The Alan Parsons Project - Pyramid (1978)

Evident met liefde gecomponeerd en geproduceerd en met zorg gearrangeerd en gespeeld, maar veel hiervan klinkt een beetje voorspelbaar en zelfs mat. Wat ook niet helpt zijn de vele "zachte" stemmen die wel melodieus zijn maar ook een beetje kracht ontberen; op de vorige platen werd dat nog gecompenseerd met dominante bijdragen van Arthur Brown en Alan Clarke, maar hier kan eigenlijk alleen Lenny Zakatek (ik moet bij die naam altijd aan Zabadak van Davy Dee, Dozy, Beaky, Micky & Tich denken) echt even losgaan, en daardoor krijgt de plaat iets onderkoelds en vlaks, zeker vanwege de wel erg "mooierige" slotballade inclusief obligate uithaal op het einde met die hoge stem van John Miles. Uiteindelijk trekken de sound, de professionaliteit en de "polish" het album als geheel voor mij over de streep; het kan me niet helemaal overtuigen, maar het heeft wel een enorm hoge draaibaarheidsfactor, altijd belangrijk in mijn waardering. Hoogtepunt voor mij is de mix van de eerste twee nummers, met dat spannende elektrische pianootje van What goes up dat misschien een heel gewone partij speelt maar aan dat nummer toch een apart mysterieus sfeertje geeft; dieptepunt is het ongelooflijk irritante Pyramania. En In the lap of the gods doet me door het gebruik van die "cimbalom" steeds denken aan het Danny Scipio-thema van John Barry, ook zo'n sfeervol nummer, geen verkeerde associatie.

Je hebt het bij het rechte eind BoyOnHeavenHill.
Prima verhaal.
Het is allemaal best mooi, maar het is zo godvergeven netjes en steriel vastgelegd, dat de spanning volkomen uit het geheel verdwijnd.
Het nadeel van een studioman als Alan Parsons is dan dat het vooral gedetailleerd is en muzikaal alles klopt, maar enig mogelijke soul volkomen ontbreekt.
Hoe anders is dat op het voortreffelijke debuut Tales Of Mystery And Imagination.
Vanaf dit album wordt het alsmaar softer en spanningslozer.

Tsja, soul moet je ook niet zoeken bij tAPP. Muzikaal en conceptueel vind ik het een uitstekend album, zoals mijn stem al verraad. Ruige rock is het allerminst, maar glazuurbrekende zoetheid evenmin. De spanning zit in het geheel. Zo zie ik dat. Een neergaande lijn bespeur ik pas na 1982. Alan Parsons Project is een uniek iets, een genre op zichzelf.

Hey stadsgenoot!
Alles kits?

Wat ik met "soul" hier bedoel is eigenlijk de beleving.
Maar dat is bij AAP kennelijk ook niet aan de orde.
Het is mij allemaal wat te steriel en op wat uitspattingen hoef je niet te rekenen.
Toendertijd echt een studioproject en dat is er van af te horen.
Het is ook niet meer waar ik naar luister, afgezien van Tales en in mindere mate I Robot.
Beter heeft het project ze niet meer gemaakt.

Nou, nou, Lenny Zakatek heeft anders toch een soul voice, hoor.

Klopt. Nou ja, op Pyramid staan ook goeie dingen dus ik beschouw het zo'n beetje als een drievuldigheid en vergelijkbaar met Mike Oldfield waar ook alleen maar de eerste drie platen de moeite waard waren.

Met de Zaangenoot gaat het goed, dank U!
Beleving, soul, emotie, het is inderdaad zeer gereguleerd bij Woolfson&Parsons.
Ik denk dat je terecht noemt dat het een studioproject was. Op en top.
Alles op deze plaat is dan ook ondergeschikt gemaakt aan het project, het concept en wat je met een moderne studio anno 1978 allemaal kunt doen.
Solerende zangers, niet de minsten, doen hier keurig hun ding, maken zich klein en ondergeschikt.
Zo ook de instrumentalisten. Ze gaan niet uit hun dak, er scheurt niks, het is ingepast.
Saai, in zekere zin, als je liever een live-act wilt. Want onmogelijk in een Music hall na te doen. Maar het fraaie van APP vind ik nu juist dat helemaal gaan voor het eindproduct. Mooie teksten ook van Eric Woolfson, goed over nagedacht. En er valt steeds weer iets te ontdekken als je erdoorheen luistert, zo ervaar ik dat. Een beetje onderkoeld soort amusement, typisch Engels ook. Ik ben er gek op. En heel zeldzaam in de popgeschiedenis.

