The Alan Parsons Project - I Robot (1977)

Ongelofelijk dat dit album uit 1977 stamt. I Robot, het tweede album van The Alan Parsons Project, klinkt nog steeds als een klok. Alan Parsons is natuurlijk een fenomeen als producer en engineer. Hij werkte o.a. samen met the Beatles, Pink Floyd (Darkside of the Moon), Al Stewart, Ambrosia en John Miles. In 2004 sloeg hij met o.a. Sphongle en The Crystal Method een meer elektronische koers in op het album A Valid Path. Tezamen met zijn muzikale partner en componist Eric Woolfson vormde Parsons tot 1990 de kern van The Alan Parsons Project. Beide werken na het album 'Freudiana' niet meer samen en zijn onder hun eigen naam verder gegaan. Nog wel steeds werken ze samen met veel andere musici.

I Robot is een album dat gaat over de opkomst van de machine en neergang van de mens. Dat laatste hoor je het duidelijkst in 'Total Eclipse', wat een nogal zwaar nummer is. Lichter is 'The Voice' (gezongen door Steve Harley). Verder zijn juwelen op dit album: I Robot (prachtig instrumentaal nummer), 'Don't Let It Show', 'Breakdown', 'Some Other Time' en het ruigere 'I Wouldn't Want To Be Like You'. Genesis Ch. 1 V. 32 is het prachtige instrumentale sluitstuk (vroeger ook al te beluisteren in de LP Show) van I Robot.

Hoi Dynamo, je AP(P) kennis is dik in orde )

Inderdaad, tegenwoordig gaat Alan Parsons verder zonder Woolfsons, en sindsdien liet hij danook "Project" vallen in de naam. Maar waar ik bijvoorbeeld A VALID PATH, en dat is een plaat van zeer recent, oudbollig en flauw vind, vind ik deze I ROBOT ongeloofelijk boeiend, verfrissend en inventief! Je zou inderdaad niet zeggen dat dit al van 1977 terugstamt. Klinkt allerminst gedateerd!

Hoi C-Moon,
A Valid Path vind ik ook het minste album maar nog steeds erg goed in vergelijking met andere muziek. Veel APP fans hopen dat Alan Parsons en Eric Woolfson weer gaan samen werken en mooie albums als I Robot maken. Dat zit er echter niet in. Alan Parsons woont nu in de USA en Eric Woolfson maakt nu een (rock)musical voor/over Zuid- en Noord-Korea.

Leuk trouwens dat zowel Vlamingen als Nederlanders op MuME communiceren. Ik heb jarenlang in Brussel gewoond en kwam derhalve vaak in het mooie Vlaanderen.

Hehe.. Dynamo

Eigenlijk kom ik nog de meeste Nederlanders tegen.. Dankzij.. MUZIEK!!!
En dan vooral bij Simple Minds, en verder bij de Folk en Prog-Rock mailinglijsten waar ik op zit, en concerten die k bijwoon.... en hier he ;-D

Ja, Vlaanderen is heel mooi. Wij Vlamingen staan daar veel te weinig bij stil eigenlijk...

Aj... dit klinkt verdomd gedateerd. Sorry hoor, maar dit is duidelijk jaren '70

en nee dat is niet noodzakelijk slecht maar echt ongelooflijk goed wordt het er niet door ... wat té cheesy.

Alan Parsons wordt juist altijd geroemd om zijn perfectie qua productie en geluid. Juist dat levert hem af en toe kritiek op, omdat dat de ruimte voor emotie zou inperken. In vergelijking met de meeste jaren '70 platen, klinken de albums van APP nog steeds erg goed. I Robot gedateerd noemen, is een kritiekpunt dat ik in al die jaren dat ik APP ken nog nooit heb gehoord.

ach ik bedoel gedateerd niet gedateerd zoals bv. the velvet underground gedateerd klinkt. de opnametechnieken enzo zullen wel fantastisch zijn, want ik hoor geen fouten enzo. maar het soooort muziek. man man man. ik hoor constant een alarmsignaal 'verkeerd bezig! verkeerd bezig!' in mijn hoofd als dit opstaat.

Om het onbegrip van dit album wat weg te nemen nog wat meer info over I Robot. I Robot is het tweede concept-album van The Alan Parsons Project uit 1977. Het is overigens ook op dvd-audio (maar dan stereo) uitgebracht.
Het album is een verwijzing naar het boek I, Robot van de sciencefictionschrijver Isaac Asimov. Het album wordt wel "a view of tomorrow through the eyes of today" genoemd.

