The Cure - Wish (1992)

Ik vind Trust en A Letter To Elise dan weer de uitschieters op deze best genietbare Cureplaat.

Ik geraak er maar niet uit welke score ik nu moet geven aan dit album. Mijn grootste kritiek is dat de nummers op deze CD zo "studio" klinken, zeker naar The Cure's normen. Als ik naar een Cure album luister, dan word ik compleet in dat universum gezogen, en heb ik nooit de indruk naar een band te luisteren die ergens in een studio z'n lijntjes zit in de te spelen... op dit album na. Bij nummers als "To Wish Impossible Things" en "High" bv, pakt de mayonnaise wel perfect, maar neem nu die 2 nummers die je daar aanhaalt. Geweldige nummers, zeker, maar de studio versies verwdijnen in het akelige niets in vergelijking met de monsterlijk goede uitvoeringen respectievelijk te vinden op Paris en Show. Idem voor nummers als "Open", "A Letter To Elise", en feitelijk bijna dit gehele album.

Bovendien klinkt "Open" vreselijk raar... Alsof er iets mis is gelopen tijdens de mastering. Zeer bizar.

@Suicidopolis: Juist Open vind ik een van de sterkste nummers van deze cd. Het is een van de weinige nummers van The Cure waarin je de tijdsgeest (1992) duidelijk terughoort. Muzikaal is het bijna 'grunge' te noemen, en ook tekstueel laat Smith weer horen dat hij de king is van Weltschmerz.. Je noemt het geluid van de opname 'raar'; dat begrijp ik niet helemaal. Muzikaal heeft het nummer iets bevreemdends, dit ter versterking van de tekst, misschien is dat het?

Open vind ik een enorm sterk openingsnummer.
Niet zo goed als plainsong en one hundred years, maar het komt er in de buurt.
I really don`t know what I`m doing here
I really think i should've gone to bed tonight but

Goede Cure plaat, haalt het niet bij Disintegration,maar is niettemin een goed album.
Vooral de rustige nummers zoals To Wish Impossible Things , Apart & Trust vind ik bijzonder sterk.
Topper van het album is mijn inziens from The Edge Of The Deep Green Sea.
De mindere nummers Wendy Time & Doing The Unstuck.

Never Enough en Burn hadden hier ook op mogen staan.

Never Enough komt uit 1990 en stond al op het Mixed Up album dat destijds is uitgebracht. Ik vind Wish prima zoals het is. Sterker nog, ik vind het een geniaal album. Als ze ooit weer iets in deze richting weten uit te brengen ben ik dik tevreden.

Dat weet ik; maar ik had hem liever hier op gezien, ipv op dat remix album.

Dit album is stabieler, vind ik, dan Disintegration. Disintegration heeft meer hoogtepunten, vooral 2de helft van de plaat. Wish vind ik misschien minder zwaar klinken, maar onderhuids heerst er ook een mooi spanningsveld.

Merk dat ik dit album de laatse tijd steeds vaker uit de kast trek.
Blijft een boeiende plaat in zn geheel, vind m ook wat minder dan zn voorganger, maar desalniettemin klasse ! Friday is voor mij wel een skipper, kweet niet.... vind het gewoon nix.

Veel nummers uit mijn beste-Cure en slechtste-Cure komen van dit album. Beste-Cure: Open, Green Sea, Cut, End.

Maar helaas ook: Trust, Elise, Unstuck, Wendy.

Een niet onaardig Cure album, die op een paar nummers na, mij wel bevalt. Nog even een paar keer beluisteren, misschien verander ik nog van mening. Hoewel objectief Disintegration een beter album is, lijkt deze mij iets beter te liggen. Nog even afwachten.

Vreemde contrasten inderdaad.. onevenwichtig album, meer nog dan The Top of Kiss Me.

Ik heb Wish nu aardig doorgeploegd en....toch voor mij niet voldoende om hem in huis te halen. Er staan zeker een aantal mooie nummers op, een paar (ruim)voldoende, maar ook een paar mindere. Het handigste is toch dat ik mijn persoonlijke favorieten vanaf The Head On The Door op een schijfje brand en zo tóch mijn favoriete Cure album heb.

