff de ontspanning erin houdt. Het volume bouwt zich langzaam op door het nummer waarbij de stem van Adam steeds meer kracht krijgt. Je waant je een weg door het donker over onverharde wegen niet wetend waar je naartoe gaat. De impact van de geluiden wordt weer verstevigd en brengt krachtige gitaarsolo’s teweeg. Een herbeleving van rock zoals die voorkwam in de jaren zeventig en tachtig. Het is één van de vele hoogtepunten van het album.

“I’m the dark and you’re the sun
And there’s a haze right between the trees
And I can barely see you
You’re an ocean in between the waves”

Op Disappearing horen we nog meer instrumenten zoals de mondharmonica bespeeld door Granduciel. Het thema beweegt zich opnieuw over de zonnige wegen ondanks de teksten die Adam met wat meer somberheid en emotie heeft neergezet. Gitaarsolo’s staan centraal met op de achtergrond weer een sterke ritmesectie met geluiden van het keyboard. Synthesizers worden veelvuldig gebruikt zoals bij veel indierock bands, hierdoor worden de klanken ook wat beter hoorbaar en geeft het net dat extra’s van een zwoele zomeravond. Eyes to the Wind klinkt wel heel bekend in de oren, misschien dat dit wel komt door de vele bandjes die de afgelopen jaren vergelijkbare muziek hebben gemaakt. Het nummer klinkt erg popachtig in de oren en kan makkelijk als single worden uitgebracht om het ontspannen ritme waarop het wordt gebracht. Het is weer een prachtig staaltje muzikaal genot met alle instrumenten die zich door elkaar heen weven. Het kortste nummer van de plaat duurt maar net drie minuten en weet een grimmige sfeer op te bouwen door haperende gitaren en opkomende klanken uit het keyboard.

The Haunting Idle is een korte instrumentale track die even voorbij komt te razen, je zoeft hierbij voorbij aan de ondergaande zon. Het nummer loopt over in Burning, een track die al even onheilspellend begint. Je voelt je vrij en dan zet het drumritme aan en komt de akoestische gitaar samen met de sfeeropbouw van het keyboard. Een knap uitgewerkte song met een sterke opbouw door het nummer heen. Het titelnummer Lost in the Dream brengt het rustgevende gevoel weer opgang en voelt aan als een hele mooie droom. Met het langdurige In Reverse wordt de plaat op passende wijze afgesloten. Met de klanken van de zee die zich langzaam voortkrabbelt drijf je op rustig vaarwater. De opbouw is alweer het sterke punt waarbij dit nummer zich nog krachtiger ontwikkeld. De teksten en melodieën vullen elkaar perfect aan en de hoge stem van Granduciel is hier nog sterker aanwezig. Niets van de acht minuten voelt ook maar als een seconde te veel door de combinatie van akoestische gitaren, het deinzen van de zee en de afbouw naar het einde toe.

The War on Drugs weet met hun derde album de muzikaliteit krachtig samen te smelten met de zang van Granduciel. De somberheid en diepzinnigheid van de teksten gaan gepaard met instrumentale explosies waarbij het zonnige karakter naar voren komt. De band weet met ieder nummer een bepaald gevoel op te roepen en het album kent daardoor ook geen zwakke plekken. Het opbouwen van de nummers is de kracht van The War on Drugs daar ze op de juiste momenten het volume omhoog gooien en gitaarsolo’s voorbij laten komen. Samen met de sterke ritmesectie gaan de muzikale experimenten soepel samen en kan de band de ingeslagen weg naar boven voort zetten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het is al langer bekend dat The War On Drugs een band vol talent is (en was). Niet alleen doet medeoprichter en ex-lid Kurt Vile het momenteel goed met zijn laatste platen Smoke Ring For My Halo en Wakin' On A Pretty Day, ook War On Drugs bandbrein Adam Granduciel maakte met Slave Ambient een tijdloos meesterwerkje. Sindsdien bleef The War On Drugs zich ontwikkelen en met de derde plaat Lost In The Dream laat de groep een behoorlijke vernieuwing horen. De vraag is echter: heeft de band het niveau van hun magnifieke voorganger weten te halen?