I Robot... The story of the rise of machine and the decline of man, which paradoxically coincided with his discovery of the wheel... And a warning that his brief dominance of this planet will probably end, because man tried to create robot in his own image.

Bij het beluisteren van het album is het van belang dat je ook enigszins begrijpt waar het over gaat.

Evenals op alle andere APP-albums worden ook op I Robot de nummers door verschillende (gast)zangers gezongen:
I Robot [instrumentaal]
I Wouldn't Want To Be Like You [vocal: Lenny Zakatek]
Some Other Time [vocal: Peter Straker and Jaki Whitren]
Breakdown [vocal: Allan Clarke]
Don't Let It Show [vocal: Dave Townsend]
The Voice [vocal: Steve Harley]
Nucleus [instrumentaal]
Day After Day (The Show Must Go On) [vocal: Jack Harris]
Total Eclipse [instrumentaal]
Genesis Ch. 1 v. 32 [instrumentaal]

p.s.
Voor degenen die het niet weten: Genesis gaat maar tot v. 31.

Bedankt voor deze aardige brok info, kon ik eigenlijk best gebruiken. En neen, het klinkt helemaal niet gedateerd, dit doet echt denken aan Pink Floyd in z'n hoogdagen (als ik de enige seventies' band die ik ken mag aanhalen). Het principe "conceptalbum" wordt hier eigenlijk echt uitgebuit (als ik bovenstaande quote moet geloven, wat ik ook zeker doe), zeker een extra verdienste van deze boeiende plaat.
4*

Heeft dit ook iets met Electronic te maken of kan ik deze skippen?

Het nummer 'I Robot' heeft nog wel iets van het Electronic-genre, maar als je een electronic-liefhebber bent dan is dit album denk ik niet wat je zoekt. Dit is meer iets voor de Progressive en Art Rock liefhebbers.

en daar ben ik er één van, zeer goed album, van opening tot sluitingstijd

al beginnen nummers als time after time, en i wouldn't want to be like you na een paar luisterbeurten al te verslijten.

The Voice is natuurlijk het bekendst maar wat een uithalen heeft toch die Steve...

Voor de rest aardige nummers maar het niveau Eye in the Sky haalt het niet.

"I Robot" vind ik een geniaal album evenals "Eye in the Sky". Het zijn de enige twee albums van The A.P. Project die ik nog wel eens draai, de rest ligt ergens onder een dikke laag stof

Hans, I Robot is zeker geniaal maar zonde van het stof op de andere albums. Tales of Mystery and Imagination, Pyramid, Eve en The Turn of a Friendly Card zijn zeker zo goed, zo niet beter. Kom op, stof er af en opzetten die meesterwerken.

3* voor onder meer I robot en The voice. Als het AP project in balladmode komt, vind ik het toch al snel wat flauw worden.

Dynamo D, je hebt helemaal gelijk. Het wordt hoog tijd dat ik weer eens wat van T.A.P.P. ga draaien!!

Met unieke videoclip van 'I Wouldn't Want To Be Like You'. Helaas zijn er niet zo veel video clips gemaakt van de singles van APP. Ik zag pas dat deze door iemand verwijderd was. Graag niet meer doen want dit is bijzonder beeldmateriaal met maestro Parsons zelf ruimschoots in beeld.

Album gisteren gehaald voor 1 euro, net beluisterd voor de tweede keer, maar wel een heel lekker plaatje. Ik ben niet zo bekend met APP, maar ik hoop dat ik ze vaker mag tegen komen in de eurobakken!
Leuk conceptalbum, voor nu een 3,5*

Gisteren de splinternieuwe remaster van dit album gekocht. Alan Parsons heeft zelf aan 't oppoetswerk meegedaan en ik moet zeggen dat 't met veel integriteit is aangepakt. Waar ik bij eerdere geremasterde APP verzamelaars nog wel 'ns hoorde dat de opnames kunstmatig helderder werden gemaakt - met als gevolg dat alles 'n metalig timbre krijgt en 'n gebrek aan warmte - lijkt hier terughoudendheid 't toverwoord te zijn geweest. 't Klinkt mij als 'n onopgesmukte, eerlijke weergave van de oorspronkelijke master in de oren, alles is mooi in balans en niets schreeuwt om de aandacht. Ook is er geen spoor van compressie te bekennen. Belooft veel goeds voor de heruitgave van - eindelijk!! - de germasterde versie van de oorspronkelijke mix uit 1976 van Tales of Mystery and Imagination, die eind april in combinatie met de 1987 remix als dubbel-CD zal worden uitgebracht.

