The Cure - Wish (1992)

ik vind het tot nu toe (3x luisteren ofzo) wel een hele mooie, maar het heeft nog niet echt een identiteit voor mij (zoals disintegration, head in the door, faith etc etc etc), dus ik ga nog niet stemmen, maar ik weet wel al dat het iets van een 4 gaat worden

lets get happy...

het nummer doing the unstuck, de melodie, het refrein...
een en al vrolijkheid, maar als je goed luisterd en het nummer in je op neemt voel je toch een toon van treurigheid. heel speciaal.
ben ik de enige die dit zo ervaart?

hmm doing the unstuck vind ik een leuke song,
en ik denk dat het optimisme in het liedje serieus bedoeld is.
maar begrijp dat sommige cure-liefhebbers het niks vinden.
het is ook niet echt een geweldig liedje ,voor cure-begrippen dan.

dit album is heel wisselvallig en het is duidelijk te horen dat smith weer eens wat stemmingswisselingen had.

ik hoorde hem in een interview een keer zeggen dat hij spijt had dat ze van wish niet een dubbel-album hadden gemaakt en dat hij op de ene helft vrolijke up-tempo nummers wou en op de andere helft treurige ballads wou en dat dat dan de twee kanten van the cure zou laten zien.
om een of andere reden kon dat dus niet en wat je overhoudt is een gemixte bak.

een slecht album is het absoluut niet en ik vind dat alleen wendy time de enigste echte misser is.
maar the cure kan beter, veel beter.

Als ik heel eerlijk ben dan vond ik dit wel het laatste echt geslaagde album. Maar dat komt denk ik ook wel omdat ik toen dit album ook wel erg into Cure was, en ik ze toen ook live zag optreden.

Ach, wel beschouwd staan er gewoon nog een aantal erg sterke nummers op en lijken veel nummers de sfeer van Disintegration nog een beetje uit te stralen (zij het in wat minder felle contouren). Maar het is weer duidelijk zo'n moodshift van Smith, waardoor sommige dingen er als een valse noot bijhangen (met name Wendy Time en Unstuck wat mij betreft). Er staan 8 sterke tot zeer sterke nummers op, 2 matiger (Friday en Letter to Elise) en die 2 genoemde valse noten dus. Ik verlaag mijn stem eigenlijk ook maar eens naar 4*. Op meer heeft ie eerlijk gezegd ook weinig recht.

A Letter to Elise vind ik een kei van een nummer. Apart en Trust nemen me dan weer mee naar zielige tienermomenten. Maar er staan een pak zwakke momenten op deze plaat te weten High, Wendy Time en Doing the Unstuck. Friday I'm in Love is inderdaad een agendariedeltje, maar een verduiveld goed riedeltje. 3,5

Ik vind het moeilijk om dit album van een goede recensie te voorzien. Het is erg onsamenhangend. Van vrolijk naar zwaarmoedig en weer terug. Toch vind ik dit wel een sterk album. Er staan maar twee nummers op die ik skip: Wendy times en Cut. Wel tovert de heer Smith weer prachtige teksten uit zijn hoge hoed: And just as i'm breaking free, She hangs herself in front of me, Slips her dress like a flag to the floor, And hands in the sky, Surrenders it all... Prachtig! The Cure kan beter dan wat ze laten horen op deze Wish maar ik vind het nogmaals geen verkeerd album, er staan een aantal prachtige nummers op.

Redelijk album, met ook wat mooie instrumentale stukken;

Voor mij springen A Letter to Elise en natuurlijk Friday I'm In Love er gewoon uit!

3.5 toch.
***1/2

Vooral Apart, Trust en A Letter to Elise vind ik erg mooie nummers. Verder staan er mij iets te veel tralala nummers op, maar dankzij voorgenoemde nummers toch (een krappe) 4* waard voor mij.

De drie voorgenoemde nummers zijn inderdaad de prijsbeesten, al vind ik High, Open en From the Edge of the Deep Green Sea ook heel goeie nummers. Deze cd mist wel bezieling vind ik, het moddert maar wat aan. Saai durf ik nog net niet in de mond nemen maar het neigt er wel naar. Wat me wel opvalt, vele nummers van deze Wish zijn live een genot voor het oor. Op de live-cd 'Paris' kan je bijvoorbeeld een ijzersterke versie van Apart horen. Open heb ik zelf ook al live gezien en de studio versie viel toch wel echt in het niet vergeleken met de live performance. Inderdaad, the Cure heeft er een goede gewoonte van gemaakt om live bij ieder nummer naar een hoger niveau te tillen maar bij Wish is het verschil wel ongelofelijk groot.

