Radiohead - Kid A (2000)

Tja, er is nu inmiddels al veel gezegd over dit album. Ik geef een 3,5 omdat het album in mijn ogen behoorlijk origineel is. Heerlijk wazig. Het enige minpuntje is dat er totaal geen eenheid is in Kid A. Maar goed, dat is misschien ook wel de charme van het album.

Ik kan me nog herinneren dat dit album volledig gedraaid werd op de radio toen het uitkwam. In het eerste uur van het VPRO-programma destijds. Ik heb het daar voor het eerst gehoord, tijdens de afwas nota bene.

Dat snap ik. Elke keer dat ik deze plaat opzet en draai, zoals ik deze keer weer doe, wordt die steeds mooier. (Daarom een halfje puntje erbij naar 4,5*).

Het typerende van Kid A is de kennelijke aristieke vrijheid die Radiohead heeft afgewongen.
Het is dan uiteindelijk een album die alle kanten opduikelt.
Maar wat is de creativiteit groot en wat houden ze het boeiend.
Vanaf Kid A kon je dus van alles verwachten.
En dat bleek ook het geval.
Vind dit met The Bends en in Rainbows de beste van Radiohead.

Dat kan ik me ook nog goed herinneren. Ik heb het toen opgenomen en dat bandje tot de release vaak gedraaid. Ik vond het toen super vaag, had nog nooit zulke muziek gehoord. Nu is het al tijden één van mijn favoriete albums ever.

Haha ik heb hem toen op minidisc opgenomen en een half jaar helemaal grijs gedraaid. Ik hoor nog steeds, als ik het album draai, weleens die jingles van de radio erdoorheen in mijn hoofd. "De nieuwe Radiohead, hier op 3 hoor je hem helemaal (helemaal, helemaal, helemaal)"

Ik was destijds in de velvet en toen stond ie op..ik vond m zo mooi en van n andere wereld dat ik m mee moest nemen..kende the bends wel..had ok computer daarna beetje links laten liggen..dus vroeg wie deze band was..was verbaasd dat t radiohead was..het klonk zo anders..maar ik was meteen verkocht..

Ik heb deze plaat lang laten liggen, omdat ik er nogal huiverig voor was. De 'toegankelijke' Radiohead is mij namelijk al sinds eind jaren '90 zeer dierbaar en elektronische invloeden maken mij vaak gedesinteresseerd. Bang voor moeilijkdoenerige hipsterheid als het ware.

Wat blijkt nu? Helemaal geen moeilijke plaat, dit. Waarom dat label er op zit is mij eerlijk gezegd een raadsel. Het zijn nog steeds gewoon songs met een kop en staart en verdraaid, het klinkt nog steeds als Radiohead.

Wat waarschijnlijk meehelpt is het feit dat ik het leeuwendeel van de nummers gewoon al ken. Los geluisterd, op live-opnames beluisterd, etc. En How to Disappear Completely heb ik altijd al steengoed gevonden.

Klinkt logisch voor de meesten waarschijnlijk, maar voor mij is dit toch wel een openbarinkje...

Ik heb altijd een moeizame relatie met Radiohead gehad. Albums kwamen vaak jaren niet uit de kast en als ik ze dan een keer luisterde was ik enthousiast. Dat keerde echter weer snel om en liet ik ze links liggen. OK Computer was het meest exemplarisch. Toch weet ik de muziek van Radiohead zeker te waarderen. Stemmings afhankelijk. Kid A toevallig laatst nog eens geluisterd. Niks mis mee. De prikkel die Radiohead uitdeelt komt mi hier prima binnen. Soort van wake Up call. Geen makkelijke band met een stront eigenwijze koers. Dat is eigenlijk wel knap

Kid A is na Ok. Computerwel de vrijbrief voor een meer experimentelere koers.
Maar het is niet te dwingend of te opdringerig.
ik vind Hail To The Thief een stuk zwaarder en ook wat neurotich en somberder.
Maar ook die wordt steeds beter naarmate meer draaibeurten.

