menu

The Cure - Wish (1992)

mijn stem
3,88 (384)
384 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. Open (6:51)
  2. High (3:37)
  3. Apart (6:38)
  4. From the Edge of the Deep Green Sea (7:44)
  5. Wendy Time (5:13)
  6. Doing the Unstuck (4:24)
  7. Friday I'm in Love (3:38)
  8. Trust (5:33)
  9. A Letter to Elise (5:14)
  10. Cut (5:55)
  11. To Wish Impossible Things (4:43)
  12. End (6:46)
totale tijdsduur: 1:06:16
zoeken in:
avatar van rudiger
ricardo schreef:
maar de magie die Disintegration wel in zich heeft, heeft dit album bij lange na niet.


Ik zie dat alle albums die The Cure uit heeft gebracht na Disintegration ermee worden vergeleken .
Eigenlijk is dat geen eerlijke zaak .
Je kunt Rembrands schilderijen ook niet allemaal vergelijken met de Nachtwacht .
Een band maakt van het caliber Disintegration er maar 1 van in hun bestaan.

avatar van ricardo
4,0
Tuurlijk mag je vergelijken het is immers dezelfde band in dezelfde samenstelling, en daarom mag je juist wel vergelijken.

Een band heeft vaak maar 1 of 2 vijf sterren albums gemaakt en ik vind een 3.5* mooi zat voor deze, meer issie nie waard hoor.

De 5* en geef ik liever aan de voorganger of Faith of Pornography, vooral omdat ik die dat ook echt waard vind.

Overgebleven restanten geef je gewoon geen 4.5* vind ik.

avatar van rudiger
Wat is A Letter To Elise een gaaf nummer met een geweldige gitaar riedel erin.

avatar van ricardo
4,0
Dit album Wish van de kjoer begin ik steeds meer te waarderen. Hij is niet zo hard opgenomen, maar gewoon de radio wat harder zetten. Het nummer Friday I'm In Love heb ik Zaterdag nog op de radio horen voorbijkomen, terwijl ik hem daarvoor net nog in de auto gehoord had.

Toeval bestaat niet zeggen ze, of toch wel?

Die rare piepesnijert met zijn ragebol heeft toch aardig wat mooie albums met zijn band op zijn conto. Voor mij de band met de meeste top albums uit de jaren 80 zonder maar 1 uitzondering.

Kan ik tot nu toe van nog geen enkele andere jaren 80 band zeggen.

avatar van herman
4,0
Berichten verplaatst naar The Cure

avatar van ricardo
4,0
Dit album heb ik samen met Bloodflowers even weer veelvuldig beluisterd. Dit album vind ik uiteindelijk toch iets beter van de 2. Mooie nummers en een puike productie. Ik verhoog deze daarom ook naar 4**** nu.

avatar van ricardo
4,0
Dit album gaat mij steeds beter bevallen, en vind ik toch wel 1 van de betere albums van The Cure nu.

Dit is echt een groeialbum waar ik best vaak naar heb moeten luisteren voordat hij mij uiteindelijk erg goed beviel.

Ik sluit in de toekomst 4.5* echter niet uit.

avatar van rudiger
ricardo schreef:
Dit album gaat mij steeds beter bevallen, en vind ik toch wel 1 van de betere albums van The Cure nu.

Dit is echt een groeialbum waar ik best vaak naar heb moeten luisteren voordat hij mij uiteindelijk erg goed beviel


Groei album zou ik het niet willen noemen , deze beviel mij al na 2 luisterbeurten .
Hier staan toch wel een paar erg goede Cure songs op zoals Open , High , Apart , From The Edge , Trust , en voor mij het beste nummer Letter To Elise .
Ook staan er 2 mindere songs op nl. Wendy Time en Doing The Unstuck maar een minder Cure nummer is nog steeds te pruimen .
Vind het `n vrij toegankelijk album en daardoor niet echt een groeier en ik vond Disintegration meer een groeier .

avatar van Suicidopolis
Hierbij een kleine hulde en lofzang aan één van mijn favoriete nummers op deze plaat, als reactie op het vele misprijzen en de nogal stiefmoederlijke behandeling waaronder het gebukt gaat, en dát volledig onterecht wat mij betreft. Wij hebben genoemd: Wendy Time.