Die vraag kunnen we met volmondig 'ja' beantwoorden. Sterker nog, de nieuw plaat is nog beter. The War On Drugs heeft zich door de jaren ontwikkelt tot een eclectische indieband die zich weinig tot niks aantrekt van de tijdsgeest. Granduciel opereert in zijn eigen wereldje en komt graag uit voor zijn invloeden. Dat zijn niet de minste: Bruce Springsteen, Bob Dylan, Sonic Youth, My Bloody Valentine, Phosphorecent en Dire Straits. Doe al deze namen in de blender, giet er wat krautrock en elektrische drums overheen en je komt in de buurt van The War On Drugs. Op het kraakhelder gemaakte Lost In The Dream klinken veel liedjes als Springsteen ten tijde van Born In The U.S.A. en Tunnel Of Love. Daarbij behoren plaatopener 'Under The Pressure' met zijn doffe drums, dromerige synthesizers en grootse melodieën en de slim vooruitgeschoven single 'Red Eyes' absoluut tot het beste wat The War On Drugs ooit hebben gemaakt.

Tof. Zeker. Maar er is meer. De opbouw van het epische 'An Ocean In Between The Wave' is geweldig en die subtiele saxofoon-solo in 'Suffering' is heel smaakvol, om maar iets te noemen. Maar ook wanneer The War On Drugs wat gas terug neemt komen ze uitstekend uit de verf. Dat is niet raar want Granduciel is een controlfreak. Alles moet en zal op de goede plaats staan. In meeslepende en rootsy liedjes als 'Disappearing' en bijvoorbeeld het folky titelnummer klinkt de band zowel melancholisch als teder, maar nergens saai of vlak. Dat is knap, ook omdat enkel 'The Haunting Idle' een speeltijd van 'slechts' 3:08 minuten heeft. De rest varieert qua speeltijd tussen de 5 en 9 minuten. Een briljante zanger is Graduciel niet, maar hij heeft een stem waar je steeds meer van gaat houden. De manier waarop hij energie kan ontladen door simpelweg speels "Whoo!" te roepen in een nummer als 'Red Eyes' is knap. Al met al maakt The War On Drugs opnieuw een prachtplaat die we in vele jaarlijstjes gaan terugzien.

Van: Daans Muziek Blog

Wat een goeie plaat, ik vond de voorganger ook goed, maar op Lost in the Dream is nog meer sfeer, en zijn ook meer uptempo nummers zoals de topper van het vorige album, Baby Missiles.
Volgens mij hebben ze goed naar het publiek geluisterd tijdens hun Slave Ambient tour, en de nummers die het beste aansloegen tijdens die tour geevalueerd. Daaruit zou Lost in the Dream kunnen ontstaan. Waar Slave Ambient de neiging had zichzelf te herhalen, is dat hier verdwenen.

Ook de mooie lange intro's hebben een toegevoegde waarde bij de nummers, vorig jaar brak The Boxer Rebellion door, zou dit jaar het jaar van War On Drugs worden?

Dit album is een zeer sterk geheel met goeie losse nummers, maar die vooral als album geweldig bij elkaar klinken. Voor mij het hoogtepunt tot nu toe van 2014. Een uur lang genieten.

Ga ze live zien als je de kans hebt, ga je geen spijt van krijgen.

