The Alan Parsons Project - I Robot (1977)

Dan kan ik slechts zwijgen.

Ik had ook een zuideuropese persing maar er is al een hele tijd een geweldige versie van Tales in de markt.
Een volledig geremasterde versie van het origineel, samen met de opgefriste remix uit '87.
Ik zou haast niet weten wat er nog extra ultimate kan zijn, tenzij er sprake is van interessant extra werk, maar dat kan ik bijna niet geloven.

Ik wacht even af. Tales gaat er komen op CD in huize Fedde. Wordt wel eens tijd.
Trouwens, de nieuwe 2CD-versie van I Robot duurt in totaal 79 minuten. Dat had toch ook precies op één CD gekund. Dus, vooruitgang?

Dit was een van de eerste albums die ik van APP kocht, en heb hem vanaf dag 1 erg goed gevonden. Mooie nummers, prachtig zangwerk, en een heel goede begeleiding. Heel mooi om naar te luisteren, nu nog steeds na zoveel jaren.

Mijn kennsimakening met APP en elk nummer kan ik inmiddels dromen. een heerlijke afwisslende plaat

Hoogtepuntje samen met het debuut. Spannend beladen plaat. Perfecte kruizing tussen pop en symfo. Draai 'm ook nog graag. Vind dat ze dit nivo nog zelden hebben gehaald.

I Robot is gebaseerd op het boek van de sciencefictionschrijver Isaac Asimov en klinkt futuristisch waarbij er ook meer synths aan de pas komen. Iets minder pretentieus en wat lichtvoetiger dan het debuut maar de sfeer en spanning zijn ook hier aanwezig. Het overigens erg knappe openingsnummer doet mij denken aan Dark Side of the Moon van Pink Floyd maar Alan Parsons haalt ook andere invloeden aan. Het minder geslaagde I Wouldn't Want to Be Like You bevat ook disco-invloeden en The Voice heeft vooral ritmisch weg van Papa was a Rolling Stone van Temptations. Eigenlijk een album dat typisch de tijdgeest van 1977 weergeeft (toen waren science fiction en elektronische muziek erg populair) maar het klinkt geenszins gedateerd.

Staan hoofdzakelijk uitstekende songs op.
Heel afwisselend ook.
De climax is dan weer wat meer in de geest van Tales. Slotstuk is geweldig.
Ik vind het ook totaal niet gedateerd klinken.
Komt vermoedeljjk ook door de voorbeeldige produktie.

De tweede plaat van The Alan Parsons Project wordt eind 1976, begin 1977 opgenomen. In die tijd begint punk ook steeds grotere vormen aan te nemen. Zoals vrij prominent in het boekje van de Cd staat, had Alan Parsons een rothekel aan die stroming. Disco lijkt, zoals bij wel meer progger, het antwoord te worden. I wouldn’t wanna be like you en the voice zijn het meest hoorbaar beïnvloed door dit muziekgenre. Ik moet zeggen zelf er weinig moeite mee te hebben. The voice vind ik zelfs wel een van de betere nummers op dit album. Een heerlijk vlot popnummer, met een ietwat dreigender tussenstuk.
-
Op de tweede plaathelft is verder duidelijker te horen dat Alan Parsons ooit betrokken was bij Pink Floyd. De tweede plaatkant is dan ook, net als bij het vorige album , wat experimenteler. Total Eclipse creëert met koorzang effectief een welhaast naargeestige sfeer die doet denken aan Fall of The House of Usher op het vorige album of het walvissenstuk uit Echoes van PF. Door middel van een mooie overgang wordt overgegaan naar het hoopvollere Genesis Ch.1. V.32. Een erg sterke afsluiter. Ten slotte staat op deze plaatkant ook nog een nucleus; een van de eerste flirts van Alan Parsons met synthpop.
-
De eerste plaatkant bevalt me wat minder, hoewel er hier geen slecht nummer te vinden is. Erg sterk is nog wel het titelnummer dat de eer heeft het album te openen. De combinatie van een heerlijk upbeat ritme en koorzang werkt erg goed. Ook de symfo-ballade: don’t let it show valt in positieve zin op. Het zijn echter de andere drie nummers die ik eigenlijk wat oppervlakkig vind. Het zijn geen slechte nummers, maar je hoeft mij er ook absoluut niet voor wakker te maken.
-
Al met al, is dit een heel aardige opvolger van Tales of Mystery & Imagination. Wel duidelijk een stuk minder symfonisch. Door de flirts met disco hebben de kaken der tijd misschien wat harder op dit album gebeten. Desondanks bevat het album vooral goed geschreven nummers. Een verdiende 4*

Het was ook duidelijk een periode dat het disco genre zijn hoogtepunt beleefde.
Met dank aan Saturday Night Fever, The Bee Gees en talloze zwarte zang groepen.
Ach Jeff Wayne deed het, Camel zelfs en wat te denken van Floyd ( Another Brick In The Wall)

Ik hoor het niet echt terug In The Voice overigens. Het heeft wel wat weg van Pappa Was A Rollin' Stone. Maar dat is soul.
Discomuziek is dansbaar en dat is The Voice van geen kant.
Track 2 heeft die feel wel. Voor de rest kom je het niet echt tegen.
Symfonische pop met wat eigentijdsere soundjes. That's All.

