The Cure - Wish (1992)

Gekregen toen ik 24 jaar oud werd, overmorgen alweer 34 jaar geleden. Als ik tien jaar nadat ik dit album kreeg geboren zou zijn geworden, zou ik overmorgen zo oud zijn als dat ik was toen ik dit album kreeg.
Om ook maar eens wat semi-ingewikkelds te schrijven.

Gelukkig ben je nooit te oud voor The Cure. Eigenlijk kun je er volgens mij alleen maar te jong voor zijn.

Dit album is goed, maar toch kan ik het niet tot mijn persoonlijke favorieten rekenen, omdat er teveel verschil zit in kwaliteit. Van de twaalf liedjes zijn er 6 weergaloos, 3 goed, 2 matig en eentje ronduit vervelend.

Weergaloos:

"Open"
"Apart
"Deep Green Sea"
"A Letter To Elise"
"Impossible Things"
"End"

Goed:

"Doing The Unstuck"
"Trust"
"Cut"

Matig:

"High"
"Friday I'm In Love"

Ronduit vervelend:

"Wendy Time"

Het grootste probleem dat ik ervaar bij het beluisteren van dit album is dat ik er geen geheel in zie. De liedjes hebben allemaal een andere sfeer. Het is geen eenheid zoals bijvoorbeeld Seventeen Seconds, Faith, Pornography, Disintegration, Bloodflowers of Songs of a Lost World. Gevoelsmatig voor mij dan in elk geval.

High is naar mijn mening één van de mooiste cure nummers, grappig hoe smaken zo kunnen verschillen

Ja, dat is niet alleen grappig, dat is gewoon geweldig, en dat maakt maar weer eens duidelijk hoe rijk muziek kan zijn, niet alleen de (pop)muziek die hier prevaleert, maar alle muziek overal ter wereld. De één hoort in een muziekstuk iets totaal anders dan wat de ander hoort, en de gevoelens die worden opgewekt kunnen ook oh zo verschillend zijn.

Goed dat je het zegt. Mijn mening is natuurlijk ook alleen maar mijn mening, en zegt iets over mij, niet over de muziek.

Laat End nou net een van mijn favorieten zijn hier. Lekker donker, eigenlijk zoals ik The Cure het liefst hoor. Had misschien ook op Pornography gekund. Verder ben ik het met je recensie over deze plaat wel eens. Ik vind dit ook een van hun betere latere albums. Afgelopen dagen in het kader van hun FANTASTISCHE optreden op Pinkpop, hun (latere) albums weer eens beluisterd.

End is magistraal! Inderdaad donker en mistroostig. Maar op Porn? Nee, totaal andere vibe, maar ik snap je punt. End had bijvoorbeeld wel op Disintegration gepast en dan was het zeker een toevoeging geweest, maar dan was die plaat helemaal illegaal subliem geworden

Ja, ik bedoel ook Disintegration natuurlijk. Jeetje ik word oud en schijn een steeds grotere obsessie te krijgen met Pornography...haha!

Het lukt Robert Smith maar niet om van The Cure een constante eenheid te maken. Na onenigheid over het commerciële marketingproces en de grootheid van de stadionconcerten haakt de gedesillusioneerde toetsenist Roger O'Donnell na de Disintegration optredens af. Het is voor zijn bevriende teamlid Boris Williams een belangrijke reden om goed over zijn voortzetting bij het The Cure rockmonster na te denken. Na Wish sluit ook hij de loopbaan bij The Cure af. Porl Thompson richt zich vervolgens op zijn jonge gezin, en daar past een rol binnen The Cure niet bij. Allrounder Perry Bamonte versterkt het wankele fundament en neemt veel gitaarpartijen en toetsenwerk voor zijn rekening. Het is een onmogelijke opgave om Disintegration te overtreffen. Ze stellen dat studiomoment voorlopig even uit en brengen eerst de liveregistratie Entreat uit.

Na Disintegration verschijnt eerst de aparte Never Enough single release. Een opzwepende stevige gitaartrack, die vet in de mix staat en ondanks het ontbreken van keyboards meer op de industriële elektronische sound van Depeche Mode leunt. Never Enough is een onderdeel van de lollige remixplaat Mixed Up, waar ze oude hits gepast en ongepast onder handen nemen. Gelukkig is er na dit onverwachte tussendoortje geen sprake van een drastische koerswijziging, al laat Robert Smith zich voor Wish wel door het Mesmerise shoegazer nummer van Chapterhouse en de emotionele beladenheid van Human van Human League inspireren. Vooral de zwaar aangezette Madchester druggy sound van Chapterhouse hoor je op Wish terug. Toch is Wish in alle opzichten een typische The Cure plaat. Niet vreemd dat een band als Cranes met hun zwaar overdonderende ritmische shoegazer songs in het voorprogramma van The Cure tijdens de Wish tournee speelt en daar de nodige indruk achter laat.

