Radiohead - Kid A (2000)

Ben jij ook Leander?

Hoe zou een nummer dan 'in een moeten zitten'?

En Thom 'het' noemen is ook erg!

(Of is het niet Thom die piano speelt?)

Ik weet eigenlijk ook niet of dat stuk elektronisch is gedaan of dat Thom Yorke inderdaad zelf speelt?

Oei typfout ik bedoelde 'hij'.

En er bestaat niet echt een handleiding hoe moet een nummer eruitzien, maar het standaard nummer is toch anders als wat radiohead schrijft? Ik denk dat net dat is wat ze zo sterk maakt, ook hun zoektocht naar zovele verschillende geluiden, ongelooflijke band. Na meer als 3 jaar begin ik eindelijk ze wat te appreciëren

Als je bedoelt dat het standaardnummer couplet-refrein-couplet-refrein-bridge-refrein oid is, dan zijn er echt ontzettend veel bands die daar van afwijken. Je bedoelt zeker wat anders? Ik heb geen flauw idee wat je bedoelt, dus probeer het eens uit te leggen.

aan z'n top 10 en stemmenlijst lijkt me dat wel wat hij bedoeld.

Dat hij zegt: eigenlijk is Everything In Its Wrong Place, waar hij volkomen gelijk in heeft, doet mij begrijpen wat hij bedoelt (denk ik). Dan nog zou ik niet inzien waarom je het geen nummer zou noemen, maar het gaat hem denk ik om het feit dat allerlei instrumenten (of deuntjes) onharmonisch en eigenlijk muzikaal gezien niet goed door elkaar heenlopen. Geweldig nummer, trouwens

Inderdaad niels je snapt me

Muziek is eigenlijk hetzelfde als Kunst. Niets is zo erg als een 'mooi plaatje" of een "mooi nummertje" te maken. (decoratie, schoonheid).
Echte artiesten gaan opzoek naar een zinvolle betekenis. Zou het Thom York zijn bedoeling zijn geweest om 'mooie' muziek te maken? Deze plaat zal zeker niet door iedereen gesmaakt worden., daarvoor zitten zoveel hyperpersoonllijke arrangementen in. Het is dan ook geen massaproduct, Kid a is een delicaat artefact

Een kreet uit de krochten van de ziel, die nog lang zal na galmen! waarvan akte!!

P.S een letterlijk voorbeeld van schoonheid breken is bijvoorbeeld bij how to dissapear how to disappear completely. (die liefelijke engelachtige aardse klank die gebroken wordt door valse violen) Het verstikkend claustrofobisch beklemmend sfeertje in Morning Bell, ..

Ik begrijp er geloof ik nog geen snars van - het is nu toch júist mooi?
(want niet saai, persoonlijk, geen decoratie etc).

Want ik begrijp geloof ik niet wat je probeert te zeggen.

Ik begrijp precies wat Leander probeert te zeggen en ik ben het volkomen met hem eens. Hij bedoelt niet dat hij het zelf niet mooi vind, maar dit album ligt anti-goed in het gehoor zeg maar, desondanks vind ik (en hij natuurlijk ook, zie zijn cijfer) dat juist geniaal en erg fantastisch mooi. Je moet er aan wennen, het is rare muziek, laat dit aan iemand horen die geen ervaring heeft met moeilijkere muziek en diegene zal het verschrikkelijk vinden.

Ja dat begrijp ik ook dat hij het juist mooi vind, dat vind ik ook. Maar dat komt toch juist omdat het muziek is en geen behang. Nogal een open deur lijkt me en een omslachtige manier van uitleggen dat het mooi is, omdat het persoonlijk en een tikkie afwijkend is. Ik vind "Amnesiac" overigens beter - want nog hoekiger naar mijn mening.

interessante opmerking van dat behang. Ik wil nu niet als een vakidioot klinken maar als leken ooit kunst kopen, is dat meestal in functie van hun interieur. (wat mooi is, wat decoratief is) Al kopen ze soms een gruwelijk slecht schilderij voor veel te veel geld mabon. Bij muziek is dat IETS minder, omdat muziek een mens gemakkelijker raakt. De gebruikelijke commentaar van mensen die zelden naar muziek luisteren over Kid A is meestal:

'Zo zagerig'
'Zo raar"
'Precies vals"
'amai zo melig"
'Tis zo hard en toch is het precies geen echte rockmuziek"

Het is leuk dat de jonge garde dit zo kan waarderen, maar ik word een beetje kriegelig van de hoogdravende analyses die er hier op Kid A worden losgelaten. Het is gewoon een plaat zoals vele anderen. Radiohead ondekte de WARP-catalogus en ging een beetje experimenteren zoals wel meer bands in die tijd (Fireside, Notwist, bv.). Dat sommige mensen de draad al bijna kwijt raken als de traditionele liedjesstructuur een keer overboord wordt gegooid blijft me ook keer op keer verrassen. Ga anders eens een keer Trout Mask Replica luisteren ofzo.

Ik moet de laatste tijd ook vaak denken:
A great step for Radiohead, a small step for music.

Alhoewel ik de invloeden nog niet ken, maar eens naar luisteren.

Mee eens - deze analyse

Daar kom ik anders ook niet goed doorheen

Dat was ook waar Herman op doelde volgens mij: ga eens Trout Mask Replica luisteren, daar valt pas moeilijk doorheen te komen

Ja maar die plaat vind ik toch stukken minder dan Kid A

Daar gaat het niet om.

Er zijn natuurlijk in het verleden schitterende platen en liedjes gemaakt.

Soms zijn deze liedjes volgens het wel bekende couplet / refrein (met som een bruggetje) gemaakt.
Mooie zang en fraaie koortjes, voorbeelden: The Beatles met Here, There and Everywhere of the Beach Boys met Good Vibrations.

Ook zijn er prachtige platen gemaakt die een iets andere patroon hadden wat betreft de structuur van de liedje? en de manier van uitvoering zoals deze Kid A.
De Beatles / Beach Boys standaarden worden losgelaten en de muziek is dan ook avontuurlijker zenuwachtiger (moeilijker?!) Trout Mask Replica hoort zeker ook in deze categorie, Beefheart zong zijn partijen (overdubs) zeer tegen het advies van producer Zappa in zonder koptelefoon (wat goed te horen is).
Er werd flink aan de instrumenten geknutseld etc een zeer onconventioneel album dus en echte kenners pakken heb na zo'n 40 keer luisteren.
Het mooie Rock Bottom van Rober Wyat is ook een album uit deze categorie en Tom Waits en Gonjasufi en, en en,

Ik vind dit album nou ook niet echt heel bijzonder, of moeilijk om doorheen te komen, zo experimenteel is dit toch ook weer niet? Tuurlijk het is wel iets anders dan OK Computer, maar zo overdreven bijzonder vind ik dit album niet. Radiohead speelt gewoon met wat Electronic en mixt het met hun eigen sound. Al zijn sommige nummers wel gewoon heel goed, zeker de eerste vier.

Is het raar als ik zeg dat ik Amnesiac beter vind?

Nee hoor. Dat vind ik ook. En wat ik zeg, dat klopt

Dat is waar, want jou avatar is een oude wijze man.

Jij snapt het

De sfeer op Amnesiac is iets beklemmender vind ik. Misschien dat hij daarom voor velen nog wel 'moeilijker' is dan Kid A. Als je daar van houdt, kan ik me voorstellen dat die je beter ligt. Voor mij is Amnesiac echt zo'n album dat ik 's avonds opzet of als ik moe ben. Hoe dat precies werkt weet ik niet, maar fijn is het wel.

Deze Kid A ligt me iets beter. De arrangementen staan me meer aan, hij is 'directer' en ik vind de hoogtepunten iets hoger, zoals de album-cover mooi aangeeft.

Ik vind Kid A toch een stuk ontoegankelijker. Overigens ook beter.

Amnesiac heeft dan weer You and Whose Army? en dat is mijn favoriete Radiohead nummer.

Kan iemand mij uitleggen waarom ze Motion Picture Soundtrack niet gewoon na 3 minuut 20 hebben afgekapt? Er zal vast een gedachte achterzitten, maar ik begrijp het niet.

Sowieso is dit een moeilijk te begrijpen/te doorgronden album, maar dat is weer een heel ander verhaal. Gewoon een kwestie van wennen aan de stijl.