"You look like you could do with a friend", begin je nog. Nu, jij anders zelf ook wel, precies. Misprezen door het grootste deel van je publiek, sta je nochtans sterk in je schoenen en geef je niet op. Je werd belast met de moeilijke taak om de transitie te maken tussen From The Edge Of The Deep Green Sea en Doing The Unstuck, zowat elkaars tegenpolen, en bovendien om ook nog eens de hoge verwachtingen voor het vervolg door deze eerste gecreëerd, in te vullen. En je kwijt je prachtig van je taak.

Spijtig genoeg vallen het sarcasme dat afdruipt van je gefishpannede crunchy lead guitar lickje, en het hoongelach van de synthesizer viool plukjes op de achtergrond, ter ondersteuning van je maker's ge-tutudeuh-tutudeuh-tututter en verzen, in afgunst. Nochtans weet je als geen ander de wreedheid van het vrouwelijke ras te bezingen. De onverbiddelijke boosaardigheid wanneer een lid van deze laatsten zich ten volle bewust wordt van het effect dat ze kan hebben op een welbepaalde andersgeslachtige medemens. Wanneer ze zich realiseert wat voor hypnotiserende, bijna paralyserende greep ze kan uitoefenen. De manier waarop ze een hoofd op hol kan doen slaan met één gebaar, één geste, één woord, één schijn van kans... De gruwelijke psychologische machtsspelletjes die ze zo graag speelt, als een poes die een muis klem houdt tussen haar scherpe klauwen, en haar slachtoffer traag martelend afmaakt. Het getreiter, het geterg, het verlokken. Het uitdagen. En je weet de verwarring en verscheuring aan de mannelijke kant zo mooi en passend samen te vatten in die ene wederkerende leugen, en schreeuw van wanhoop: "It doesn't touch me at all".

Neen, je rockt niet zo frenetisch als Cut, je bent niet zo intimistisch als To Wish Impossible Things, zo uitgelaten als Doing The Unstuck, zo romantisch als Elise, zo manisch als High, zo verscheurd als Apart, zo zorgeloos als Friday, zo ten einde raad als Trust, zo stoned als F.T.E.O.T.D.G.S., zo gedegouteerd als Open, of zo moe als End. Je broers en zusjes hebben zo hun eigen kwaliteiten. Jij hebt de jouwe, niet in het minste je onweerstaanbaar plagende grijns die je perfecte, parelwitte gebit prijsgeeft. Misschien is het net omdat iedereen zo hulpeloos voor je charmes valt dat ze je haten.

Ze zien gewoon groen van jaloezie, gekweld door de door jou opgewekte begeerte.

avatar van daniel1974nl
5,0
Wat een meesterwerk is dit. Mijn eerste The Cure Concert ging er achteraan. Nummers als Apart, werkelijk, werkelijk briljant, maar pijnsnijdend depressief. From The Edge...blijft tot op heden een van de grote live hoogtepunten van ieder concert, en dan Open of End, prachtig om mee te beginnen of af te sluiten. En dan Trust, wow wat een emotie en hetzelfde zou je kunnen zeggen van A Letter To Elise. Maar, het album was vast nog beter geweest als This Twilight Garden en Play niet B-kantjes waren geweest en waren toegevoegd aan het album en iets geluiks zou je kunnen zeggen van het nummer dat op de Crow soundtrack belande en uit dezelfde tijd kwam.

Des alniettemin, wellicht een van de meest indrukwekkende, deprimerende en emotionele albums die The Cure ooit heeft gemaakt.

avatar van Cor
4,0
Cor
'Wish' komt niet makkelijk in mijn systeem, maar is wederom een meer dan prima Cure-plaat. Het geluid is wat lichter, wat ruimtelijker, maar opnieuw een consistent geheel. Ze hebben tot en met dit album nog niet veel steken laten vallen, in mijn beleving. De plaat opent en eindigt fantastisch.

avatar van orbit
4,0
De titels van de nummers die de plaat openen en sluiten zijn dan ook meer dan symbolisch of profetisch te noemen

avatar van Sanderzzz
3,5
Moest deze plaat nu iets korter zijn geweest had ik het een halve ster hoger gegeven. The Cure maakt hier een album op dezelfde wijze als Disintegration; 12 lange nummers goed voor meer dan een uur Cure-plezier. Echter waar bij Disintegration het album over heel de lijn enorm sterk was, verliest dit album me een beetje na het nummer 'Trust'. Het zijn wel goede nummers, maar ze slepen iets te lang aan. Voor dit album een 3,5*

avatar van sjoerd148
4,5
Toch wel sterke opvolger van Disintegration met meer ruimte voor gitaarwerk op dit album.
Sterke afwisseling tussen oude Curesound en nieuwe, lichtere nummers.

