The Cure - Wish (1992)

.....misschien is het mijn 'geluk' dat ik in zo'n laat stadium pas the cure leer kennen, maar (tot nu) kan ik zowel de zware als de lichte werken waarderen van ze. En met verandering wordt er altijd wel gespuugd. Hetzelfde met bands als Pink Floyd, Siouxsie & the Banshees, Ants, Toyah, Ozzy Osbourne enz.
Zelf heb ik daar geen probleem mee, alslang de muziek oké is vind ik het prima.
Ik wil op dit moment heel graag heel snel heel veel van the Cure. Misschien van de week 'The Top', en als ik mazzel heb 'Pornography'
. En deze staat ook op mijn verlanglijst. Met wat ik tot nu ken vind ik de productie heel erg fris, alsof de muur is doorbroken en Robert met emotie op transparante wijze de dieptes verlicht en aan de vlakte brengt. Ik heb op Youtube 'The Lost Wishes' gevonden met een paar ongekend rustgevende nummers. Ik tuben, en moet je je dan voorstellen dat je na 'The Kiss' dit tegenkomt............
www.youtube.com/watch?v=anf.........zó eenvoudig en sympathiek en zóóó relaxed........

Jesus, waar komt die Lost Wishes nu weer vandaan?? Heb ik nog nooit van gehoord!! En waarom staat dat werk niet op Join The Dots?? Wat hebben die gasten toch oeverloos veel muziek gemaakt!! Dit klinkt ook allemaal wel naar meer, ook die andere tracks op youtube trouwens van Lost Wishes (het b-album van Wish?).

Als een "ik koop me suf aan Cure-dingen" verbaas ik me ook over dit release... Komt me over alsoefenruimte outtakes, misschien komt het oit uitop Wish re-release met bonus cd???

Uyae Sound is zeer relaxed en in een extended ersie zou het heel goed Carnage Visors 2 kunnen zijn...
Off to sleep, overduidelijke Cure sfeer, zweverig en mooi.
The three sisters, wat scheurt Gallup weer heerlijk op de bas, mooie gitaarpartijen... Nummer was klaar tot Smith zijn songteksten was vergeten mee te nemen?
Cloudberry, Zou een lekker niemendalletje zijn, een zweverige Smith brabbelt maar wat, hier had ie geen eens een tekst voor nodig..

Tof je de link had gepost Saldek...

Lost Wishes was een collectie instrumentale out-takes van de Wish sessies die ten tijde van de release van Wish werden uitgebracht op zeer gelimiteerde oplage, enkel op cassette, en enkel te bestellen via brief bij The Cure (of Fiction Records) zelf.

Er bestaat trouwens ook een bootleg genaamd "Lost Flowers" met instrumentale demo versies van Bloodflowers.

Van alle The Cure-platen, toch wel de kroon op het werk.
Het volgende album 'Wild Mood Swings' klonk dan weer heel anders doch niet minder amusant.
Op dit album zijn er volgens mij geen zwakke momenten al mocht het slotnummer "End" toch wel enkele minuten korter.
Afwisselend zwarte stemmingen en poppy-songs als 'Friday, I'm in love' & 'Doing the unstuck'.
Robert Smith is al bij al 'nen straffe gast' wat song-writing betreft.
Chapeau!

Mooi album van mijn favoriete band. Enkele van mijn favoriete Cure nummers komen van dit album (Open, Deep Green Sea, Cut, End). Maar er staan ook een paar draken van nummers op: Wendy Time, Doing the Unstuck, Trust.

Jammer dat ze "Tape" niet voor dit album gebruikt hebben om het album te openen.

Deze CD duurt wat te lang en kan het niveau niet contant houden. From The Edge of the Deep Green Sea is de duidelijke uitschieter en Friday I'm in Love is de duidelijke single. De CD is zeker veelzijdig, maar in het geval van The Cure heb ik liever een plaat die één sfeer ademt, zoals bijvoorbeeld Seventeen Seconds.

'End' kan mij persoonlijk niet lang genoeg duren

Wat een geweldige songs staan er op dit album. Open, transparante songs, fraaie arrangementen. Bovendien is Smith (nog steeds) een bovengemiddelde tekstschrijver. Af en toe wat slappe thee (Wendy Time)...

Aan de statistieken te zien ben ik een van de weinige die 'Trust' ook kan waarderen. Dit album benadert m.i. de eerste albums.

[quote]strandsmurf schreef:
Dit album benadert m.i. de eerste albums.[/quote
Yep...dit klinkt behoorlijk als de goede oude Cure..

Benadert Disintegration een beetje.. lijkt in de verste verte niet op de eerste albums. Trust is prachtig, maar vind Apart nog wat dieper gaan.

Correct dat het album qua stijl veel minder lijkt dan de eerste albums, maar ik vind wel dat de kwaliteit deze albums benaderd.

Als je naar de extra;s op Disintegration de luxe cd 2 luistert naar de "onbekende" songs, proef je al wat Wish...

De line up op deze album is mijn favoriete line up, omdat deze line up met sommige songs met drie gitaristen spelen.(en dat vind ik gewelding) En ze zijn ook alternatiever.

Ik heb het idee dat dit het laatste echt interessante album van The Cure is.

Hierna is het een beetje over heb ik het idee.

Deze ga ik denk ik nog wel een keertje aanschaffen. Alleen hoop ik niet dat het teveel een herhalingsoefening is van eerdere albums.

Klopt ook wel een beetje.. helaas heeft deze band nog zoveel prachtigs gemaakt dat nooit op reguliere platen is terecht gekomen. Dat staat op Join The Dots voor een deel, maar dat is nu weer net zo'n verzamelaar die alléén leuk is voor de diehard verzamelaar en niet als op zichzelf staand 4-dubbel album

A Forest staat daar gelukkig wel op, moekem maar kopen ja.