Verzorgd is het allemaal wel en zeker herkenbaar.
Het is ook absoluut mooi en sfeervol.
Laten we het er maar op houden dat ik er niet echt meer voor warm loop.

Opnieuw een mysterie als thema. Donker als het graf van Toetankhamon maar tegelijk warm en behaaglijk door het orkestrale bad waarin je wordt ondergedompeld. Shadow of a Lonely Man is een wondermooie afsluiter.

Een van de betere platen van APP. Het geheel heeft een mystieke sfeer, mooiste nummers zijn Voyager, What goes up, Can't take it with you en Shadow of a lonely man. De zangers zijn weer met zorg uitgekozen bij de nummers. Wat het album ook prettig om naar te luisteren maakt, is dat er geen zwakke broeder op staat. Geen skip gevoelens dus

APP luisteren en recenseren is voorlopig ingewikkelder dan ik dacht, omdat de albums per luisterbeurt meer en meer vrijgeven en ik zodoende het idee heb nooit 'klaar' te zijn.

In het begin had ik deze vier sterren gegeven na een drietal keer beluisterd te hebben met de conclusie "tof, maar de zangpartijen vallen hier toch wat tegen in vergelijking met de vorige twee albums'. Nog een drietal luisterbeurten erbij (internet faalde op vakantie, dus de recensie werd niet geplaatst) en nu vind ik het de beste plaat. Bijna vijf sterren zelfs, ware het niet dat ik Pyramania te jolig vind tussen het andere songmateriaal. Met Hyper-Gamma-Spaces meteen ook een van de eerste elektronische songs van Alan Parsons en dit soort muziek bevalt me stiekem best. De andere instrumental In The Lap Of The Gods is ook van pure schoonheid met de bombastische orkestraties en het grootse koor. Eveneens prachtig zijn The Eagle Will Rise Again en Shadow Of A Lonely Man, terwijl Can't Take It With You een grappig onderonsje is tussen de Dood en een zojuist overleden persoon die zijn leven niet achter wil laten.

Net zoals op de vorige twee platen het geval was, is Pyramid glad, maar oh zo goed geschreven en uitgewerkt. De derde klassieker op een rij. Wat me ook opviel tijdens The Eagle Will Rise Again, dat er zowel qua compositie als qua sound stukken van dit nummer terug te vinden zijn bij Virgin Steele op The Marriage Of Heaven And Hell-albums. Grappig, nu naast Gamma Ray de tweede keer dat ik hoor dat APP invloed heeft achtergelaten op het powermetalgenre!

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. I Robot

Prachtig album dit. Ik ga hier qua score weer mee met Lennert, ook al is mijn score niet met zoveel overtuiging gegeven als hij doet. Ik merk dat tAPP de invloeden van Pink Floyd langzaam maar zeker loslaat ten faveure van een eigen geluid. Het mysterieuze karakter van de muziek blijft behouden. Zeker een nummer als What Goes Up... laat dat subliem horen. Op dit soort momenten vind ik de band op z'n sterkst. In The Lap Of The Gods heeft dat ook wel. Een ander prijsnummer is Hyper-Gamma-Spaces. Ik zie mezelf al met geestverruimende middelen door de ruimte vliegen. Ondanks dat ik de instrumentals wat meer waardeer, wordt er stuk voor stuk goed gezongen. Complimenten voor de wijze hoe dit album in elkaar gesleuteld is. Het is wederom lichtvoetig en toegankelijk, maar het heeft aardig wat luisterbeurten nodig om haar geheimen prijs te geven. Wat een leuke verrassing!



Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe

Leuke verrassing voor mij, lennert en RuudC, dat dit album bij jullie zo in de smaak valt. Ik was er altijd al op gesteld en begreep niet zo goed waarom anderen dit album zoveel minder spannend vinden. Ook hier proef ik volop mystery & imagination. En dan dat prachtige orkest!