Mijn petje af voor zoveel technische kennis, ik hoor het even donderen in Keulen ("spoor van compressie ???????"), maar ik denk dat ik ondanks je uitleg voor technisch begaafden, ik toch tussen de regels begrijp wat je bedoelt !
Dit klink inderdaad prima, ik denk ook dat I ROBOT één van hun beste, zoniet hun beste plaat is.
Klassieker uit het symfo-genre in elk geval. 4 sterren zondermeer
****

Heb jij mazzel man ! voor 1 €, daar heb je nog geen halve kop koffie voor.

Ik kocht ze bij Free Record Shop in een pakketje 3 voor 25 €, dus ik betaalde dit album 8.33 €, het is wel de geremasterde versie met 5 bonustracks. Vond deze prijs wel ok, maar 1 € is natuurlijk helemaal gratis !

Ik zou me graag wat willen verdiepen in the Alan Parsons Project..
Is dit een goeie plaat om te starten? De frontcover spreekt me alleszins aan!

Moeilijk te zeggen, gelet op jouw gevarieerde top 10. De meeste mensen vinden The Turn of a Friendly Card en Tales of Mystery and Imagination de beste albums.
Commercieel het meest succesvol waren Eye in the Sky (incl. Old and Wise) en Ammonia Avenue (jncl. Don't Answer Me). Over het algemeen worden de thema-albums I Robot, Pyramid en Gaudi ook wel goed beoordeeld.
I Robot is zeer gevarieerd. Zo zingt Steve Harley op de zijn bekende manier 'The Voice'. Het titelnummer 'I Robot' is een knap gemaakt instrumentaal nummer. Dat geldt ook voor Genesis Ch. 1 V. 32, dat nogal eens voor radio- en televisieprogramma's wordt gebruikt. Don't Let It Show en Some Other Time zijn ballads. I Wouldn't Want To Be Like You en Breakdown zijn dan weer rocknummers. Total Eclips ligt zwaar op de maag, maar past bij het thema-album.
Mindere beoordelingen krijgen Eve, Vulture Culture en Stereotomy (ofschoon ik deze - m.n. Eve - zelf ook erg goed vind).
Verder heb je natuurlijk de beide grondleggers van APP, die later "solo" zijn verder gegaan: Alan Parsons en Eric Woolfson. Alan Parsons is meer in de APP-stijl gebleven (albums: On Air, Try Anything Once, The Time Machine en A Valid Path) terwijl schrijver/zanger Woolfson zich is gaan toeleggen op musicals (Freudiana, Gaudi, Gambler, Poe).
Bericht je op welke plaat je keuze is gevallen? Ben benieuwd.

Bedankt voor je duidelijk antwoord!
Het is toch dit album geworden, 'I Robot', In geremasterde uitgave met bonustracks. Ik zou ook graag 'The Turn Of A Friendly Card' willen aanschaffen maar ik ga nog even wachten totdat die ook geremastered is uitgebracht!
Een beoordeling volgt nog!

Gisteren in één adem achter Jean Micheal Jarre's Oxygen geluisterd op de platenspeler. Mooi geluid, maar ik ben nog niet overtuigd van dit album. Er zitten mooie stukken in, maar af en toe ook irritante geluidjes.
3,0*

Ik vind met name de synthgeluiden op dit album de moeite waard. Dit album heeft onder andere daardoor een hele unieke sfeer. Beste nummer vind ik Some Other Time.

Maar inderdaad: ook soms irritante geluidjes

Gewoon een mooi album.

ik hecht meer waarde aan de benaming: het beste album van TAPP. maar dat is mijn mening

Sterke 2e plaat van App en een meer dan degelijk vervolg op wat mij betreft hun meesterwerk Tales Of Mystery & Imagination.
Dit album is songmatiger dan zijn voorganger, en kent sterke staaltjes van orchestrale pop/rock.
Geluidstechnisch is het een lust voor het oor en zijn de songs zonder uitzondering knap geproduceerd en uitgevoerd.
Ook hier werken projectleiders Parsons en Eric Woolfson weer met diverse gastzangers, en maken vooral Hollieszanger Allan Clarc(Breakdown) en Steve Harley( The Voice) grote indruk.
De prachtige instrumentale opener en tevens titelsong, is hemels en eigentijdsere klanken in I Wouldn't want to be like you(funky) pakt ook heel lekker uit.
De albums die zouden volgen werden volgens het zelfde recept uitgedacht,maar konden nog zelden tippen aan deze schijf.