Jesus, nooit geweten dat Don't Let It Show werd gezongen door een man en een vrouw. Ik dacht altijd dat het één en dezelfde man was!

Weet je het zeker? ik hoor het niet in ieder geval.

Ik bedoel 'Some Other Time'. (die twee nummers haal ik een beetje door elkaar)

Voor mij het mooiste Alan Parsons Album. Er staan alleen maar prachtige nummers op, waarvan 'I Robot', 'Some other time' en 'Don't let it show' en 'Genesis chapter 1' er wat bovenuit steken. Ik heb dit album nu zo'n 6 jaar en draai het nog steeds met regelmaat. Jammer dat ook op dit album maar twee nummer kunnen worden aangekruist.

Trof in die grote I cloud op het www een mooie 24 - 192 hi-Rez uitvoering van dit album aan. Werkelijk een sublieme geluidskwaliteit die me aangenaam verrast. Naast de heerlijke vinylbox die ik heb met daarin I Robot is dit een welkome aanvulling van een album wat nog steeds staat als een huis.

Hier moet ik ook steeds aan denken .

Ik vind het grote nadeel van de albums van The Alan Parsons Project dat ze zo inwisselbaar zijn. Altijd die zelfde motiefjes, aanzetjes en riedeltjes. En het blijft een mooi geproduceerd, maar ook een beetje chemisch geluid. Niet warm en zeker niet spannend.
Zo zie je maar dat je muzieksmaak ook evolueert. Toen ik 16 was, vond ik dit allemaal prachtig. Nu is het een leuke herinnering aan die tijd, als ik dit album draai.

Dat is m.i. tevens zijn handelsmerk en vind ik top(!). Die instrumentaaltjes heeft hij gewoon prima uitgedokterd. Vooral in de eerste paar albums klinken die zeer sterk.

Dat eerste "instrumentaaltje" op I, Robot is het nummer dat al het meeste in mijn hoofd heeft gezeten (van alle muziek dat ik ken). De ritmische opbouw is gewoonweg prachtig ... Arpeggio synth, drum, bas, clavinet, gitaar ... Het is groovy, dramatisch en episch tegelijkertijd.

Maar toegegeven, ik vind het album in z'n geheel al lang niet meer zo goed als toen ik 16 jaar was.

In The Lab Of The Gods en Hyper-Gamma-Spaces op Pyramid blijven ook klassieke "instrumentaaltjes".

Produktioneel is het nog altijd wel een voorbeeldig geheel.
Lang niet alle platen uit die tijd klinken zo verzorgd.
Dit was dan ook wel aan Parsons over te laten.
In benadering is het wel een echte eind 70er jaren schijf.
Maar de gedateerdheid blijft net op gepaste afstand.
De strijkers was echt iets van toen, maar echt weggeweest is het nooit.
Bepaalde 80's albums van AAP klinken aanzienlijker gedateerder.

Verzorgd tot in de puntjes is het steeds bij APP, maar wat in de jaren '70 nog avontuurlijk klonk doofde in de jaren '80 uit in de richting van voorspelbaarheid. Maar verzorgd, dat bleef het wel degelijk.

Vroeg de platenfirma op den duur niet om hits? Ik vond ze met elke plaat die ze uitbrachten telkens wat braver worden. Brave (neigend naar flauw) songs en minder muzikale exploratie. Ik ben dan ook gestopt met Parsons na Turn Of A Friendly Card (die me toen al flink tegenviel).

De albums van APP werden geleidelijk voorspelbaar maar hun kenmerken die tevens hun kwaliteiten waren bleven overeind zoals het goed uitgewerkte concept, de vlekkeloze productie en de sterke gastvocalisten. Dat was tot en met Ammonia Avenue. De albums nadien vind ik veel minder boeiend en ook gedateerder.

Goh, nooit gezien, zeg ...