Pyramid vond ik vroeger beter. De combinatie van symfo en pop ligt weliswaar goed in het gehoor, maar de composities spreken minder aan. Dit album bevat desalniettemin enkele toffe nummers. Met name de tweede plaatkant overtuigt vanwege composities als In the Lap of the Gods, Hyper-Gamma-Spaces en Shadow of a Lonely Man. De A-kant doet mij echter- het openingsnummer daargelaten- niet zo veel meer.

Dit album vind ik minder fraai dan de twee voorgangers. De songs pakken me wat minder bij de kladden zal ik maar zeggen. Voyager is eigenlijk alleen maar een intro naar What goes up. Beide niet echt spannend.
The Eagle Will Rise Again, gezongen door Colin Blunstone overtuigt ook nog niet echt.
Het album komt bij In the Lap of the Gods pas echt los. Tot aan de bonusnummers is het een fijn album om te draaien. De bonusnummers voegen weinig toe naar mij mening.
3,5* blijft 3,5*..

En toch hoort het nog bij de Heilige Drievuldigheid (Poe, Robot, Pyramid).

Voor mij één van de betere albums van APP.

Voor mij het laatste geheel genietbare APP album. Hierna ging het toch wel rap bergafwaarts. Ok, ok, The Turn Of A Friendly Card en Eye In The Sky zijn best prima, maar daarna was het voor mij wel klaar. Tuurlijk heeft elke plaat wel een aantal goede nummers, maar toch ook steeds meer "skippers".

Op kant b valt nog wel iets te genieten maar overall is dit een saaie, te vlakke APP plaat in toch hun hoogtijdagen. 2,5 ster

Ik kan me hier wel in vinden, zeker met de opmerking dat The Turn of a Friendly Card en Eye in the Sky nog goede uitzonderingen zijn.
Voor mij blijft het debuutalbum de allerbeste, deze Pyramid luidt inderdaad de wat mindere episode in, uitgezonderd genoemde albums.
Overigens volg ik APP al jaren, en wat ik vooral lees in de gevestigde muziekjournalistiek is negativiteit omtrent deze groep. Het is te zoet, te glad, te voorspelbaar.
Nu heb ik altijd geleerd dat alles waar "te" voor staat niet goed is (behalve tevreden), maar wat is er mis met zoet, glad en voorspelbaar ? Het moet zogenaamd allemaal " vernieuwend" zijn, en nee, dat is APP bepaald niet. Gelukkig maar, ik ben namelijk een liefhebber van de oude stempel: ik vind iets mooi of niet, en dat hangt niet af van de mate van vernieuwing.
Ik blijf APP een topband vinden, zelfs nog op de wat mindere albums.

Mooi album van Alan Parsons Project, hoewel ik waarschijnlijk niet de enige ben die vind dat op de B-kant meer muzikaal vuurwerk te horen is. Voor mij zijn Can't Take It With You (prachtig nummer!), In The Lap Of Gods, Hyper-Gamma-Spaces (leuke synthesizermuziek) en Shadow Of A Lonely Man de mooiste nummers van dit album. Met name de afsluiter verdient de schoonheidsprijs voor de zang.

4,0*

You Can Take It With You ... Hoe toepasselijk voor de farao's.

Voor mij behoort Pyramid tot beste APP albums, samen met I Robot en Tales. Hier klopt alles. Sfeer, kwaliteit nummers, goede muzikanten en goed gedetailleerd geproduceerd. Kil? Dat stoort me hier helemaal niet, net als bij Steely Dan. Bij Alan Parsons weet je dat er veel aandacht aan geluid en productie wordt besteed. Prachtige hoes trouwens.

De zojuist uitgebrachte deluxe boxset met onder andere de bluray met dolby-atmos en dts 5.1 en ook op 2x 45 RPM vinyl LP’s is werkelijk schitterend. Ik hoor nu nog meer op Pyramid, een geheel hernieuwde muziekbeleving. Wow!!! Mooie in memoriam van Ian Bairnson ook. En dat de geniale Eric Woolfson al lang niet meer onder ons is maar toch op deze manier bij ons blijft.