Kid A viel gelijk al goed bij mij.
Fantastich album.

Ik heb dit Radiohead in Rainbows - From the Basement - YouTube altijd een mooi voorbeeld gevonden om te zien hoe Radiohead laat zien juist die inventieve band is waarbij 'electronica' verdomd goed gebruikt wordt om muziek te maken. Ander album dat wel, maar gewoon een eerlijke band met, inderdaad, een Stront Eigenwijze Koers.

Ik vind het fantastische opnames wat meer laat zien hoe deze band werkt.

Wat kan ik hier nog aan toevoegen. Een geweldige plaat van een van de beste bands van de afgelopen 25 jaar. Op OK Computer staan een paar zwakkere nummers ( wordt niet heel zwaar aan getild, hoor). Hier zijn alle nummers juweeltjes. Uitschieters How to disappear completely en Everything in it's right place

Volledig eens met Zeehond! Verder niets aan toe te voegen, behalve dat ik destijds zelf geprobeerd heb Everything In Its Right Place te coveren met behulp van een Roland electrische piano (waar ik dan die donkere hoofdmelodie op speelde), een goedkoop Yamaha keyboardje dat ik gebruikte als drumcomputer (maar dan heel zacht gemixed zodat die piano op de voorgrond bleef), uiteraard mijn eigen stem voor de vocals en een wel heeeeeeeel vergezochte manier om mijn stem (analoog) te sampelen. (Ik pakte een heel oud cassettebandje, nam mijn stem op, gewoon wat willeurig gebrabbel rondom het woord "everything" en liet die opname met de hoofdopname meelopen terwijl ik de tape vertraagde en versnelde en er ook hoop echo's overheen gooide. Reken maar dat dat psychedlisch klonk!)

Naast Kid A behoren wat mij betreft ook In Rainbows, Amnesiac en Hail To The Thief tot mijn favorieten.

Dat zijn id erg mooie albums...

Een hele sterke serie idd. The Bends mag er wat mij betreft ook bij.
Ok. Computer is natuurlijk ook wel een bijzonder mooi album.

The Bends, die zou ik nog eens een keer moeten proberen. Ik kan me herinneren dat ik hem vroeger erg goed vond, maar ik ben hem kwijtgeraakt of zo...Zo ook met de My Irun Lung EP, vond ik goed, maar uit het oog verloren...

Ok Computer is ook majestueus, maar Kid A was voor mij echt een soort openbaring (vanaf OK Computer heb ik elk Radiohead album aangeschaft in het jaar dat het uitkwam, dus daarmee is RH een van de weinige bands die ik echt volg op het moment). Het gaf mij echt het gevoel dat nog nooit iemand zoiets gedaan had (wat natuurlijk niet waar is). Ik had toen veel vrienden die Radiohead-fan waren en de meningen waren echt heel erg verdeeld over Kid A. Ik behoorde dus duidelijk tot de Ja-roepers, ik vond het vanaf de eerste keer dat ik het hoorde al goed. En nog steeds...Het is gewoon niet kapot te krijgen, die sfeer, die dreiging. En ook dat typische dansen-op-de-vulkaan-gevoel van bijvoorbeeld Idioteque, ik heb me destijds werkelijk bijna een nekbreuk gedanst op dat nummer. Met mijn blik wel op mijn schoenen gericht natuurlijk, haha!

Vreemde relatie heb ik toch met dit album. Zo'n twee weken voordat het album uitkwam heb ik Radiohead zien optreden in een circustent in Nijmegen waar ze veel van dit album speelden (of helemaal?). Ik was onder de indruk wat ik hoorde, ondanks dat elektronische muziek niet zo mijn ding is. Ook nog voor de release werd de hele plaat integraal op de radio uitgezonden (door een lek via Napster), ik zat aan de radio gekluisterd. Daarna meteen het album gekocht in in de eerste weken veel gedraaid. Ik vond het allemaal wel intrigerend, maar kwam nooit echt 'in' het album.