Net toegevoegd. Mijn recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The War On Drugs - Lost In The Dream - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor het laatste wapenfeit van The War On Drugs moesten we tot voor kort terug naar 2011, toen het geweldige Slave Ambient verscheen. Slave Ambient was destijds de eerste plaat van de band zonder Kurt Vile, die inmiddels zeer succesvol is als soloartiest. Ondanks het ontbreken van Kurt Vile was Slave Ambient een uitstekende plaat en ook met opvolger Lost In The Dream blijkt helemaal niets mis. Sterker nog, op Lost In The Dream stijgt The War On Drugs ver boven het niveau van Slave Ambient uit en heeft het een monumentale plaat afgeleverd, die ook de vergelijking met het werk van Kurt Vile met gemak kan doorstaan. Het is een plaat die niet makkelijk is te classificeren. Dat gold ook al voor Slave Ambient, dat ik in eerste instantie omschreef als ‘de folk van Dylan opgepept met de power van Springsteen’, maar waarvoor uiteindelijk ook uiteenlopende namen als Wilco, U2, The Arcade Fire, My Bloody Valentine, Tom Petty, Yo La Tengo, Spacemen 3 en The Verve uit de hoge hoed moesten komen. Lost In The Dream voegt nog heel wat namen toe aan de al nauwelijks te behappen lijst die werd samengesteld voor zijn voorganger. In de openingstrack duikt het latere werk van Roxy Music op, al wordt het laagje polijst in de ruim 8 minuten dat de track duurt steeds dunner. In de tweede track laat Springsteen zich begeleiden door The Cure en zo is er voor iedere track op de plaat wel een nauwelijks te plaatsen vergelijking te vinden. Ik ga in de rest van deze recensie dan ook geen namen meer noemen, want uiteindelijk past er maar één naam bij de prachtige muziek op Lost In The Dream: The War On Drugs. Lost In The Dream is een smeltkroes waarin een aantal decennia rockmuziek worden gecombineerd tot een veelkleurig geluid, dat zowel zeer toegankelijk als experimenteel kan klinken. Met name de langere tracks op de plaat zitten vol dynamiek en werken steeds weer fraai naar een climax toe, maar ook als The War On Drugs kiest voor een meer ingetogen geluid overtuigt het makkelijk. Lost In The Dream ontleent een deel van haart kracht aan het prachtige geluid op de plaat. De muziek van The War On Drugs bestaat uit vele lagen, maar klinkt altijd helder en open, waarbij vooral het geweldige gitaarwerk veel aandacht trekt. Lost In The Dream is een plaat met heel veel aanknopingspunten, maar het is ook een plaat met talloze losse eindjes die je zo snel mogelijk wilt ontrafelen. Met name met de koptelefoon is Lost In The Dream een waar kunststukje, maar ook als de plaat vroeg in de ochtend of laat in de avond uit de speakers komt, kun je je geluk niet op. Er zijn op het moment talloze bands die aan de haal gaan met alle mooie invloeden uit het rijke verleden van de rockmuziek, maar er zijn er niet veel die de inmiddels bekende ingrediënten combineren tot een geheel nieuw recept. Lost In The Dream van The War On Drugs is aan de ene kant een warm bad dat rust en ontspanning geeft, maar het is ook een plaat die de fantasieradartjes op volle toeren laat draaien. Een jaarlijstjesplaat is al door velen geroepen. Ik kan er niets anders van maken. Erwin Zijleman

Na alle positieve berichten hier gelezen te hebben werd ik ook nieuwsgierig en heb ik dit album ook een kans gegeven.
Helaas ... bij mij laat het vlammetje niet over.
Niet dat het een slechte plaat is, maar een topper ?
Nee, in mijn ogen niet.
Wat ik minpunten aan dit album vind :
* veel nummers zijn te lang uitgesponnen, bijvoorbeeld track 1 had minimaal 3 minuten korter
gekund.
* de stem van de zanger is onverstaanbaar soms en hij komt wat zeurderig over.
* de meeste songs liggen veel te veel in het verlengde van elkaar.
Natuurlijk is dit een persoonlijke mening en kan iedereen hier anders over denken.

Voordat ik dit album begon te luisteren, had ik van The War On Drugs alleen het nummer Red Eyes al gehoord. Er stond me bij dat dit een prima nummer was en dit, gecombineerd met het feit dat Kurt Vile mede-oprichter van dit bandje was, maakte me benieuwd naar Lost In The Dream. De bij mij aanwezige mix van hoopvolle verwachting en nieuwsgierigheid wordt door Adam Granduciel echter meteen vakkundig kapot geslagen als ware het het hoofd van de arme neger in American History X, dat door Edward Norton met één gerichte trap op een stoeprand kapot wordt getrapt. Hier is het echter niet een paar door een Nazi gedragen zwarte kisten, maar de weeïge Dylaneske zang van Granduciel die als medogenloze beul optreedt op het openingsnummer Under The Pressure. Het blijkt een voorbode voor de rest van het album. Soms klinkt er weliswaar wat minder Dylan door in de zang, maar associaties met nare blanke bands uit decennia die gelukkig ver achter ons liggen blijven als een zeurende pijn op de achtergrond aanwezig. Een nummer als Suffering verzacht de lijdensweg ironisch genoeg enigszins, maar is slechts een klein snufje zout in een verder smakeloze brei. De andere nummers op het album zijn ook snufjes zout, maar dan in de wonden. En dat doet pijn. De gemiddelde Top 2000-stemmer wordt wellicht enthousiast van Lost In The Dream, maar ik bedank voor een martelgang langs onvermijdelijk opdoemende visioenen van The Dire Straits, Bob Dylan en Bruce Springsteen. Ik zet na het beluisteren van dit album dan ook graag even het gelijktijdig uitgekomen Say Yes To Love van Perfect Pussy op; chaotische teringherrie, die cathartisch werkt, mijn levenslust terug weet te toveren en me doet voelen alsof ik niet zojuist een uur lang aan zelfkastijding heb gedaan.

