The Cure - Wish (1992)

Ik snap ook de kritieken niet op nummers als Wendy Time en Doing the Unstuck.

Mijn favoriete nummer van deze plaat is zonder twijfel From the Edge of the Deep Green Sea wat ik trouwens een van de beste Cure-nummers ooit vind! Net als bv. Open, Cut en vooral End. Daar al eens goed naar geluisterd? Mijn minst favoriete nummers van deze plaat zijn gewoon High, Friday I'm in Love en Trust, maar zelfs deze nummers zijn me nog 4* waard.

Voor mij is Wish een van de beste platen van The Cure (komt ongeveer op plaats 6 in mijn lijstje denk ik) en komt dan ook op 4,5*.

De plaat Wild Mood Swings is de enige mindere plaat van The Cure (komt wel nog aan 3,5* bij mij), maar ik luister er zelden of nooit naar.

De ook de vaak bekritiseerde Bloodflowers en het selftitled album (bij eerste beluistering was ik al verkocht!) vind ik beide 4,5* albums

Wish.
De wens is aanwezig.
Aansluiting zoekend bij Disintegration.
Had mogelijk kunnen zijn.
Vragen die opdringen.
Het eerste en laatste nummer verraden het al.
Open en End.
Een album met een open einde.
Bij de Amerikaanse markt succesvol.
Terwijl de fans in Europa vertwijfeld achter blijven.
Wat moet je er over zeggen?
Slecht is het zeker niet.
Teveel aan effectpedalen veroorzaken een apart resultaat.
Het gecreëerde spinnenweb van de voorganger wordt door het stofzuigergeluid weg gezogen.
Waardoor er een gemaakt kaler sfeerbeeld ontstaat.

Gordijnen worden weg getrokken.
Het te felle zonlicht doet pijn aan de ogen.
Zwaarmoedige Robert Smith wordt zijn bed uit getrommeld.
Het weekend staat voor de deur.
Tijd om weer verliefd te worden.
Pilletje tegen de kater en feesten maar.
Therapeuten hebben hem een ander vonnis opgelegd.
Schizofrenie en angst voor ouderdom geschrapt.
Vanaf vandaag heerlijk manisch depressief.
Vertrouwen in een vernieuwde levensvisie.

Als een stuiterbal proberen we het allemaal te volgen.
Wat is de opzet van het geheel.
Ondanks een overvloed van prima songs mis ik een geheel.
Met alleen losse korrels bouw je geen zandkasteel.
En als je eenmaal denkt enige vastigheid gevonden te hebben.
Wordt deze door een vloedgolf vervaagd.

Veel missers? Ik vind dit een goed uitgebalanceerde plaat, de laatste magistrale cd van The Cure. De zwaarmoedigheid wordt halverwege gebroken door een luchtig middenstuk. Misschien dat Doing the Unstuck en Friday I'm in Love niet je ding zijn, maar het zijn kwalitatief sterke popliedjes, happy Cure zoals ook te vinden op Japanese Whispers, The Head on the Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me. De eerste vier nummers en de afsluiter zijn briljant, de rest goed tot zeer goed, en het geheel vind ik nog altijd 5 sterren waardig. Topalbum!

Wat was ik blij toen ik die dag naar de platenwinkel ging, Wish kocht en vervolgens Merckx-gewijs naar huis fietste. Na Disintegration, kwam dit. De opening, toepasselijk “open” genoemd was goed, “Wish” was vrolijk, maar goed , “Apart” was goed, dan kwam het wondermooie “from the edge of the deep green sea”. En dan begon iets raars, goede nummers afgewisseld met slechte. Eerst “Wendy Time”, wat ik op zijn minst gezegd een zielloos nummer vind. Dan “Doing the unstuck”, weer mooi (beetje restje van Disintegration zoals vele nummers), dan “Friday I’m in love”; het soort luchtige popsong dat Mr. Smith regelmatig schrijft, maar dan zonder de laag ironie, en zo verder. Ik heb de plaat na wat probeerpogingen gedesillusioneerd weggestopt bij de andere in de kast en niet meer opgezet, in tegenstelling tot al die andere.
Ondertussen is die puistige puber al lang begraven, en tijd heelt alle wonden waardoor ik gisteren weer eens deze plaat opzette. Ze is beter dan ik mij herinnerde (ook fysiek door ze niet te draaien natuurlijk), maar nog steeds niet wat ik wenste dat ze was. Wat mij nu vooral stoort is de volgorde van de nummers. Disintegration (of Pornography, Faith, …) is één geheel, elk nummer hoort achter het vorige, hier lijkt het een verzameling B-kantjes van Disintegration, wat nieuw materiaal, een groep die zoekend is. (Hoewel dat concert in Gent dat jaar duidelijk liet horen dat deze groep niet zoekend was.).

Ik denk dat mits wat snoeien er een fantastisch 5* album in zat.

Was destijds niet al te enthousiast over dit album,iets wat mede bepaald door de vrij zwakke singles die er toen van getrokken werden.Klonk allemaal best aardig maar kon toch niet in de schaduw staan van zijn voorganger Disintegration.Vond het allemaal wat te licht,vrijblijvend en poppy klinken en kon ook niet direct nieuwe Cure klassiekers tussen het materiaal ontdekken.
Nu,een flink aantal jaren moet ik die mening (na veel draaibeurten) toch wat bijstellen.Het had voor mij nog steeds allemaal wat zwaarder mogen klinken (ook qua productie),al zijn Open en End in die categorie achteraf toch erg sterke nummers.En ook tussen het overige materiaal zitten er met vooral From the Edge of the Deep Green Sea en A Letter to Elise een paar heel mooie nummers.
Vind het nog steeds geen topper in het indrukwekkende Cure oeuvre,Friday I'm in Love is zelfs een erg matig nummer met een nog flauwere tekst,maar in zijn geheel is dit toch wel op zijn minst een goed album.
Halfje erbij.