Bloodflowers is anders nog, voorzover ik me herinner, verre van slecht.

Deze en The Top heb ik vandaag gekocht. Deze heb ik 1 keer beluisterd nu, en het valt me op dat bij deze mij de productie voor het eerst tegenvalt van een Cure album. Ook vind ik deze een paar klasses minder klinken zelfs dan de voortreffelijke voorganger Disintegration.

Ik weet na 1 luisterbeurt nog niet echt wat ik ervan vind, maar had er wel iets hogere verwachtingen van dan ik heb gekregen. Gewoon nog een paar keer beluisteren, misschien dat hij na een aantal keren beter bevalt en de pareltjes boven komen drijven.

Ik vind op het eerste gezicht er niet veel variatie inzitten, en alles nogal doorsnee klinken. Net of ze de fans tevreden wilden stellen om weer eens een album uit te brengen.

O ja en Friday I'm In Love heb ik vaker gehoord op de radio, mooi nummer is dat.

Ik heb een haat/liefde verhouding met dit album. Er staan een paar tienen op: Open, High, Deep green sea, Cut, End. Maar er staan ook een paar enen op: wendy, elise, en doing the unstuck...

Ik nam deze vandaag mee vanuit de stad en ik heb er nu 1 luisterbeurt op zitten , ik kan er nog niet zoveel over kwijt maar het klonk in ieder geval best goed .
Ik moet er nog zoveel luisteren van The Cure dat ik in tijdnood kom .
Morgen komt Entreat , Bloodflowers en Join The Dots binnen .
Het wordt een lang Cure weekend .

Wish.
De wens is aanwezig.
Aansluiting zoekend bij Disintegration.
Had mogelijk kunnen zijn.
Vragen die opdringen.
Het eerste en laatste nummer verraden het al.
Open en End.
Een album met een open einde.
Bij de Amerikaanse markt succesvol.
Terwijl de fans in Europa vertwijfeld achter blijven.
Wat moet je er over zeggen?
Slecht is het zeker niet.
Teveel aan effectpedalen veroorzaken een apart resultaat.
Het gecreëerde spinnenweb van de voorganger wordt door het stofzuigergeluid weg gezogen.
Waardoor er een gemaakt kaler sfeerbeeld ontstaat.

Gordijnen worden weg getrokken.
Het te felle zonlicht doet pijn aan de ogen.
Zwaarmoedige Robert Smith wordt zijn bed uit getrommeld.
Het weekend staat voor de deur.
Tijd om weer verliefd te worden.
Pilletje tegen de kater en feesten maar.
Therapeuten hebben hem een ander vonnis opgelegd.
Schizofrenie en angst voor ouderdom geschrapt.
Vanaf vandaag heerlijk manisch depressief.
Vertrouwen in een vernieuwde levensvisie.

Als een stuiterbal proberen we het allemaal te volgen.
Wat is de opzet van het geheel.
Ondanks een overvloed van prima songs mis ik een geheel.
Met alleen losse korrels bouw je geen zandkasteel.
En als je eenmaal denkt enige vastigheid gevonden te hebben.
Wordt deze door een vloedgolf vervaagd.

Haha . Hoe verzin je het .
geweldig

Bedankt voor het compliment.

Gewoon het resultaat van een paar dagen slecht slapen, teveel aan zwarte koffie en een hoofdpijn die door een Paracetamol meer of minder niet verdwijnt.

Geweldig album deze Wish .
Ben blij dat ik hem gekocht heb . Ik vind er slechts 1 minder nummer op staan en dat is Wendy Time .
De beste nummers vind ik echter : Apart , Trust , A Letter To Elise , To Wish , From The Edge en End .
End heb ik veel vaker gehoord in het verleden maar kom er niet op waarvan . Ik wist niet dat het van The Cure was .
Al met al een erg goed album en 4,5 ster .

Wendy Time vind ik ook afschuwelijk, samen met Doing The Unstuck genoeg voor halve punt aftrek bij mij.

Trust een draaknummer ?
Begrijp ik niet . Ik vind Trust 1 van de betere songs op dit album , met Wendy Time ben ik het wel eens .
Bij Friday I`m In Love moet ik aan de sixties denken en dan aan groepen als The Tremeloes , Searchers en Fortunes .
Nummer voldoet aan de creteria van een hit , goed in het gehoor liggend en het blijft in de kop zitten .
Wish vind ik een erg goed Cure album maar krijgt niet de volle mep door Wendy Time maar `n dikke 4,5 .
Toch een hele goede overal score .

Ik vind het een redelijk tot goed album, maar met name door de wat zwakkere productie t.o.v alle voorgaande Cure albums, bevalt hij mij iets minder dan alle voorgaande albums vanaf 17Sec. Ik vind het een mooi doorsnee album om zo af en toe eens te beluisteren, maar de magie die Disintegration wel in zich heeft, heeft dit album bij lange na niet.

En Wendy Time heb ik eens speciaal op gelet, maar echt slecht vind ik dat nummer ook niet eens, dat nummer ontstijgt de grauwe middenmoot op dit album dan ook nauwlijks vind ik.

Voor mij het minst goede Cure album vanaf 17Sec.

Daar ben ik het wel mee eens, als we Japanese Whispers even niet als album beschouwen (wat het ook niet was).. Er staan teveel middelmatige nummers op voor Cure-begrippen en de productie is gek genoeg een stuk minder dan die van de majestueuze voorganger.. misschien haastwerkje? Niet dat ik me dat kan voorstellen, maargoed.