Aan getrokken door de hoge waardering voor dit album heb ik mij toch ook maar eens tot een paar luisterbeurten gezet. Ik hoor een album wat zijn inspiratie uit de vroege jaren tachtig lijkt te halen: uit die periode hoor ik Bruce Springsteen, Tom Petty, Fleetwood Mac en Don Henley voorbij komen en het lijstje gaat nog wel even door....

Eerlijk is eerlijk: het klinkt allemaal lekker. Vooral "An Ocean in Between the Waves" klinkt heerlijk. Maar maakt het lekker klinken dit ook een goed album? Het probleem is dat ik constant het idee heb dat ik het allemaal eens eerder gehoord heb. Alsof ik naar een hele goede coverband zit te luisteren van genoemde artiesten, maar dat ze onbekend materiaal daarvan aan het spelen zijn. Neem bijvoorbeeld "Burning": dat had op "Born In The USA" kunnen staan.

Kortom: ik hoor teveel plat getreden paden. Van mij krijgt die daarom 3,5 ster: het is namelijk wel een verdomd goede 'coverband'.

Ik dit album nu zo'n 10x beluisterd en ik kan toch niet hoger geven dan 3,5*. Toegegeven, het is zeker aangename muziek, van overduidelijk zeer bekwame muzikanten, en ik kan dit dan ook zeer prima beluisteren. Maar toch, elke keer als ik de plaat beluister, mis enige vorm van urgentie. Het zal aan mij liggen, maar dat is voor mij toch wel een beetje 'stoorfactor'.

Overigens, er is hier al veel geschreven over de overduidelijke invloeden. Ik hoor Kurt Vile (al voordat ik wist dat dit zijn oude band was), Bruce Springsteen (de zang), maar bovenal doet het me heel erg denken aan The Church. Voor de zekerheid van de week nog maar eens Starfish opgezet, en buiten de iets andere zang, zou je zo denken dat het van dezelfde band was

Eind vorig jaar was het al even slikken toen het matige Red Eyes uitkwam: klonk als een soort afdankertje van hun magnifieke vorige plaat. Het blijkt een voorbode, want de rest van dit album valt me tot nu toe ook vies tegen. Minder diepte, energie en spanning en een stukje gelikter dan voorheen, waardoor de muziek aardig doodslaat. Dat gitaarspel in An Ocean inbetween the Waves bv., het lijkt wel Dire Straits. Ik krijg er af en toe kromme tenen van. Valt me ook op dat de nummers hier gemiddeld veel langer duren dan op Slave Ambient. Waren ze maar wat kwistiger geweest met de schaar, want vind het eigenlijk best een gezapige plaat. Zonde.

Opener Under The Presure klinkt heel erg jaren 80.
Voornamelijk de Roxy Music ten tijden van Avalon in het dromerige gitaarwerk vermengd met het ritme van Fleetwood Mac wat ze hadden bij Tango In The Night.
Gedurfde opener trouwens; ik zou niet gekozen hebben om een album gelijk met zo’n lang nummer te beginnen.
De aandacht blijft er zeker wel bij, maar dit is meer een afsluiter.
Het einde is dan ook echt aan de te lange kant.