Ik snap ook de kritieken niet op nummers als Wendy Time en Doing the Unstuck.

Mijn favoriete nummer van deze plaat is zonder twijfel From the Edge of the Deep Green Sea wat ik trouwens een van de beste Cure-nummers ooit vind! Net als bv. Open, Cut en vooral End. Daar al eens goed naar geluisterd? Mijn minst favoriete nummers van deze plaat zijn gewoon High, Friday I'm in Love en Trust, maar zelfs deze nummers zijn me nog 4* waard.

Voor mij is Wish een van de beste platen van The Cure (komt ongeveer op plaats 6 in mijn lijstje denk ik) en komt dan ook op 4,5*.

De plaat Wild Mood Swings is de enige mindere plaat van The Cure (komt wel nog aan 3,5* bij mij), maar ik luister er zelden of nooit naar.

De ook de vaak bekritiseerde Bloodflowers en het selftitled album (bij eerste beluistering was ik al verkocht!) vind ik beide 4,5* albums

Open, Cut en End gaan ook wel, vind ik best goed en From the Edge of the Deep Green Sea vind ik ook wel een van de betere nummers van het album, maar Wendy Time en Doing the Unstuck vind ik echt niks aan. Kan het ook niet helpen.
Friday I'm in Love en High ben ik ook niet kapot van. Maar 4* is voor mij al een behoorlijke score hoor. Ik ben nooit zo gul met punten en Pornography en Disintegration vind ik gewoon een stuk beter, die albums grijpen me gewoon bij de kladden en laten me nooit meer los.

Als groot en fervent Cure fan is dit mijn favouriete Cure album. Eindelijk stopt Robert met zijn (soms) neiging tot jengelen en begint hij weer eens écht te zingen. Vooral op rustige melancholieke nummers als To wish impossible things en Trust is dit goed te horen.

Wish is naar mijn bescheiden mening het meest volwassen album dat The Cure heeft uitgebracht. Alle nummers zijn in balans en de teksten behoren stuk voor stuk tot de beste uit hun repertoire. Veel mensen doen dit album af als onevenwichtig maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Wat ik zo mooi vind van dit album is dat je heel goed de tijdsgeest van de grunge (in nummers als Open en End) terughoort temidden van een aantal echte klassieke Cure nummers. From the edge of the deep green sea geeft mij kippenvel in het kwadraat (die tekst!!), en A letter to Elise is gewoon meesterlijk mooi.

Luister ook eens naar het b-kantje van High "This twilight garden". Het mooiste liefdesnummer dat The Cure ooit gemaakt heeft.

Wat mij betreft staat er geen enkel zwak nummer op dit album. Ook de vrolijke nummers zijn gewoon prachtig en passen op de een of andere manier perfect tussen de nummers die een wat meer sombere en introspectieve sfeer hebben. Juist dat vind ik zo knap!

Vijf sterren voor dit album *als het even kon zou ik er zes geven.

Iedereen heeft het hier altijd over Doing the Unstuck als zou het een luchtig, vrolijk nummer zijn. Wel dat is het allerminst, volgens mij! Door de manier waarop hij het zingt, heb ik het altijd aangevoeld dat het over een gebrek aan ambitie gaat, over gemiste kansen ook.

Het is eigenlijk een soort laatste wanhopige poging om alles een beetje onder zelfdwang door een roze bril te zien. Het enthousiasme dat hij nog heeft wordt ook steeds opnieuw getemperd door de ander ("But it's much too late, you say, for doing this now - you should have done it then..."). En dan is er nog de vraag wie die ander dan wel is? Is het eigenlijk wel een ander? Misschien is het wel de stem van zijn geweten?

Jullie moeten eens naar het nummer luisteren met in het achterhoofd de gedachte dat het weleens allemaal sarcastisch bedoeld zou kunnen zijn. En dan vooral letten op dat laatste zinnetje: "It's a perfect day to throw back your head and kiss it all goodbye!"

Happy House van Siouxsie & the Banshees heeft dat ook, vind ik. Als je de lyrics leest ("This is the happy house-we're happy here in the happy house oh it's such fun"), denk je ook: 'Hé, wat een vrolijk nummer", tot je weet dat het nummer compleet ironisch is opgevat en dat je dus alles precies het tegengestelde moet interpreteren. Ook hier kan je dit weer aan de toon van het laatste zinnnetje aflleiden ("To forget ourselves and pretend that all is well and there is no hell") dat je 't niet gewoon als een opgewekt nummer moet bekijken...