De zang en teksten van Smith blijven beklemmend, wat deze band imo nu juist zo sterk maakt.
Alhoewel het geheel is wat toegankelijker dan het sublieme jaren 80 drieluik plus Disintegration van de heren.

Ik begrijp de kritiek op Wendy's Time, Doing The Unstruck en mindere mate Friday I'm in Love niet zo.
Daarnaast is het begin en einde van dit album best zwaar. Een wat lichter middenstuk is prima.
Over openings- en slottrack is volgens mij al aardig wat geschreven.

Sterk album !

avatar van freddze
4,5
Ik ben efkes weer verslaafd aan From the Edge... Wat een nummer is dat toch. Passie gitaren! Ik ga er nog zeventien keer naar luisteren en dan beloof ik te gaan slapen

avatar van orbit
4,0
Is ook een vet nummer freddze! Eén van de nummers die bewijst dat RS hier zijn oude vorm nog niet helemaal verloren is. Helaas blijft dit wel een onevenwichtige plaat, waarop ook veel missers staan. Jammer, Cure had destijds veel B-kantjes die dit tot een topplaat hadden kunnen maken (Twilight Garden bijvoorbeeld).

avatar van Strangeways
5,0
Veel missers? Ik vind dit een goed uitgebalanceerde plaat, de laatste magistrale cd van The Cure. De zwaarmoedigheid wordt halverwege gebroken door een luchtig middenstuk. Misschien dat Doing the Unstuck en Friday I'm in Love niet je ding zijn, maar het zijn kwalitatief sterke popliedjes, happy Cure zoals ook te vinden op Japanese Whispers, The Head on the Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me. De eerste vier nummers en de afsluiter zijn briljant, de rest goed tot zeer goed, en het geheel vind ik nog altijd 5 sterren waardig. Topalbum!

avatar van luigifort
5,0
Ik heb thuis mijn eigen versie van Wish met enkele b kantjes

1 Open
2 High
3 This Twilight Garden
4 Apart
5 From The Edge Of The Deep Green Sea
6 Play
7 Halo
8 Doing The Unstuck
9 Friday I'm In Love
10 A Foolish Arrangement
11 Trust
12 A Letter To Elise
13 The Big Hand
14 To Wish Impossible Things
15 End

Ik heb altijd wat moeite gehad met Wendy Time en Cut..geen slechte songs hoor..sowieso vond ik de eerder versie van Cut getiteld Away mooier maar das mijn smaak. Het B kantje Scared as You vind ik persoonlijk maar matig, niet zo zeer qua muziek maar hoe Robert het zingt. Zou mooi zijn als deze er ook snel aankwam als Deluxe Edition, hopelijk dan ook de Lost Wishes erbij.

avatar van Johnny Marr
4,5
Man man, wat word dit album toch onderschat hier. Wat een laag gemiddelde en weinig stemmen ook! Disintegration overtreffen was natuurlijk onmogelijk, maar ik vind dit toch een verdienstelijke poging tot. Er staan hier werkelijk een paar juweeltjes op (de opener en afsluiter, green sea, trust, a letter to elise en apart). Friday I'm In Love en High zijn goede singles.

avatar van Castle
5,0
Ik denk zelf Disintegration hier minstens geëvenaard wordt.
Wish is meer gitaar gericht.
Vandaar Wish in mijn Cure-top5 blijft.
Alleen vraag ik mijzelf af waarom ik het eerst een 4,5* gaf??