Gewoon een keer in de uitverkoop voor een 5 eurotjes kopen Is altijd wel leuk om in je cd collectie te hebben.

Heb net weer ns Wish beluisterd, en ja vind het aardig album voor deze regenachtige zondag......

Luisterd lekker weg.....

Maar Desintegration is mijn Cure album! (tot nu toe...)

DISintegration

Ik vind ook wel dat er bij past, maar word je er juist niet gedeprimeerder van

Yep, foutje.......

Na drie luisterbeurten kom ik met de voorzichtige conclusie dat ik dit album een tegenvaller vind. Ik had hier meer van verwacht.

Positieve uitschieters zijn voor mij Trust en Cut. Cut kan ik als één van de weinige echt waarderen als ik de stemmen bekijk. Als ik dan de lage cijfers bij The Cure(2004), waar ook wat stevigere nummers opstaan, vraag ik me af of dat soort nummers voor de gemiddelde Cure fan wat te hard zijn?

De "gemiddelde" Cure fan is volgens mij fan van The Cure omwille van de typische Cure sfeer die bijna van al hun jaren '80 albums afspat, en zeer zeker ook nog op deze Wish te horen is (To Wish Impossible Things!!! ), en die voor het grootste deel pleite is op "The Cure". Met hard en zacht heeft het geen ballen te maken...

En u spreekt voor alle Cure fans? ( waar ik er ook 1 van ben)

Er staat duidelijk "volgens mij" in mijn eerste zin...

Je mag niet teveel zeggen, Haveman, want je krijgt meestal direkt en regelmatig onterecht de wind van voren. Ik vond jou vraag heel netjes en normaal; men kan op zijn minst even in iemands top 10 zien of het misschien een anti-bericht is, maar dat is bij jou zeker niet het geval. Pas op voor de "Cure-maffia" (voor het geval dat ik nu de wind weer van voren krijg; ik heb 2 Cure albums. Is dat genoeg )

P.S. ik wil niet alle Cure liefhebbers over één kam scheren

V oor mij staat The Cure voor sfeer, gevoel, paniek, vrolijkheid en dat kan dat in harde nummer zijn en in heel gevoelige nummers...staat beide op dit album...vandaar voor mij 4,5 ster. En ik denk als je van de Cure houdt dat je van deze plaat heel veel plezier hebt!!


Kom maar op...:P

Voor mij zeker niet.. ik ben opgegroeid met Slayer, Ministry en Fear Factory
Wat wel mist op de selftitled plaat tov Wish is een flinke dot authenticiteit en sfeer. Vooral de betere nummers op Wish hebben toch veel meer het typische Cure-keurmerk dan de paar uitschietertjes die op hun (voorlopig) laatste plaat staan. Kwestie van vaak en veelvuldig naar The Cure te hebben geluisterd.

Maar waar zijn jullie in vredesnaam nu zo pissed over? Haveman stelt zijn vraag, ik geef daar mijn mening op die er op neer komt dat ik het niet met hem eens ben. Ik heb toch niemand liggen uitschelden voor het vuil van 't straat, noch liggen beweren dat ik de allesomvattende wijsheid heb?

@ Suicidepolis; je had ook kunnen zeggen, wat betreft de laatste zin, ..daar heeft het imo niks mee te maken.... Ik vond het wat vijandig klinken (blijkbaar Haveman ook), maar als dat niet zo bedoeld is, oké. End.

Ik ben het wel met Suicidopolis eens. Heeft meer met de sound uit de jaren 80 te maken.

Een ander minpunt is dat men bij dit album wel teveel mee wilde gaan in het tijdsbeeld. Terwijl The Cure de shoegaze stroming duidelijk heeft beinvloed in hun begin periode; proberen ze hier juist daar weer op in te haken, door juist weer acts te imiteren.

Die fout maakte New Order ook met Technique; ze waren de voorlopers van de Housemuziek, en op dat album haakten ze juist ook in op de heersende House rage.

Voor beide bands een advies; niet doen!!!

From the Edge of the Deep Green Sea