Bij opener Open spreekt Robert Smith zich openlijk over zijn angsten uit om in het Lol Tolhurst patroon te vervallen. Ook bij hem lonken de oneindigende feestjes met het dwangmatige boventallig drankgebruik. Het bijzondere aan Open is dat het gelukzalige genot gedurende de song in misselijk makende afgunst veranderd. Kies je voor een leven gevuld met totale afhankelijkheid, of wijk je bewust van dit pad af. Het ouder wordende lichaam van de frontman kan deze fysieke aftakeling niet meer aan. Open is grimmig, met elkaar op de verkeerde triggerpunten rakende gitaarexplosief. De afkeer van het hele zakelijke muziekbusiness gebeuren, waar The Cure verschillende keren ten prooi aan dreigt te vallen. Het donderregent op Open nog harder dan op Disintegration. Dit zijn geen herfstbuien meer, maar eerder een grijs getinte zonsverduistering met donkere wolken die zelfs midden op de dag zich zichtbaar presenteren.

Na deze zware aanzet volgt het veel luchtigere High. Het is een prettig euforisch natural high gevoel, welke ver van het destructieve drugsgebeuren afstaat. Het verfrissende High verschijnt een maand eerder dan Wish op single en is een totaal andere invalshoek dan het agressieve Never Enough. High is de eerste officiële bijdrage van nieuwkomer Perry Bamonte, die hier met zijn zes snarige basgitaar en keyboardspel een stempel op de dromerige track drukt. Hij levert hier samen met Robert Smith het muzikale fundament af. Ze gaan hiermee met het idee van Simon Gallup op de loop. Het is zijn demo, die hier tot een The Cure song bewerkt wordt. Ergens klopt het wel en het geeft de op dat moment de prima verstandhouding tussen Robert Smith en Simon Gallup goed weer.

De tweede toegankelijke Friday I'm in Love single groeit al snel tot een radiovriendelijke publieksfavoriet uit, en doet het vooral in de Verenigde Staten erg goed. Het nummer wordt per ongeluk in de studio versneld afgespeeld, en deze versie spreekt Robert Smith zodanig aan, dat hij het verder intact laat. Het is Tim Pope die er weer een chaotische aanstekelijke kluchtclip bij verzint met verkleedpartijen, filmische verwijzingen en wisselende over elkaar vallende decors. Het is aan de optimistische gemoedstoestand op Robert Smith zijn gezicht af te lezen dat hij er zin in heeft. Deze aanstekelijkheid werkt in het voordeel, en dat het refrein gemakkelijk meezingbaar is, is tevens een fijne bijkomstigheid. Het manische Friday I'm in Love verlangt naar het weekend na een drukke werkweek. Het is een soort van herkenbaarheid welke een groot publiek aanspreekt, misschien dringt dit simpel ogende popliedje daarom wel zo hoog in de hitlijsten door.

Tegenover elk optimistisch The Cure liefdesliedje staat een pessimistische song waarin de twijfels binnen een relatie centraal staan. Meer dan logisch dus dat na het vrolijke High het afstandelijke diep rakende Apart voorbij komt. Het onverwachts binnendringende onbegrip wat een voor de buitenwereld schijnbare goede relatie van binnenuit sloopt. Het moment dat het ondersteunende empathische telefoontje niet meer binnenkomt of zelfs helemaal niet meer komt. Het is de pijn die de liefde uit elkaar drijft. De wrakstukken die op twee verschillende plekken aanspoelen. De eeuwige eenheid die in de nacht stilletjes het paradijs verlaat. Robert Smith in zijn kenmerkende donkere dagen. Juist dan bemerk je de heftigheid in de dramatisch lang uitgesponnen gitaarsolo’s. Voor mij sluit Apart nog het meeste op de herfstklanken van Disintegration aan.

Met het lijmende From the Edge of the Deep Green Sea zoekt Robert Smith weer naar toenadering. Het is de opzuigende doemtragiek, van een in een tsunami vermorzelende draaikolk aan tegenstrijdige emoties. Hoe hou je je hoofd boven water, als de diepe leegte lonkt om genadeloos toe te slaan. Ook hiermee zoekt The Cure net als bij Apart aansluiting bij meesterwerk Disintegration. Het zijn de twee tracks die er het meeste bovenuit springen, al echoot in From the Edge of the Deep Green Sea overduidelijk de shoegazer walmen van het heftige Never Enough door. Wish is over het algemeen net wat tijdsgebondener en daardoor minder tijdloos dan Disintegration en minder een mijlpaal dan de voorganger.