avatar van dynamo d
3,0
Ik heb alle albums van The Cure in bezit maar na herhaaldelijk luisteren vind ik dit toch één van de mindere albums. Het klinkt me allemaal wat te langdradig, op de fraaie opener 'Open' dan na.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Ik heb dit album deze week weer eens meerdere malen beluisterd en ik neig toch naar een stemverhoging.
Wendy Time , Doing The Unstuck & A Letter To Elise vind ik de mindere nummer maar de rest vind ik toch wel van grote klasse, het nummer Open & afluiter End zijn intens, de ingetogen nummers Apart, Trust & To Wish Impossible Things geweldig en Friday I,m In Love een heerlijk niemendalletje.
From The Edge Of The Deep Green Sea had zo van voorganger Disintegration kunnen komen.
Het album zit wat mij betreft qua sfeer tussen Disintegration en The Head On The Door in.
Wel de laatste klasse plaat die The Cure heeft gemaakt, aan hun laatse album ben ik niet eens meer begonnen.

avatar van devel-hunt
4,5
TEQUILA SUNRISE schreef:

Wel de laatste klasse plaat die The Cure heeft gemaakt, aan hun laatse album ben ik niet eens meer begonnen.

Dit is inderdaad hun laatste grote plaat, hierna zakte de boel toch behoorlijk in. Hun laatste plaat is ook wel het dieptepunt, maar die is alweer 8 jaar oud, Robert Smith weet waarschijnlijk zelf heel goed dat hij zijn oude niveau bij lange na niet meer haalt. Een wijze beslissing van hem om geen nieuw matig materiaal meer uit te brengen, live kan hij putten uit een enorm klassiek oeuvre.

avatar van Johnny Marr
4,5
Bloodflowers, mensen. Bloodflowers.

Johnny Marr schreef:
Bloodflowers, mensen. Bloodflowers.


True that.

avatar van devel-hunt
4,5
Johnny Marr schreef:
Bloodflowers, mensen. Bloodflowers.

Tuurlijk, ook nog een pareltje.

avatar van Tony
4,5
devel-hunt schreef:
Robert Smith weet waarschijnlijk zelf heel goed dat hij zijn oude niveau bij lange na niet meer haalt. Een wijze beslissing van hem om geen nieuw matig materiaal meer uit te brengen.

Is dat nou echt wel zo? Vind het altijd zo'n boude uitspraak.... Het feit dat het niveau van de albums sinds 2000, wat ons luisteraars betreft, achterblijft bij de albums daarvoor, wil toch niet zeggen dat het 'oude niveau' niet meer mogelijk is? Waarom zou dat zo zijn? Het enige wat ik kan bedenken is dat de inspiratie, geldingsdrang, 'het heilige vuur' ontbreekt en het dus geen kwestie van kunnen maar willen is.

avatar van ricardo
4,0
En waarom zou je ook willen dat een band op hun oude dag nog hun oude niveau haalt?

Wat ze al uitgebracht hebben is enorm, en daar kun je iedere dag van genieten als je wilt, ze hoeven van mij geen nieuw werk meer uit te brengen, vaak zijn het nog de optredens waar iedereen vaak nog heenwil om de oude vertrouwde hits nog eens live te horen.

Als ze nog echt iets zouden willen zou het iets compleet nieuws moeten zijn volgens mij, want op deze weg voorborduren heeft denk ik ook geen zin meer.

avatar van devel-hunt
4,5
Tony schreef:
Is dat nou echt wel zo? Vind het altijd zo'n boude uitspraak.... Het feit dat het niveau van de albums sinds 2000, wat ons luisteraars betreft, achterblijft bij de albums daarvoor, wil toch niet zeggen dat het 'oude niveau' niet meer mogelijk is? Waarom zou dat zo zijn? Het enige wat ik kan bedenken is dat de inspiratie, geldingsdrang, 'het heilige vuur' ontbreekt en het dus geen kwestie van kunnen maar willen is.

Ik kan me niet voorstellen dat Robert Smith na wish, met uitzondering van Bloodflowers, heeft gedacht, laat ik weer eens een kut plaat maken, want ik heb geen zin om een goede plaat te maken.

avatar van Tony
4,5
Nee, tuurlijk niet, hij heeft iets anders geprobeerd en dat is wat minder goed gevallen dan de albums daarvoor. Tough luck. En om nou weer een album te maken waar songs opstaan die "zo op disintegration hadden kunnen staan", ik kan me voorstellen dat hij in zo'n herhaling van zetten helemaal geen zin meer heeft, wat niet wil zeggen dat hij het niet meer zou kunnen.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:45 uur

geplaatst: vandaag om 05:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.