Beste songs: A Letter To Elise (derde single van het album), End en Doing The Unstuck. Een groot deel van dit donkere album staat op het livealbum Show.
Friday I'm In Love is het enige vrolijke nummer op de plaat.

Dit vervolg van The Cure vind ik voor het grootste deel wat oppervlakkig. Slecht is het zeker niet. Over het algemeen is dit album prima om op te hebben. Het klinkt inmiddels heel vertrouwd. De somberheid is wel goed te horen, zij het met een flinke pop inslag. In elk geval geen valse vrolijkheid. Hoewel de sound me wel te toegankelijk is, vind ik stiekem de single Friday I'm In Love wel de beste. Ook de grauwe afsluiter End doet het ook goed. De rest is me wat inwisselbaar.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. Three Imaginary Boys
8. The Top
9. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Net zoals Disintegration veelvuldig geluisterd, maar waar ik daar echt lyrisch was, blijft Wish een klein beetje als achtergrond-muziek fungeren. Geen probleem verder, want het is fijne achtergrondmuziek. Friday I'm In Love bleek ik al te kennen als single, maar de beste nummers zijn toch meer klassieke droevenis (Apart) of hebben een vollere rocksound (End). Er zit in de sound een klaaglijkheid die Amerikaanse acts als Smashing Pumpkins toen ook hadden, maar dan toch met een Britser tintje. Heb toch wel het idee dat die hele alternative rockscene best veel aan The Cure heeft te danken. Ondanks een gemis aan echte uitschieters wel gewoon een fijn rockalbum.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Wish
8. The Top
9. Three Imaginary Boys

Menigeen schijnt dit album te verguizen; ik verbaas mij juist omdat het lijkt alsof ik naar een sterke setlist luister, zij het slechts bestaand uit één dubbelalbum met liedjes van 1990 tot 1992 geschreven. Alleen met afsluiter End kan ik wat minder.

De plaat start met twee sterke uptempo nummers, waarna ik voor het eerst in de geschiedenis van The Cure Robert Smith in een lagere versnelling hoor zingen. Of deed hij dat al eerder? Hoe dan ook, ik vind zijn stem in het ingetogen Apart best wel... apart. En vooral mooi.
Ik draai 'm van cd, maar als ik de verdeling op vinyl erbij houd, valt iets op. Vanaf kant 2 (drie nummers per zijde, dus te beginnen met track 4) is de opbouw steeds hetzelfde: een heel uptempo nummer wordt gevolgd door een langzamer nummer wordt gevolgd door een vlotter nummer. Zo trapt From the Edge of the Deep Green Sea aantrekkelijk kant 2 af met zijn stijgende akkoordenlijn en doet de tijdloze single Friday I'm in Love hetzelfde op kant 3. Nog altijd weet ik hoe dit perfecte popliedje in de zomer van 2010 langskwam op de radio tijdens een snikhete autorit door de Eifel.
De tweede ballade met Smiths stem lager dan anders en bovendien tweestemmig ingezongen, is ook al zo mooi: het sfeervolle Trust.
Troef op Wish is bovendien het gitaarwerk van Porl Thompson, die de gitaren heerlijk newwaviaans laat waaieren. Qua teksten heb ik niet het idee dat Smith heel persoonlijk is: hij bezingt vooral de liefde in de verschillende seizoenen, of juist de afkeer van iemand. Als een willekeurige verzameling verhalen.

In de Curespecial van Uncut in 2018 staat een interview uit 1992 met de groep, waarin wordt verteld dat een dartbord van voormalig drummer/toetsenist Lol Tolhurst meereisde tijdens de tournee, omdat deze zich steeds rancuneuzer naar de groep gedroeg. Iets wat Tolhurst later in zijn autobio volledig zou erkennen en waarvan hij dan spijt betuigt. Smith in een NME-interview in '92: "Why was Lol in the band so long? (...) Because I have an angelic compassion."
Vóórdat men aan Wish begon, was ook de andere toetsenist uitgevallen: in het boekje bij de 3cd-editie van Mixed Up wijdt Smith dit aan vermoeidheid, Uncut berichtte echter dat Roger O'Donnell was vertrokken wegens onenigheid met de ritmesectie, te weten bassist Simon Gallup en drummer Boris Williams. De laatste is op dit album overigens zeer op dreef. Nieuwe toetsenist was tot dan gitaarroadie bij de groep: Perry Bamonte.
Eveneens in Uncut vertelt Smith weinig op te hebben met gothic, al noemt hij wel enkele namen die hem in 1992 goed bevielen: albums van Ride, My Bloody Valentine, Curve en Lush, naast een EP van Levitation, een single van Chapterhouse en Smashing Pumpkins. Zelfs over zijn kapsel heeft hij, dan zojuist gekortwiekt, nieuws: "I always use gel, not hairspray. It's called KMS and it comes with hexagons on."

Ik heb bij mijn waardering hier op MuMe eens drie onbekendere nummers als favoriet uitgekozen, de keuze is eigenlijk te groot. Heel donker is ie niet, in de rustiger nummers wel melancholisch. Met alle variatie beleef ik het tegelijkertijd als een sterk geheel, in plaats van een verzameling losse liedjes.
Wish werd in Groot-Brittannië #1, in de Verenigde Staten van die plek afgehouden door een andere Britse band, te weten Def Leppard met Adrenalize. Dan veel liever deze Wish.