Het misplaatste Wendy Time is een wat inspiratieloze funktrack. The Cure verkeert hier zeker niet in topvorm. Robert Smith geeft dit achteraf ook toe. Op het laatste ging het tussen Wendy Time en het stukken betere This Twilight Garden, die bij de afronding van Wish afvalt en gelukkig wel op de B-kant van het ook wat mildere High terecht komt. En dan is het al helemaal verkeerd om de Wendy Time misstap na twee sterkere nummers te plaatsen. It Doesn't Touch Me At All, Robert Smith zingt deze pijnlijke constatering zelf al halverwege deze track. Helaas kan ik hem hier volledig in volgen. Toch past Wendy Time wel op Wish, het is alleen net wat minder en minder overtuigend. The Cure revancheert zich vervolgens niet echt met het loslatende Doing The Unstuck. Het is een persoonlijke favoriet van Robert Smith die deze opgewekte track graag op single wil uitbrengen.

Hij staat hier echter alleen in. De platenmaatschappij trapt er niet in, en drukt terecht hun A Letter To Elise voorkeur er doorheen. Ik begrijp Robert Smith wel, stijl technisch sluit Doing The Unstuck meer op High en Friday I’m In Love aan. Laten we eerlijk zijn, A Letter To Elise is wel een beter nummer. Het licht literaire A Letter to Elise muziekstuk is gebaseerd op de vele brieven die de met faalangst worstelende Franz Kafka aan zijn onbereikbare liefde Felice Bauer schrijft. Het is een herkenbaarheid waar Robert Smith zich mee identificeert. Voor mij zou de onderschatte Trust pianoballad de meest geschikte single zijn. Prachtig avondschemerig, met de diepgang van een stel die het vertrouwen in elkaar nooit verloren heeft. Trust heeft tevens een hoog aanzien bij Robert Smith, en ondanks dat Wish met fracties het constante hoge niveau van Disintegration aantikt, zijn die momenten memorabel genoeg om te vermelden. De Trust treurnis is persoonlijk, een dromerige terugblik op het verleden en een hoopvolle visie op de toekomst.

In het gejaagde psychedelische Cut worden de gitaar effectenpedalen weer volledig ingetrapt. Cut is onzichtbaar liefdesverdriet. Een naar gevoel wat nooit helemaal heelt, en voor altijd zijn sporen achterlaat. Het filosofische melancholische zachte To Wish Impossible Things verwijst naar de vergankelijkheid van het bestaan. Op de geboorte en de dood na is niks voorspelbaar. En zelfs het moment van geboorte en dood heb je onder normale omstandigheden niet in de hand. Er zitten prachtige passages aan inheemse folk in To Wish Impossible Things, met een hoofdrol voor de altviool van Kate Wilkinson en de gongruis van drummer Boris Williams. Voor die laatste is het een verwacht afscheid, en zo voelt het ook aan. Dan volgt het toepasselijke vleermuisgedwarrel in het duistere End nog om het af te ronden. In End benoemt de frontman letterlijk de angst om in herhaling te vallen. Wish zou het The Cure verhaal prima eindigen, want behalve op het redelijk geslaagde Bloodflowers zal het tot 2024 duren voordat The Cure zichzelf qua album weer met Songs of a Lost World op de kaart plaatst. Zet de twee songtitels waarmee Wish begint en afsluit (Open en End) bij elkaar en er ontstaat een open einde.

Weer meesterlijk beschreven deric raven en inderdaad vormen de eerste paar en de laatste paar tracks het voorlopige hoogtepunt van de band totdat ze zich ruim dertig jaar later (!!) herpakten, alhoewel ik best erken dat er op tussenliggende platen mooie dingen stonden, maar eigenlijk niet beter dan wat de concurrentie inmiddels deed die The Cure dan ook ruimschoots voorbijgesneld leek te zijn. C'est la vie. Gelukkig bewijst de band live nog meer dan ooit relevant te zijn en ook jonge luisteraars aan zich te binden, zo heb ik op Werchter mogen ervaren.

Dankjewel orbit! Ik heb ze alleen rond Wish live gezien, maar vooral op de recente opnames straalt Robert Smith zoveel rust en tevredenheid uit. Nog steeds erg goed bij stem trouwens