Oh, ik wist ook al dat die tekst cynisch was bedoelt.. Smith kennende, evengoed houd ik gewoon niet van dat nummer. Niks met de tekst te maken eigenlijk.

Ik vind dit juist een goede plaat, dezelfde thema's als de zware voorganger maar in een luchtiger jasje. De kritiek van al die fans op Friday i'm in love heb ik nooit begrepen. Ik vind het een van de beste Britste singles ooit. Bovendien laat het nog eens zien wat voor een briljant en veelzijdig muzikant Robert Smith is, Friday I'm in love benadert bijna The Beatles kwa sound en zang. The Cure kan dat dus ook, van mij mogen ze.

oei, oei, oei, oei, oei,

"apart" blijft gewoon één van de allerbeste lovesongs ever, van welke band dan ook. Wat een kracht, wat indringend.

Op mijn ouwe dag wordt ik er weer helemaal door gepakt, en ingepakt.

Geniaal.

Het is er dan toch van gekomen, ik heb 'Wish' eindelijk beluisterd. Ik verwachtte er niet veel van maar ben toch aangenaam verrast. Er staan geen echte uitspringers op maar ook geen slechte songs.. + mooi geheel!
Ik kom voorlopig uit op een 3,5*
14 maart ga ik ze live aanschouwen, ben benieuwd ...

ik wil hier toch even een opmerking maken over ''friday i'm in love''.
ik begrijp niet waarom zoveel mensen een hekel aan dat nummer hebben.
ik kan mischien een klein beetje begrijpen waarom maar het verbaasd me toch dat het er zoveel zijn die het niks vinden.

de band schreef sinds the top al zulke pop-liedjes en dit is mischien wel de meest aanstekelijke van allemaal.
het belangrijkste is dat je dit nummer met die andere pop nummers van the cure (zoals just like heaven bv) goed kan vergelijken.
dus ik vraag me echt af waarom het is dat nou juist ''friday im in love'' niet goed scoort bij velen.

mischien is het idd hetzelfde verhaal als bij ''shiny happy people'' en ''everbody hurts'' van r.e.m.
haat je het omdat je de videoclip te vaak heb gezien?
omdat je het op de radio vaak heb gehoord?
te poppy mischien?

al sla je me dood.
goed ,het enige wat ik echt kwijt wou was dat ik het een topnummer vind.
dus bij deze...

Eigenlijk heeft The Cure vanaf het begin zelfs al popliedjes geschreven. Denk ook eens aan Boys Don't Cry, eigenlijk ook heel poppy toch? Ik denk dat Robert Smith het ook wel als een uitdaging ziet om een soort van perfect popliedje te schrijven.
Friday I'm in Love komt gewoon een beetje te kinderachtig over voor velen, denk ik, including me.

Alhoewel ik andere albums wel beter vind, blijft deze speciaal. Waarom weet ik niet. Het heeft iets ?

From The Edge Of The Green Sea is briljant.

De sfeer is nog steeds erg mooi op deze plaat, vooral bij bepaalde nummers (Open, Green Sea, End, Apart, Cut, Trust, Wish Impossible Things), die doet me ook wel aan Disintegration denken.. maar is hier lang niet zo intens. De nummers zijn ook wat "kaler' op Wish en missen die voortreffelijke gelaagdheid en geluiden van de voorganger. Maar dankzij de sfeer is het toch een plaat die ik graag opzet. Helaas staan er ook een aantal skippers op.

Wendy Time, Doing the Unstuck, Friday I'm in Love.... The Happy Cure nummers van Wish (ook High nog wel) verpesten het voor mij een beetje. Maar goed, fijn voor R.S. dat hij zich zo blij kan voelen dat hij zulke nummers schrijft.

Ik heb nog niet eens iets tegen happy Curenummers, maar hier zijn ze wel van erg bedenkelijk niveau.. dat heeft hij hiervoor natuurlijk vele vele malen beter gedaan.

Doing the Unstuck is een briljant nummer overigens.

Dat nummer is niet zozeer vrolijk maar maniakaal, hysterisch.

ik vind het nummer helemaal niet vrolijk, als je goed luisterd is het naast hysterisch ook nog bedroevend. en neen...dan bedoel ik niet bedroevend slecht

Berichten verplaatst naar The Cure

En alweer, hoe kan het ook anders, een geweldig album van The Cure, pas weer enkele keren beluisterd. Ik vind het soms wel iets té vrolijk voor mijn doen maar wel hierop het meesterlijke Apart en From The Edge Of The Deep Green Sea. 4 *

De twee beste nummers op dit album als je het mij vraagt.