Red Eyes is meer een geschikt nummer hiervoor, geen wonder dat deze als single is gekozen, en de vaak genoemde invloeden van Bruce Springsteen hoor je nu wel terug; maar ook hier meer de jaren 80 periode, dezelfde soort ingetogenheid als bij I’m On Fire.
Adam Granduciel is niet zo krachtig in de zang als Springsteen, en de galm die er over zijn stem wordt gelegd vind ik niet echt een toevoegende waarde, die had kaler mogen zijn.
Wel prettig is die onverwachte schreeuw, die mij telkens aan Frankie Teardrop van Suicide doet denken, waarna de versnelling er eventjes in gaat.
Dit nummer pakt mij wel, al kan ik niet geheel benoemen, wat mij zo mee voert.
Het is geen meezinger, die in je hoofd blijft hangen, maar het heeft iets prettigs.
De lente, las ik terug bij een andere recensie, misschien is dat wel zo.
Vergelijkbaar met Noah and the Whale - The First Days of Spring misschien?

Bij Suffering is de galm weg, en ergens klinkt de grootmeester Neil Young door, maar dan wel met een stuk meer geklooi met effecten om het gitaarspel enigszins proberen te evenaren.
Dit lukt ze niet, maar dat kan ik ze vergeven, onmogelijke opgave.

Waarom de sterke New Order achtige drumpartijen bij An Ocean in Between the Waves gelijk zo naar de achtergrond verdreven worden, is mij een raadsel.
Halverwege komen ze op een vreemde manier weer terug, beetje raar gemixt, lijkt wel dat de volumeknop eventjes omhoog wordt gezet, en daar blijft het dan bij, zonde.
Wat is die gitaar vervolgens prachtig, wel weer komt Fleetwood Mac (Big Love) in mij op, maar oh zo heerlijk.
Mark Knopfler, maar dan zonder het suffe imago, die zou ik ook kunnen noemen, maar wat heeft dit mooie geheel een klote eind.

Disappearing heeft iets romantisch in zich; kampvuurtje met gitaartje, maar hier past een ander soort begeleiding bij.
Drum en bas lijken van een ander geheel te komen.
Het Cock Robin huppeltje mag van mij ook een stuk korter; The Promise You Made gebeurde wat meer in.
Vreemd dat het mooie Lost In The Dream zulke misstappen heeft, het had nog zoveel beter kunnen zijn.

De piano in Eyes In The Wind zorgt wel voor afwisseling, en het verhalende doet mij denken aan de typerende Schotse voordracht van Mike Scott van The Waterboys, maar dit is de schuchtere variant met een vleugje Bob Dylan.
De saxofoon die de laatste adem uitblaast, wordt te weinig benut.

Je verwacht vanwege de lengte van The Haunting Idle een echt pakkend liedje, maar dit stelt mij teleur, teveel effecten, zonder dat het echt ergens naar toe gaat.
Pink Floyd nadoen, zonder echt einddoel?
Ik weet het niet.

Burning zou net als Red Eyes goed kunnen scoren, de Bruce Springsteen van de jaren 80 is weer aanwezig, en dit klinkt commercieel genoeg om een groot succes te kunnen worden.
Als The Cure liefhebber vind ik dit prachtig, want nu hoor je niet Knopfler of Buckingham gitaar spelen, maar een Robert Smith.

Het titelnummer Lost In The Dream is misschien wel het sterkste nummer, weer Bruce Springsteen, passend op Tunnel of Love, maar dan als hoogtepunt.

In Reverse is zeker ook een geschikte afsluiter, bijna Bijbels als 40 van U2 hoe dit begin wordt voor gedragen, helaas komen vervolgens weer de overheersende Fleetwood Mac, Bruce Springsteen, Roxy Music en Cock Robin elementen de boel een beetje verzieken

Het klinkt misschien allemaal wat negatief, maar er zit meer dan genoeg schoonheid in het geheel.
Voor mij is het totaal geluid nog niet af, hopelijk is dit een soort van sleutelplaat, om hierna met een definitief eigen geluid te komen, want die eigenheid zit er wel in, maar komt voor mij nog te weinig naar voren.
De wereld is wel toe aan een band met een mooi verfrissend geluid, en The War on Drugs zou dit zeker kunnen bieden.

Mijn absolute nummer 1 van dit jaar! Komt geen enkele plaat bij in de buurt.