Ik heb de plaat daarna nog maar weinig gedraaid, en als ik het draaide kon het me niet echt bekoren. Had het hier zelfs met 2,5* gewaardeerd.
Zojuist echter het album 2x achter elkaar gedraaid en er meteen een heel punt bijgedaan. Nog steeds kan ik lang niet alles op dit album waarderen, zo vind ik 'The National Anthem' en 'Morning Bell' ronduit irritant. Daarentegen zijn nummers als 'How to Disappear Completely', 'In Limbo' en 'Idioteque' wonderschoon en staat er met 'Optimistic' zelfs een lekker gitaarnummer op.

De rest vind ik van goed ('Everything in Its Right Place' en 'Motion Picture Soundtrack') naar redelijk ('Kid A') en nietszeggend ('Treefingers') gaan.

Ik heb overigens de foute persing van de CD waarbij het begin van het album niet klopt (live publiek) en daardoor elke track start met het einde van het nummer ervoor. En dat 'geheime' boekje onder de tray: geniaal.

Dat cdtje begint met een live publiek wat weer afkomstig is van een live cd van Pearl Jam. Heb er destijds een hoop moeten terug sturen. Volgens mij zijn ze nu wel wat waard...of niet?

ik dacht altijd dat het afkomstig was van een live cd van de Levellers... ik heb ook nog zo'n versie liggen, en een gewone versie (toen was ik echt nog een allesverzamelaar van Radiohead).

En ik heb zelfde gevoel over dit album als rkdev, dubbel gevoel van wondermooi en soms gewoon irritant. het blijft voor mij het album waar radiohead een richting uitging die minder aansloot bij mijn muzieksmaak, waardoor ik eigenlijk ook de voorgaande albums minder beginnen draaien ben. Het is vooral Thom Yorke' stem die meer klagerig/zagerig begon te klinken, wat eigenlijk voordien ook wel al zo was, maar plots viel het meer op

Ik kan het natuurlijk gewoon fout hebben hè. .ik weet wel dat we alles retour moesten sturen en dat werd vernietigd.

Vandaag wilde ik de jewelcase van mijn exemplaar vervangen omdat de 'tandjes' kapot waren gegaan... komt er bij het overplaatsen ineens extra artwork tevoorschijn! Leuke verrassing na 15 jaar...

Hoe bedoel je? Welk extra artwork buiten het boekje dan?

Dit filmpje laat het zien: Radiohead Kid-A's Hidden Booklet. Wow.. - YouTube

Leuk, dat wist ik niet! Thanks.

Ga ik dat na 15 jaar ontdekken?

Straks eens checken.

Bekijk de teksten op dat boekje ook even goed, wellicht dat ze je vaag bekend voorkomen... Lyrics van Amnesiac en Hail to the Thief.

Yep. en zelfs de titel van Thom's Atoms For Peace cd staat op het laatste blad. ''Amok'' . Een boekje waar hij zelf nog wel eens in bladert om inspiratie op te doen welicht

Thoms geheime boekje...Jammer dat ik het ben kwijtgeraakt. Had ik ook songtitels kunnen voorspellen van nummers die twaalf jaar later uitkwamen.

Ik had niks op met Radiohead.Het was me te nerveus,te priegelig en ik kon de schoonheid er niet in ontdekken waar andere mensen zo lyrisch over zijn.Door ziekte en zeer aan huis gekluisterd toch maar uit verveling eens wat intensiever gaan luisteren naar deze band.Ik wil niet zeggen dat de euro gevallen is ,maar het zit toch prima in elkaar.Had deze ooit eens meegenomen bij de kringloop voor een euro en het is geen miskoop.Leuke bijkomstigheid is dat het een Aziatische persing betreft en op het boekwerk staan 5 handtekeningen in potlood.Ik was al op zoek geweest of dit standaard was voor deze uitgave ,maar ik heb het idee dat ik een officieel gesigneerde cd heb gescoord.De muziek moet nog wat bezinken,maar mijn aversie tegen Radiohead is wel tanende. Ik begin met 3 en halve ster en ga verder op ontdekkingsreis.