The Alan Parsons Project - I Wouldn't Want to be Like You - YouTube

Deze plaat heb ik indertijd net als het prachtige debuutalbum blind gekocht, maar ik kan me nog herinneren hoe groot de teleurstelling na de eerste paar maal draaien was. Vooral stonden er zoveel nummers op die nergens heengingen : het titelnummer begon bijvoorbeeld met een loopje, daar legde een ander instrument een tweede loopje bovenop, dan kwam dáár weer een dèrde loopje bovenop, en als alle loopjes en instrumenten en stemmen aanwezig waren hoorde je ze even 30 seconden samen en dan begon de fade-out, zonder dat ik wist waar ze nou naartoe aan het werken waren geweest, waar de climax zat of wat de bedoeling precies was. En zo waren er wel meer momenten, bijvoorbeeld het tussenstuk van The voice met z'n lopende bas, handklap-achtige percussie, "enge" geluidjes en strijkers die een geheel eigen plan trokken – bizar en boeiend en héél anders dan de rest van het nummer, maar na een minuutje kwam je weer uit bij het oorspronkelijke arrangement, dus waar was dat intermezzo nou eigenlijk goed voor geweest? En Nucleus, opkomend en wegstervend, het duurt 3'22 maar zou ook 1'22 of 5'22 kunnen duren, want er lijkt geen sturend idee achter te zitten, meer een sfeerstuk dan een echte compositie, net als Total eclipse dat klinkt als een outtake van (of als geïnspireerd door) de soundtrack van 2001 : a space odyssey. Het was allemaal niet slecht, maar het klonk gewoon nogal richtingloos. Wèl echt slecht vond ik die discodrums inclusief "slissende" hi-hat op I wouldn't want to be like you, brrr, die waren absoluut niet aan mij besteed, en van Alan Clarke ben ik nooit een liefhebber geweest, en daar bracht Breakdown geen verandering in. Dit was de laatste APP-plaat die ik indertijd kocht.
        Een paar jaar geleden heb ik deze vanwege jeugdsentiment (èn vanwege een voordelig prijsje bij –toen nog– de Saturn) toch maar op CD gekocht, in de prachtig klinkende remaster uit 2007, en de tijd heeft de scherpe kantjes wel goeddeels bijgeschaafd. Bij het titelnummer kan ik gewoon genieten van de kristalheldere sound van de instrumenten zelf, I wouldn't want to be like you blijft ruimschoots drijven op de jachtige zang en de puntige gitaarsolo, voor Steve Harley heb ik sinds The human menagerie altijd een zwak gehouden, en de beste nummers (Don't let it show met z'n ontroerende boodschap van zelfverloochening, het mysterieuze Some other time, en de ijzersterke afsluitende instrumental) blijven fier overeind staan. Ook een mooi tekstfragment : "Remember your daddy / When no one was wiser your ma used to say / That you would go further than he ever could / With time on your side" – wat is er eigenlijk met de teksten aan de binnenkant van die mooie uitklaphoes gebeurd? (Nou, zullen de vinyl-liefhebbers zeggen, die staan daar nog stééds...)
        Kortom, een plaat die ik nu veel beter kan smaken dan vroeger, dankzij de sound (gelukkig zonder nieuwe instrumenten) èn de melancholische tekstuele tendens (voor mij ademt dit album het vervreemdende gevoel een buitenstaander te zijn, zoals ook mooi weergegeven op de hoes), hoewel hij het voor mij nog steeds niet haalt bij de onvolprezen Tales (mijn Poe-bundel ligt weer klaar op mijn nachtkastje, daarmee kom ik gegarandeerd niet in slaap).

De mysterieuze sfeer van het eerste album blijft ook hier de toon aangeven. Futurisme of spiritisme, het zijn de donkere kanten van de menselijke ziel die het ook hier tot een spannend album maken. Some Other Time en The Voice zijn interessante hoogtepunten.

Klopt dit was mijn kennismaking met TAPP, maar m.i. is er nooit zo'n sterke album meer gemaakt. De commercie dook er ook bovenop.

De nogal perfectionistische Parsons had inmiddels het geluid bij de clip wel eens mogen opfrissen en digitaliseren. Aangezien er verder geen instrumenten en zanger in beeld zijn, lijkt het mij een kleine moeite.
Overigens niet het beste nummer om als single het album te laten promoten. Het "vocale deel", met de doorgewinterde Hollie Allan Clarke op Breakdown voorop, vliegt voor mij nogal eens uit de bocht.

Ik hou het meest van de titelsong en "kant 2" van het album, daar wordt de fantasie de volledige ruimte gegeven.

The Voice, gezongen door de door mij zeer gewaardeerde Steve Harley, is sowieso een favo.
Ritmisch slim geleend van Papa Was A Rolling Stone van The Temptations.
Zit een mysterieus spannend sfeertje in, en Harley kan dat perfect overbrengen.