Waarom Dylan erbij gesleurd wordt is mij toch een beetje raadsel. Enkel omdat de zanger wat nasaal klinkt? Springsteen en Tom Petty vind ik veel voor de hand liggender, aangevuld met klanken van de late Roxy Music, Lindsay Buckingham, The Waterboys en Dire Straits (zoals hier al eerder werd opgemerkt).

Verder gewoon een erg fijne plaat! Doorstaat de hype-toets zonder moeite. Toch een lichte voorkeur voor de up-tempo nummers, maar de afwisseling is wel fijn.

Het lukt zo gemiddeld één album per jaar me bij de lurven te pakken en me te betoveren. Dit jaar is dat deze schijf. Origineel wellicht niet, maar warmer en sfeervoller heb ik een plaat misschien wel nooit eerder gehoord. Werkelijk elk liedje is een pareltje dat een grote glimlach op m'n gezicht doet verschijnen. Hoogtepunten te over.

OOR heeft derhalve zowaar groot gelijk.

Lost in the Dream is an excellent modern 1980s Americana indie rock album to beat depression. It took TWoD over two years to record this and at 60 minutes and 27 seconds, there is enough material to fill out the two sides of a C60 cassette. I would choose numbers 1-4, and 9 on side A and 5-8 and 10 on B.

The album opens with “Under the Pressure”, which sounds like a young Bob Dylan surviving in today’s times. “Well I'm surviving. Under the pressure. Whoo!” Official video

Definition: Strenous running can make the whites of your eyes turn red. “Red Eyes” is what Arcade Fire may sound like on an overdose of Van Houtte when performing in Montreal. Official video.

“Burning” would be the next chapter of Billy and Patti from Young Turks. Nananana nana na nanana nana naaa… Live at Primavera Sound in ....

The Cures’ “A Forest”, beat opens “An Ocean in Between the Waves”. And like a forest and an ocean, it goes on and on and...Live in the KEXP studio.

Bob Dylan meets Dire Straits! Alom gewaardeerd, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. De songs zijn erg langdradig en monotoon. De meer uptempo tracks, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves en Burning, kunnen er mee door, maar de rest van het album is wat mij betreft behoorlijk doorbijten. Qua sfeer en teksten valt er ook niet heel veel noemenswaardigs te beleven. Ik zal de plaat niet snel nog een keer opzetten.

Ja dat gezeur over het is gepikt van die of die is inderdaad totaal belachelijk aan het worden. Als je even terugscrolled kom je wel 20 namen tegen.
Ik denk dat het net de kracht van dit album is dat het je onmiddellijk in een nostalgische sfeer brengt, en daar begin je dan misschien wel allerlei verbanden te leggen, maar zoals je kan zien hangt het veelal af van je referentiekader naar wie je deze verbanden dan juist legt.
Het is net die sfeer die dit album toch uniek maakt, en wat ook het grote verschil is met veelal aangehaalde voorbeelden zoals dire straits etc..
Vind het trouwens meer een 'on-the-road' album dan een 'pantoffels voor de haard' album.

Hét MM-album van 2014? ik dacht het wel, en toch kwam ik er nu pas aan toe dit album intensief te beluisteren. Nadat ik diverse laddernummers (Red Eyes, Under the Pressure, maar vooral Eyes to the Wind en an Ocean in between the Waves) steeds meer ging waarderen, kon ik niet meer om dit album heen. En inderdaad, dit album is in mijn ogen ook ijzersterk. Geen enkel zwak nummer bevat Lost in the Dream. Los vind ik de nummers al goed, als geheel klinkt het allemaal nog mooier. Deze cd brengt je in een soort roes; de nummers zijn niet de kortste, en toch 'glijden' ze betrekkelijk snel voorbij. Interessant blijven is een kunst, en die kunst beheerst TWOD. 4,5*

Dit album was vier jaar geleden een bijzonder prettige kennismaking met de band die nu tegen een nummer 1 positie aanhikt in mijn album top 10.

Sfeervolle, ingetogen composities – zoals het dromerige titelnummer en het meeslepende Eyes to the Wind, dat rustig begint maar naar een hoogtepunt toewerkt – worden afgewisseld met wat meer up-tempo materiaal zoals het enerverende An Ocean in Between the Waves en het catchy Red Eyes.

De band heeft met dit derde album een bijzondere sound weten te creëren die enerzijds doet denken aan de jaren 70 en 80, maar daarnaast voldoende authenticiteit en eigenheid heeft om te blijven verrassen.

Het album lijkt met iedere luisterbeurt beter te worden. Naast het indrukwekkende songmateriaal speelt daarbij ook de voor mij uit duizenden herkenbare zang van Adam Granduciel een belangrijke rol. Daarom kan ik niet anders dan de maximale score toekennen aan dit prachtige album.

The War On Drugs bestaat inmiddels ruim 15 jaar en heeft tot dusver 4 albums uitgebracht. Adam Granduciel en Kurt Vile stonden aan de wieg van de in Philadelphia, Pennsylvania, USA opgerichte band.
In 2008 verscheen het debuutalbum “WAGONWHEEL BLUES”, waarna Vile de band verliet en de Granduciel het enige creatieve brein werd. “SLAVE AMBIENT” uit 2011 betekende nog geen doorbraak, maar de band creëerde wel een stijl waarop ze konden voortborduren. Die verwachte en misschien wel gehoopte doorbraak kwam met album #3, “LOST IN THE DREAM” uit 2014 en werd gecontinueerd met “A DEEPER UNDERSTANDING” in 2017.
Ik vind het erg moeilijk om de stijl van The War On Drugs te duiden. Er zit wat Dire Straits in, voornamelijk het soms subtiele gitaarwerk, maar ik las ook ergens dat het een mix is van Bruce Springsteen, Glenn Frey, Bob Dylan, Tom Petty en Neil Young en ook die is wel te begrijpen. Feit voor mij is dat deze geweldige muziek moeilijk te plaatsen is en dat maakt het misschien ook wel uniek. Het is sferisch, ritmisch, pakkend, gevoelig en erg goed wat The War On Drugs laat horen, wat mij betreft zeker op de laatste 2 albums.
Dat begon dus met “LOST IN THE DREAM”, dat op 18 maart 2014 werd uitgebracht en wat mij betreft een klassieker is. “UNDER THE PRESSURE” opent het feest en is meteen langste nummer van het album, een heerlijk, zeer ritmisch nummer met een wel erg lang outro. In “RED EYES” gaat het tempo iets omhoog en het synthesizer geluid geeft het nummer een jaren ’80 sfeertje, waarna in “SUFFERING” het tempo weer daalt tot het niveau van een midtempo. Mooi pianospel, subtiel gitaarwerk, genieten! Ruim 7 minuten klokt het volgende hoogtepunt “AN OCEAN IN BETWEEN THE WAVES”, waarin het tempo weer flink omhoog gaat. Rustige zang, beetje lijzig, drumcomputer en na zo’n 1.50 komen de drums erbij en ontwikkelt het nummer zich tot een geweldige song met onder andere prachtig gitaarwerk. Ook in “DISAPPEARING” klinkt de gitaar op zijn Mark Knopflers, helder en prachtig bespeelt. Ook in dit nummer wordt de kracht en het handelsmerk van The War On Drugs duidelijk, de herhaling en het voort dreinende ritme! “EYES TO THE WIND” is opgebouwd op een akoestische gitaar en heeft een Bruce Springsteen sfeer, “THE HAUNTING IDLE” is met iets meer dan 3 minuten het kortste nummer van “LOST IN THE DREAM”, is instrumentaal en heeft een filmisch karakter, “BURNING” heeft een aanstekelijk ritme, positieve sfeer en een mooi refrein. Het titelnummer is het één na kortste nummer, is rustig en je zou dit als de ballad van het album kunnen bestempelen. “IN REVERSE” sluit het album af, kent een lange aanloop, waarin The War On Drugs nog een keer alles uit de kast haald. Ritmisch, prachtig gitaarwerk, mooie zang en pakkend.
In iets meer dan een uur heeft deze band mij weten te overtuigen en de reeds genoemde opvolger “A DEEPER UNDERSTANDING” wist het niveau moeiteloos te continueren. In afwachting van een nieuw album blijven de oudere albums van The War On Drugs hun rondjes in mijn cd-speler draaien…en met plezier blijf ik ernaar luisteren.

Een album die smaakt naar meer met de belofte; het komt eraan.